Οι θερμοκρασίες στην Αρκτική έχουν αυξηθεί περισσότερο από ό,τι σε άλλες περιοχές, σημειώνοντας άνοδο σχεδόν 2 βαθμών Κελσίου από τη δεκαετία του 1970 ενώ παράλληλα η παγοκάλυψη του Αρκτικού Ωκεανού κατά τους θερινούς μήνες έχει μειωθεί κατά 40%.
Η απώλεια του «λευκού» των πάγων μειώνει σημαντικά τη φωταύγεια – γνωστή και ως αλμπέντο – την ανάκλαση δηλαδή της ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο Διάστημα.
Το νερό του ωκεανού απορροφά περισσότερη θερμότητα από τον πάγο, γεγονός το οποίο τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο της θέρμανσης όχι μόνο στην περιοχή αλλά σε όλο τον πλανήτη.
Θέλοντας να μετρήσουν τον ακριβή βαθμό στον οποίο η απώλεια των πάγων της Αρκτικής επηρεάζει τη ικανότητα ανάκλασης της ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο Διάστημα και τη θέρμανση της Γης ερευνητές από το Ωκεανογραφικό Ιδρυμα Σκριπς στη Λα Χόγια της Καλιφόρνιας με επικεφαλής τον Ιαν Αιζενμαν ανέλυσαν τα δορυφορικά δεδομένα του προγράμματος CERES της NASA.
Όπως έδειξαν τα αποτελέσματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences», η φωταύγεια του Αρκτικού Ωκεανού έχει μειωθεί από 52% το 1979 σε 48% το 2011.
Αυτές οι φαινομενικά λίγες τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερη απορρόφηση θερμικής ενέργειας, ίση με το 25% εκείνης που παγιδεύεται στην ατμόσφαιρα από την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα την ίδια περίοδο.
«Το ποσοστό αυτό είναι μεγάλο – απρόσμενα μεγάλο» δήλωσε ο κ. Αιζενμαν στο «New Scientist».
«Η υποχώρηση των θαλάσσιων πάγων της Αρκτικής έχει υπάρξει ένας σημαντικός παράγοντας στην πλανητική θέρμανση που έχουμε παρατηρήσει τις τελευταίες δεκαετίες».
