Λένε πως πατρίδα του ανθρώπου είναι το μέρος που έζησε τα παιδικά του χρόνια. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι τα ίδια τα παιδικά του χρόνια, όπως κι αν τα έζησε. Στην περίπτωση του Αναξαγόρα Παφίτη, ισχύουν και τα δύο και το αποτυπώνει στο βιβλίο που εκδόθηκε πριν από λίγες ημέρες και φέρει τον τίτλο «Στον δρόμο για την Κυθρέα».
Ο συνάδελφός μας ο Αναξαγόρας, σε μία κατάθεση ψυχής για τα προσωπικά του βιώματα στη γεμάτη αυλάκια και καλαμιώνες Κυθρέα, ξαναζωντανεύει μνήμες από μια Κύπρο ευλογημένη.
Από τα ανέμελα παιδικά του χρόνια, που γύρναγε από πόρτα σε πόρτα με τους φίλους του κάθε χρόνο τα Φώτα για να πουν τα Κάλαντα, μέχρι τη μαύρη ημέρα του προδοτικού πραξικοπήματος, που του στέρησε τη χαρά που του έδινε το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, και την καταραμένη ημέρα της τουρκικής εισβολής του 1974, όπου έσπευσε να κρύψει το ποδήλατό του για να μην του το κλέψουν.
Κι επειδή «τόπος εν ο άνθρωπος», όπως λέει η λαϊκή παροιμία, ο Αναξαγόρας συμπεριέλαβε στο βιβλίο του κι ιστορίες Κυθρεωτών και Κυθρεωτισσών, από το μέρος που κάποτε έβλεπες παντού τρεχούμενο νερό και πράσινο.
Μας σύστησε τον θείο του τον Γιαννή που τον έπαιρνε περίπατο στην Κερύνεια, ένα συνταξιούχο φιλόλογο που βιώνει τον ξεριζωμό σε ένα σπίτι του συνοικισμού στη Λευκωσία, τους καλοσυνάτους γονείς του που έφυγαν με τον πόθο της επιστροφής, ενώ μας διηγήθηκε και μια ιστορία αγάπης, που ανασύρθηκε χρόνια μετά από τα συντρίμμια του Αττίλα.
Επιβεβαίωσε μάλιστα με τον πιο σθεναρό τρόπο, ότι μόνη έννοια και καημός του κάθε πρόσφυγα, είναι το χωριό του και πως εκεί καθετί έχει αξία. Γι’ αυτό και έδωσε όνομα στον μύλο του χωριού, αποκαλώντας τον «Μαρρή». Μέχρι και το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού, θα προτιμούσε να του το έβαζε ο γιατρός του χωριού του.
Μπορεί η γραφή του Αναξαγόρα Παφίτη να σε ταξιδεύει, ωστόσο οι περιγραφές του για τη σύγχρονη πραγματικότητα, σε προσγειώνουν ανώμαλα. Η Κυθρέα πλέον γι’ αυτόν έχει μετατραπεί σε ένα αφιλόξενο μέρος. Το τσιμέντο πήρε τη θέση του πρασίνου και η γειτονιά του έχει γίνει αγνώριστη.
Όπως και να’ χουν τα πράγματα, ένα είναι το σίγουρο: ότι θα έδινε τα πάντα για να πάει πίσω στο χωριό του, έστω και με ασπρισμένα μαλλιά, για να παίξει μπάλα, κι ας μην τον σηκώνουν τα πόδια του. Ή έστω, για να ένα πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, που γιορτάζει 17 του Ιούλη…
