Έφυγε από τη ζωή η Πόπη Χριστοφόρου, μητέρα των δίδυμων Μίλτου και Χρίστου, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία της 11ης Ιουλίου 2011 στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί.
Η είδηση του θανάτου της σκορπίζει τη συγκίνηση, καθώς η Πόπη Χριστοφόρου κουβαλούσε για χρόνια τον βαρύ πόνο της απώλειας των δύο παιδιών της, που έφυγαν τόσο πρόωρα και άδικα από τη ζωή.
Με μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ευθύμιος Δίπλαρος αποχαιρέτησε την Πόπη Χριστοφόρου, εκφράζοντας τη θλίψη του για τον χαμό της.
Αυτούσια η ανάρτηση
Έφυγε από τη ζωή η Πόπη…
Η ηρωίδα μάνα των διδύμων του Μαρί.
Έφυγε ένας άνθρωπος που αγάπησα και θαύμασα βαθιά. Μια μάνα που δεν πρόλαβε ποτέ να ξεπεράσει την απώλεια των παιδιών της, γιατί μια μάνα δεν ξεπερνά ποτέ κάτι τέτοιο. Απλώς μαθαίνει να ζει με μια τρύπα στην καρδιά της, με μια άδεια αγκαλιά και με δύο ονόματα που ψιθυρίζει μέσα της κάθε μέρα. Μίλτος και Χρίστος.
Η Πόπη κουβάλησε αυτόν τον σταυρό για χρόνια. Τη γνώρισα μέσα από τον πόνο της, αλλά και μέσα από τη δύναμη, την αξιοπρέπεια και την αγάπη που έδειχνε στους ανθρώπους γύρω της. Ακόμη κι όταν η ίδια υπέφερε, έβρισκε τρόπο να δίνει αγάπη. Κι εγώ είχα την τιμή να ακούω από τα χείλη της τη λέξη «γιουι μου»… και που δεν με άφησε να την δω ποτέ στο κρεββάτι του πόνου..
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη λέξη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φωνή της.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που με έκανε να νιώθω, σαν να ήμουν δικός της άνθρωπος, σαν να με είχε βάλει μέσα στην καρδιά της.
Πόπη μου, θέλω να πιστεύω πως σήμερα δεν είσαι πια μόνη.
Θέλω να πιστεύω πως τα δυο σου αγόρια σε περίμεναν εκεί ψηλά. Πως άνοιξαν τα χέρια τους και σε αγκάλιασαν όπως τότε, πριν η μοίρα σας χωρίσει τόσο άδικα εκείνη την μαύρη μέρα.
Και αυτή τη φορά, Πόπη μου, δεν θα χρειαστεί να τα αποχωριστείς.
Αγκάλιασέ τα σφιχτά.
Πες τους πόσο σου έλειψαν.
Και πες τους πως εδώ κάτω, κανείς δεν τα ξέχασε.
Καλό Παράδεισο, Πόπη μου.
Καλό αντάμωμα με τα παιδιά σου. Θα είμαστε δίπλα στη Γεωργία και στο Μιχάλη σου.
Κι αν υπάρχει ένας Παράδεισος για τις μάνες που πόνεσαν όσο καμία άλλη, τότε εσύ αξίζεις να βρίσκεσαι εκεί.
Θα μείνεις για πάντα στη μνήμη μου ως η μάνα που με αποκαλούσε «γιούι μου όμορφο».
Αλλιώς τα είχαμε συμφωνήσει πριν μερικές μέρες θυμάσαι; Δεν το τήρησες όμως, απλά το έγραψες στο χαρτί.
Αυτή τη φορά, Πόπη μου, το «αντίο» πονάει πολύ, παρά πολύ, γιατί δεν αποχαιρετώ μόνο μια γυναίκα που θαύμασα. Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που με έκανε να νιώσω αγαπημένος και ξεχωριστός.
Ξεκουράσου Πόπη μου.
Θα σε αγαπώ για ΠΑΝΤΑ!
