Είναι πρόσφυγας από την Ουκρανία. 35 χρόνων, με καταγωγή από το Χάρκοβο. Έφτασε στην Κύπρο μαζί με τους γονείς της, τον αδερφό της και την ανιψιά της πριν από μία εβδομάδα.
Έντονα φορτισμένη και με τα μάτια της μονίμως βουρκωμένα, περιγράφει στον ΑΝΤ1 την φρίκη που βίωσε, και τον φόβο που ένιωσε το πρωινό της 24ης Φεβρουαρίου, όταν τα στρατεύματα της Ρωσίας εισέβαλαν στο Χάρκοβο.
«Ήταν πρωί, όταν ξυπνήσαμε από τον ήχο των βομβαρδισμών. Τρομοκρατηθήκαμε, δεν ξέραμε τι συνέβαινε, παρόλο που το συζητούσαμε και με την οικογένειά μου, ότι μάλλον θα συνέβαινε ο πόλεμος. Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε καθαρά. Φοβόμασταν και ανησυχούσαμε για το πώς θα μέναμε ασφαλείς.», ανέφερε συγκλονισμένη η Μαρίνα Φεντορένκο.
Πιστεύοντας ότι οι βομβαρδισμοί θα διαρκούσαν για λίγες μόνο ημέρες, και μετά θα επανερχόταν η ηρεμία, έσπευσαν στο κοντινότερο κατάστημα για να προμηθευτούν τρόφιμα και φάρμακα.
«Μετά επιστρέψαμε σπίτι και ο θόρυβος δυνάμωσε. Τότε ήταν που καταλάβαμε ότι κάτι πολύ άσχημο συνέβαινε πολύ κοντά από το σπίτι μας.Ο θόρυβος ήταν πολύ-πολύ δυνατός. Νιώθαμε δονήσεις. Το σπίτι μας δονείτο. Και αποφασίσαμε να κρυφτούμε στο υπόγειο», συνέχισε λέγοντας η Μαρίνα.
Στο υπόγειο βρήκαν καταφύγιο οκτώ μέλη της οικογένειας μαζί με τα δύο τους σκυλιά.
«Ο χώρος δεν ήταν μεγάλος, αλλά τουλάχιστον κοιμόμασταν αγκαλιά και ζεσταινόμασταν» ανέφερε χαρακτηριστικά η Μαρίνα.
Μοναδική τους επαφή με τον έξω κόσμο, τα μερικά λεπτά της ημέρας που ανέβαιναν στον πρώτο όροφο, ώστε να ανακτήσουν σήμα στο κινητό τους τηλέφωνο, να ενημερωθούν για το τι συμβαίνει και να μιλήσουν με άλλα μέλη της οικογένειάς τους.
«Δεν θυμάμαι τι ακριβώς συνέβαινε, γιατί ήμουν πολύ αγχωμένη. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ξάπλωνα στο υπόγειο και έβλεπα το ταβάνι και φανταζόμουν ότι το υπόγειο θα μπορούσε να γίνει ο κοινός μας τάφος. Αυτό μόνο.», ανέφερε συγκεκριμένα η Μαρίνα.
Στις 26 Φεβρουαρίου συνειδητοποίησαν ότι αυτό ο πόλεμος θα έχει διάρκεια.
Oι βομβαρδισμοί και οι εκρήξεις ακούγονταν πλέον σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι τους.
«Τις πρώτες μέρες ο πόλεμος αφορούσε τους στρατιώτες, τον στρατό, τα πολεμικά αντικείμενα, αλλά δεν αφορούσε τους πολίτες, ακόμη. Αλλά όταν συνειδητοποιήσαμε ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν και τα αεροπλάνα είχαν αρχίσει να πετούν, να πετούν πάνω από τα σπίτια μας, συνειδητοποιήσαμε ότι μια μέρα το αεροπλάνο μπορεί να εξουδετερωθεί από το στρατό μας, και να πέσει στο σπίτι μας. Αυτό ήταν το πιο τρομακτικό», είπε η Μαρίνα.
