Το βραβείο του ευρωπαίου πολίτη κέρδισε ο ηθοποιός Κώστας Βήχας, ο οποίος πρωταγωνιστεί στη σκηνή του ανθρωπισμού.
Μιλώντας στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Μέρα Μεσημέρι», ο κ. Βήχας είπε πως συνεχίζεται «ένας αγώνας που γίνεται χρόνια τώρα. Απλώς, ενώσαμε δυνάμεις με τα άλλα παιδιά που μας στηρίζουν, την Κίτρινη Γραμμή, ο Ανδρέας Σοφοκλέους, όλοι αυτοί οι αθλητές και οι γυμναστές που έχει η ΑΕΛ και όλοι οι συνάδελφοι ηθοποιοί που φροντίζουν ο ένας με τον άλλον, να κάνουμε σωστή διανομή τροφίμων σε όσους συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη.»
Κληθείς να σχολιάσει πόσες είναι οι καθημερινές ανάγκες, ο κ. Βήχας απάντησε ότι «τώρα δυστυχώς τα πράγματα είναι άγρια. Δηλαδή, έχει τριπλασιαστεί στους καταλόγους μας ο κόσμος που θέλει βοήθεια. Έχουμε ανθρώπους που θα έχουν τέταρτο ή πέμπτο μήνα χωρίς μισθό. Όλος αυτός ο κόσμος έχει άμεση ανάγκη τώρα και πρέπει να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.»
Ερωτηθείς αν υπάρχουν τρόφιμα και οι πρώτες ύλες, ο κ. Βήχας είπε πως «καθημερινά γεμίζουμε και αδειάζουμε. Αυτός είναι ο στόχος και μακάρι να γίνεται αυτό το πράγμα συνέχεια. Να δώσουμε, όσο μπορούμε, σε περισσότερο κόσμο να αντέξει τουλάχιστον μια οικογένεια 15 μέρες, με τα τρόφιμα που δίνουμε.»
«Οι καλλιτέχνες», συνέχισε, «είναι πάρα πολλοί που έχουν άμεση ανάγκη, συνάδελφοι σας δημοσιογράφοι, οι κινηματογραφιστές που ήταν σε άλλες πόλεις και τώρα λόγω διαδικτύου τους έχουν αφήσει στους δρόμους. Ηχολήπτες, ζωγράφοι, μουσικοί, τραγουδιστές. Όλος αυτός ο κόσμος έχει άμεση ανάγκη. Και αυτοί δυστυχώς, όχι μόνο έχουν άμεση ανάγκη, δεν μπορούν να σταθούν γραμμή σε ένα συσσίτιο της Μητρόπολης Λεμεσού ή σε ένα κοινοτικό παντοπωλείο. Είναι άνθρωποι που τους ξέρει ο κόσμος, ήταν παρουσιαστές, πρωταγωνιστές στην τηλεόραση, και πρέπει να το κάνουμε, όσο γίνεται, χωρίς να πάρει μυρωδιά κανένας.»
Σε ερώτημα τι τον συγκλόνισε πιο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, ο κ. Βήχας απάντησε: «είδα κάποια πράγματα, κάποιες εικόνες που δεν τις περίμενα. Δηλαδή, είδα την πείνα μπροστά μου σαν πίνακας, κατάματα, με όλα μελανά χρώματα που μπορεί το περιγράψω. Δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς αυτό, εάν δεν τα ζήσει από κοντά. Δηλαδή, να βλέπεις κάποια παιδιά, που με τι ταχύτητα τρώνε αυτό που τους δίνεις. Αμέσως καταλαβαίνεις το τι σημαίνει πείνα. Και να λένε της μαμάς τους: Μάμμα εννα φάμε τζαι αύριο; Αυτό ήταν πριν, τώρα με αυτό που περνούμε τα πράγματα έχουν γίνει πάρα πολύ άγρια.»
