Ομοίως, τα επεισόδια που σημειώθηκαν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο από ομάδα «διαδηλωτών» δεν ήταν μόνο επίθεση κατά της Δημοκρατίας (ποια ήταν, αλήθεια, η τελευταία φορά που κάποιοι επιτέθηκαν εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου στην Κύπρο;).
Απόπειρα ανθρωποκτονίας
Εκ των πραγμάτων πρόκειται για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Όταν εν γνώσει τους κάποιοι επιτίθενται σε έναν χώρο εργασίας σε ώρα αιχμής προκαλώντας ζημιές και θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές μεροκαματιάρηδων, τότε το ζήτημα παύει να είναι «ιδεολογικό» ή «θέμα άποψης».
Το έγκλημα δεν συνιστά «άποψη» και ο Νόμος είναι ξεκάθαρος: «Κάθε πρόσωπο, το οποίο επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου με παράνομη πράξη ή παράλειψη, είναι ένοχο του κακουργήματος της ανθρωποκτονίας». Από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα χθες βράδυ.
Η ευθύνη του κράτους
Την ίδια ώρα η ευθύνη του κράτους δεν σταματά μόνο στην αδυναμία που επέδειξαν οι Αρχές για αποτροπή όσων έλαβαν χώρα το βράδυ της Κυριακής. Είναι διαχρονικό, ζήτημα Παιδείας και Εκπαίδευσης.
Όταν η Παιδεία και η Εκπαίδευση διαμορφώνουν συνειδήσεις και ανθρώπους που μπορούν άνετα και με τον πιο εύκολο τρόπο να συνδέσουν τον σταυρό, τον Χριστό, τον αντίχριστο, την ελληνική σημαία, την «αλλοίωση» του DNA και την ορθοδοξία, με μια πανδημία, τότε ναι, ευθύνεται και το κράτος. Πρόκειται για ένα μπερδεμένο «ιδεολογικό» συνονθύλευμα που είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ανεπάρκεια στον τομέα της παιδείας και της εκπαίδευσης.
Το «θετικό» (αν μπορεί να υπάρξει «θετικό») σε αυτή την υπόθεση είναι ότι όσοι εγκληματικά επιτέθηκαν εναντίον συνανθρώπων τους, έστρεψαν εναντίον τους την κοινωνία. Μια ταλαιπωρημένη κοινωνία που πλέον έχει να αντιμετωπίσει την παράνοια.
*Του Θανάση Αθανασίου, Δημοσιογράφος, Αρχισυντάκτης ANT1.com.cy
