Αλήθεια ποιες είναι οι ρεαλιστικές προσδοκίες από την «άτυπη» πενταμερή, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις εκπεφρασμένες τουρκικές θέσεις ακόμα και στο υψηλότερο ηγετικό επίπεδο από τον ίδιο τον Ερντογάν;
Πως μπορεί να αποφευχθεί η ουσιαστική συζήτηση ακόμη και περί άλλων θεμάτων, όταν η Τουρκία δια στόματος του υπουργού εξωτερικών της δηλώνει ότι θα θέσει στην «άτυπη» συνάντηση θέμα «δίκαιου» διαμοιρασμού των φυσικών πόρων;
Πως μπορεί να αποφευχθεί η ουσιαστική διαπραγμάτευση αφ’ ης στιγμής υπάρχουν στο τραπέζι οι βρετανικές προτάσεις (για να μην τις χαρακτηρίσουμε σχέδιο) και η τουρκική πλευρά θα καταθέσει τις καινοφανείς ιδέες της για κυριαρχική ισότητα και δυο κράτη, στοχεύοντας προφανώς στην μετακύλιση της συζήτησης για λύση συνομοσπονδίας;
Πως μπορεί να μην γίνει διαπραγμάτευση, όταν ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ, ακροθιγώς ενθαρρύνει τις πλευρές να καταθέσουν προτάσεις εκτός πλαισίου;
Τι ξεκαθάρισμα προθέσεων μπορεί γίνει; Τα Ηνωμένα Έθνη άραγε έχουν απεμπολήσει τα ψηφίσματα τους και πλέον δεν αποτελεί κοινό έδαφος ούτε και αυτό το ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου;
Είμαστε άραγε πραγματιστές, εάν θεωρούμαι ότι η Τουρκία θα ανακρούσει πρύμναν και θα επιστρέψει/επιτρέψει συζήτηση για ομοσπονδιακή λύση;
Είμαστε άραγε πραγματιστές εάν θεωρούμε ότι οι πιέσεις για υπαναχωρήσεις θα έχουν ως κύριο αποδέκτη την Τουρκία;
Είμαστε άραγε πραγματιστές εάν θεωρούμε ότι θα χαλιναγωγήσουν τις αδηφάγες βλέψεις της Τουρκίας, τάζοντας της διάφορα;
Ποια πολιτική ισότητα πάμε να ξανασυζητήσουμε; Αυτή δεν έχει καταγραφεί από το 1991 στο ψήφισμα 716 του ΟΗΕ, εξέλιξη η οποία μάλιστα τότε χαρακτηρίστηκε ως η ύστατη και η τελευταία υποχώρηση της ε/κ πλευράς;
Πόσο «άτυπη» μπορεί να χαρακτηριστεί μια διάσκεψη από την στιγμή που σ’ αυτήν θα συμμετέχουν δυο ηγέτες,
τρεις υπουργοί εξωτερικών και ο ΓΓ του ΟΗΕ;
Κυρίως πως αναμένουμε η Τουρκία να επιδείξει καλή θέληση, όταν ο εντολοδόχος της Άγκυρας Ερσίν Τατάρ, μαρτυρά έστω και εμμέσως τις πραγματικές τουρκικές προθέσεις ότι προτάσσουν τα δυο κράτη για να πετύχουν την συνομοσπονδία, ιδεατή λύση για τα τουρκικά συμφέροντα;
Ηθικό δίδαγμα η Τουρκία κατάφερε για άλλη μια φορά, να ξεπεράσει «αβρόχοις ποσίν» το ορόσημο που Αθήνα και Λευκωσία έθεσαν για την αξιολόγηση της τουρκικής στάσης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου.
Δυστυχώς οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας – Τουρκίας και η «άτυπη» πενταμερής λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την Άγκυρα, όχι απλώς για να αποφύγει ακόμη και ανεπαίσθητες κυρώσεις, αλλά και να απαιτήσει από τις Βρυξέλλες αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης, περισσότερα στο μεταναστευτικό και ό,τι άλλο του κόψει ο νους του Ερντογάν μέχρι τότε.
Η διάσκεψη για το Κυπριακό και οι διερευνητικές επαφές με την Ελλάδα, αποτελούν τον τέλειο φερετζέ Ερντογάν για να προχωρήσει απερίσπαστος στους νεοθωμανικούς σχεδιασμούς του ενόψει του ορόσημου που έθεσε για το 2023, ώστε να αντικαταστήσει στη συνείδηση του λαού του, τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Αν θα τα καταφέρει είναι εξαιρετικά αμφίβολο αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.
ΥΓ 1: Άσχετο αλλά ο δημοκράτης Ερντογάν στην Τουρκία ζητά όπως το κουρδικό κόμμα Δικαιοσύνης των Λαών, τεθεί εκτός νόμου για να προχωρήσει στην προφυλάκιση των βουλευτών του.
ΥΓ 2: Άσχετο αλλά ο δημοκράτης Ερντογάν, θέλει να αλλάξει το όνομα του Αιγαίου Πελάγους σε θάλασσα των Νησιών. Έτσι το είχε αποκαλέσει το 1050 ο αρχηγός των Σελτζούκων Σαγκρί Μπέι!!!.
ΥΓ3: Άσχετο αλλά ο δημοκράτης Ερντογάν, δοκιμάζει τις αντοχές της Αθήνας βγάζοντας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο σχεδόν το σύνολο του πολεμικού του στόλου και το υδρογραφικό σκάφος Τσεσμέ.
