Παρακολουθώντας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη χθεσινή δημοσιογραφική διάσκεψη της Νομικής Υπηρεσίας, μετά την αθωωτική απόφαση για τους Δημήτρη Συλλούρη και Χριστάκη Τζιοβάνη, γεννήθηκαν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Σχετικά άρθρα:
- Υπόθεση Al Jazeera: Αθώοι Συλλούρης και Τζιοβάνη - Φωνές, αγκαλιές και χειροκροτήματα στο Δικαστήριο μετά την απόφαση (ΒΙΝΤΕΟ)
- Δ. Συλλούρης: Δεν κρατώ κακία ούτε σε διώκτες, ούτε σε αυτούς που αμαύρωσαν το όνομά μου
- Al Jazeera: H υπόθεση δεν τελειώνει εδώ - Δικαίωμα Νομικής Υπηρεσίας για έφεση (ΒΙΝΤΕΟ)
Η Εισαγγελέας της Δημοκρατίας και υπεύθυνη Τύπου της Νομικής Υπηρεσίας, Πολίνα Ευθυβούλου, πλαισιωμένη από ανώτερους δικηγόρους της Δημοκρατίας, ανακοίνωσε μεταξύ άλλων ότι βασικός μάρτυρας της υπόθεσης δεν κατέθεσε όχι επειδή αρνήθηκε συνεργασία αλλά επειδή φοβόταν για τη ζωή του λόγω απειλών. Δηλαδή πρόσωπο με νευραλγικό, ενδεχομένως, ρόλο δεν προσέρχεται στο δικαστήριο επειδή αισθάνεται ότι κινδυνεύει.
Και αναρωτιόμαστε, αν σε τέτοιες περιπτώσεις τίθεται ζήτημα κατανόησης προς τον μάρτυρα ή ζήτημα υποχρέωσης της Πολιτείας. Υποχρέωσης να διερευνήσει άμεσα ποιος απειλεί, γιατί απειλεί και αν επιχειρείται επηρεασμός της Δικαιοσύνης. Διότι όταν μάρτυρας φοβάται να καταθέσει, εικάζουμε ότι η υπόθεση παύει να είναι μόνο η κύρια δίκη. Και δεν αφορά σε απλή απώλεια αποδεικτικού υλικού αλλά και σε πιθανή παρεμπόδιση της Δικαιοσύνης. Αν κάποιος φοβάται να μιλήσει, κάποιος άλλος θέλει να μη μιλήσει. Είναι αυτό λεπτομέρεια της δικογραφίας ή ξεχωριστή υπόθεση που πρέπει να διερευνηθεί;
Διάβασε ακόμα:
- Υπόθεση Al Jazeera: «Δεν αποδείχθηκε πρόθεση διαφθοράς» - Το σκεπτικό της πλειοψηφίας (ΒΙΝΤΕΟ)
- Ανατροπή στην υπόθεση Al Jazeera: Καταχώρησε έφεση η ΝΥ - Γιατί το βίντεο δεν παρουσιάστηκε ως μαρτυρία
Όσον αφορά το σκέλος του βίντεο του Al Jazeera και το γεγονός ότι δεν αποτέλεσε μαρτυρικό υλικό, παρότι το ρεπορτάζ ήταν το έναυσμα για τη διερεύνηση και οδήγησε στην εκδίκαση της υπόθεσης, στην απόφαση δεν λήφθηκε υπόψη καθώς δεν αξιοποιήθηκε ως τεκμήριο στη δίκη. Η κρυφή, χωρίς συγκατάθεση, καταγραφή δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο.
Εδώ όμως προκύπτει μια αντίφαση. Κάμερες καταγράφουν καθημερινά πολίτες και επιβάλλονται πρόστιμα. Στην εξιχνίαση εγκλημάτων, η αστυνομία αναζητά υλικό από ιδιωτικές κάμερες για να στοιχειοθετήσει υποθέσεις. Όταν όμως καταγράφεται πολιτικό πρόσωπο σε ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος, το υλικό κρίνεται μη αποδεκτό. Παρόλο που αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για μονταρισμένο προϊόν και ότι για να αποκτήσει αποδεικτική αξία θα έπρεπε να κατατεθεί ολόκληρο ώστε να αξιολογηθεί συνολικά και όχι αποσπασματικά, οι απορίες εξακολουθούν να πληθαίνουν.
Διάβασε επίσης: Νομική Υπηρεσία: Εντοπίζει δικαστικά σφάλματα και εφεσιβάλλει (ΒΙΝΤΕΟ)
Κλείνοντας, αφού ενημερωθήκαμε ότι η Νομική Υπηρεσία άσκησε το δικαίωμά της για έφεση, η κα. Ευθυβούλου περιέγραψε μια... πραγματικότητα: «Έχουμε δεχθεί βομβιστικές επιθέσεις, τρεις στο σύνολο. Έχουμε δεχθεί απειλές. Κοιτάζουμε κάθε μέρα κάτω από τα αυτοκίνητά μας. Έγιναν εμπρησμοί Δικαστηρίων».
Κι ως πολίτης κάποιος θα αναρωτηθεί, αν όσοι υπηρετούν την ποινική δικαιοσύνη εργάζονται υπό τέτοιες πιέσεις, πώς να αισθάνομαι ασφάλεια και κυρίως πώς να είμαι βέβαιος ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη; Δεν υποστηρίζει κανείς να αποκρύπτονται τέτοιες πληροφορίες. Από την άλλη όμως άλλο η ενημέρωση και άλλο η δημόσια παραδοχή αδυναμίας. Όταν αυτά παρουσιάζονται ως... παράπονο, δεν μπορούν παρά να τραυματίζουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς αντί να την ενισχύουν.
Τελικά η Δικαιοσύνη κρίνεται μόνο στις δικαστικές αίθουσες ή και στο αίσθημα ασφάλειας που γεννά στους πολίτες; Ως προς το δεύτερο, αυτό συνεχίζει να μοιάζει πιο εύθραυστο από ποτέ.