Εκείνη τη στιγμή η οικογένεια της Μαρίνας έλαβε τη δύσκολη απόφαση. Να εγκαταλείψει την Ουκρανία και να βρει προσωρινό καταφύγιο σε μια άλλη ασφαλή χώρα.
«Ήταν ο ήχος των βομβαρδισμών. Τότε ήταν που το αποφασίσαμε, όταν βγήκαμε από το σπίτι και ακούσαμε αυτό τον ήχο, είπαμε: να πάμε πίσω ή να φύγουμε από το σπίτι; Και αποφασίσαμε να φύγουμε, αλλά γρήγορα.», σημείωσε η Μαρίνα.
Φεύγοντας από το σπίτι τους στις 26 Φεβρουαρίου πήραν μαζί τους μόνο τα απαραίτητα. Τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και μια αλλαξιά ρούχα.
Διέσχισαν οδικώς και με τρένο τρεις χώρες για να φτάσουν εντέλει στην Ουγγαρία, όπου επιβιβάστηκαν σε πτήση για την Κύπρο, για να συναντήσουν τον μεγάλο γιο της οικογένειας, ο οποίος είχε έρθει στη χώρα μας για διακοπές λίγες μέρες προτού ξεσπάσει ο πόλεμος, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί εδώ.
Είχαμε μόνο 15 λεπτά όταν αποφασίσαμε να φύγουμε από το σπίτι. Αρπάξαμε τα πιο σημαντικά πράγματα και τρέξαμε. Αρχίσαμε το ταξίδι μας από την Ουκρανία, περνώντας από την Οδυσσό, την Μολδαβία όπου και μείναμε για έξι μέρες, χάριν στους εθελοντές που συναντήσαμε σε αυτό το ταξίδι. Μας βοήθησαν τόσο πολύ, μας παρείχαν φαγητό και διαμονή, γι'αυτό και τα καταφέραμε να φτάσουμε εδώ. Μείναμε στη Μολδαβία ταξιδέψαμε με τρένο από τη Μολδαβία στη Ρουμανία και από τη Ρουμανία στην Ουγγαρία», ανέφερε συγκεκριμένα.
Μετά από δύο εβδομάδες έφτασαν στην Κύπρο και βρήκαν προσωρινή στέγη στη Λεμεσό, σε διαμέρισμα που τους εξασφάλισαν εθελοντές.
Σήμερα ήταν και η πρώτη μέρα της Μαρίνας στη νέα της δουλειά. Εργοδοτήθηκε από συμπατριώτισσά της η οποία διατηρεί επιχείρηση στη Λεμεσό.
«Το μόνο κακό, είναι ότι αναγκάστηκα να φύγω από τη χώρα μου, να φύγω από το σπίτι μου. Για όλα τα άλλα είμαι ευγνώμων. Εύχομαι από καρδιάς ότι θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε. Επειδή η Ουκρανία είναι μια όμορφη, μια απίστευτη χώρα, με μεγάλο πνεύμα, με κόσμο που αγαπά τη χώρα του. Πραγματικά την αγαπάμε, ποτέ δεν θέλαμε να φύγουμε. Ζούσαμε τις ζωές μας, ευτυχείς. Το Χάρκοβο ήταν πανέμορφο, το Κίεβο ήταν εκπληκτικό, η Οδησσός, το Λβιβ γέμιζαν με τουρίστες κάθε χρόνο. Τώρα δεν έχουμε τίποτα, οι μεγάλες πόλεις έχουν καταστραφεί. Το Χάρκοβο εξαφανίστηκε. Και ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να τα ξαναχτίσουμε», είπε η Μαρίνα.
Στόχος αλλά και ευχή της οικογένειας, να παραμείνει στην Κύπρο για ένα χρόνο και μετά να επιστρέψει στην Ουκρανία. Τους περιμένουν εξάλλου η γιαγιά και τα δυο τους σκυλάκια που έμειναν στο Χάρκοβο για να την προσέχουν...
