Είναι η μάνα, η αδερφή, η σύζυγος, η κόρη κάθε αγνοουμένου.
Η γυναίκα-σύμβολο του αγώνα για την διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων, φάρος τηλαυγής των αναζητούντων την αλήθεια και τη δικαίωση της πιο τραγικής σελίδας της κυπριακής ιστορίας, μιας πληγής που ακόμη αιμορραγεί.
Η κυρία Ανδρούλα Αριστοδήμου, στα 76 της πλέον, παραμένει πιστή στον όρκο που έδωσε στη θεία της πρώτα για την εξεύρεση του αγνοούμενου γιου της και στη μητέρα του εξ Ελλάδος αγνοουμένου Κυριάκου Καρέτσου, αξιωματικού του ναυτικού.
Τα τελευταία λόγια τους, χαραγμένα βαθιά στην καρδιά της.
Η Ανδρούλα Αριστοδήμου είπε «στάθου μάνα και αδερφή και όταν τον βρεις να του πεις η καρδιά μου δεν άντεξε να τον περιμένω. Έφυγε με τον καμό και αυτά τα λόγια είναι η διαθήκη της.»
Το σπίτι της μουσείο αγνοουμένων. Κάθε φωτογραφία και μια ιστορία. Ιστορία πόνου. Παιδιά, γυναίκες, αμούστακα παλικάρια, η τύχη των οποίων ακόμη αγνοείται.
Η κα. Αριστοδήμου επισήμανε πως «τουλάχιστον αν βρεθούν τα οστά και θαφτεί από την οικογένειά του. όχι να αφήσουμε τα οστά των δικών μας στην Κερύνεια, στην Μόρφου. Αυτό δεν το δεχόμαστε ποτέ».
Η ζωή της κυρίας Αριστοδήμου το οδόφραγμα, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, απεργίες πείνας, ταξίδια στο εξωτερικό για την διεθνοποίηση του θέματος των αγνοουμένων. Δυστυχώς, οι αγώνες της, παραμένουν αδικαίωτοι. Η φλόγα όμως μέσα της καίει ακόμη και μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά.
«Ξέρετε τι έκανα όταν άκουσα την σειρήνα να παίζει; Κάπνισα όλους αυτούς που μας λείπουν. Και είπα αν είναι ζωντανοί να τους έχεις Θεέ μου καλά, αν δεν είναι, να είναι καλά όπου και να είναι», είπε η κα. Αριστοδήμου.
Φοβάται την λήθη της κοινωνίας, το ξεθώριασμα της μνήμης και της αγωνιστικότητας και γι αυτό με κάθε τρόπο προσπαθεί να περάσει τα μηνύματά της κυρίως στην νεολαία, για την οποία η πόρτα του σπιτιού της είναι πάντα ανοιχτή.
Για να ακούσουν τις ιστορίες της, να μάθουν, να δουν, να μυρίσουν την πορτοκαλιά της Αμμοχώστου που έχει στον κήπο της και τα λουλούδια από την Κερύνεια, την Άσσια, το Δίκωμο.
Η κα. Αριστοδήμου τόνισε πως «να θυμόμαστε κάθε μέρα που ξημερώνει ότι υπάρχουν αγνοούμενοι, κατοχή και πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί».
