Με αφορμή το τελευταίο τραγικότατο περιστατικό στους Εργάτες, για ακόμη μια φορά ήρθε στην επιφάνεια η γύμνια της κοινωνίας μας.
Δεν θέλω να μπω στο τρυπάκι της επίρριψης ευθυνών για το ποιος φταίει. Άλλωστε δεν είμαι ειδικός, ούτε και γνωρίζω επακριβώς τις σχετικές νομοθεσίες και κανονισμούς. Ωστόσο, μετά και τα όσα προέκυψαν του τραγικού συμβάντος, κοινή διαπίστωση είναι ότι λίγο ή πολύ την ευθύνη έχουν αρκετοί. Η αντίδραση τους όμως αποδεικνύει ξεκάθαρα το «τις πταίει».
Και αυτό το οποίο φταίει, δεν είναι τίποτα άλλο, από την νοοτροπία του «Εγιώ εν Τζιαι», ένα από τα χειρότερα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά της κυπριακής κοινωνίας
Της νοοτροπίας που μετακυλίει τις ευθύνες στον δίπλα, στην άλλη υπηρεσία και τελικά στον κανένα, εκτός φυσικά αν βρεθεί κανένα εξιλαστήριο θύμα και του φορτώσουμε τις ευθύνες και καθαρίσουμε. Της νοοτροπίας που έπεται μιας άλλης του «κρύψε να περάσουμε», που αρνείται και φοβάται να αναλάβει ευθύνες, που αφήνει τα πράγματα να κυλήσουν στην τύχη και έχει ο Θεός. Που κλείνει τα μάτια, που αντί να λειτουργεί προληπτικά σπεύδει κατόπιν εορτής να εντοπίσει ευθύνες μέσω ερευνών.
Που ύστερα από κάθε περιστατικό διατάζει μια έρευνα, προαναγγέλλει αλλαγές, αλλά μετά ενδύεται το φύλλο συκής και συνεχίζει να πορεύεται ως σαν να μην συνέβη τίποτε, μέχρι φυσικά το επόμενο περιστατικό.
Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι το σύστημα λειτουργεί στο βαθμό που λειτουργεί, κυρίως εξαιτίας της φιλοτιμίας, της εργατικότητας και των πρωτοβουλιών που αναπτύσσουν ορισμένοι λειτουργοί του. Λειτουργοί οι οποίοι πολλές φορές αναγκάζονται να παρακάμπτουν απαρχαιωμένες οδηγίες και δαιδαλώδες κανονισμούς. Λειτουργοί οι οποίοι έχουν δεκάδες υποθέσεις να χειριστούν και σε κάποιες περιπτώσεις κινδυνεύει και η σωματική ακεραιότητα τους
Δεν μπορεί κάποιος να πει ότι ανακάλυψε τον τροχό όταν διαπιστώσει ότι χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση και ενίσχυση Υπηρεσιών, εκσυγχρονισμός απαρχαιωμένων νομοθεσιών, λειτουργία ειδικών κέντρων. Για παράδειγμα, αν δεν κάνω λάθος πέραν της Αγίας Σκέπης, στην Κύπρο δεν λειτουργεί κανένα άλλο κέντρο απεξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες.
Είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως, τελεία και παύλα. Το οικοδόμημα δεν θέλει «πατσιαρίσματα» αλλά εκ βάθρων ανοικοδόμηση. Η κοινωνία δεν ζητά παραιτήσεις, απαιτεί αλλαγές προς το καλύτερο.
