Ο τίτλος του άρθρου, μετά τα όσα επακολούθησαν στις ελεύθερες περιοχές της ήττας του Μουσταφά Ακιντζί στις λεγόμενες «προεδρικές» του ψευδοκράτους θα μπορούσε να ήταν και το «Βοήθα Θεέ μου, μην φαγωθούμε μεταξύ μας».
Τ’ όσα διαδραματίζονται μεταξύ αλλήλων Ε/κ, κυρίως στα διαδικτυακά καφενεία είναι απίστευτα.
Από την μια οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της επαναπροσέγγισης, οι οποίοι μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, ίσως όχι και αδίκως σε κάποιο βαθμό, θυμίζουν στις αναλύσεις τους πεσιμισμό του Καρυωτάκη στα καλύτερα του.
Θεωρούν πλέον ότι τα πάντα έχουν χαθεί και επιρρίπτουν ευθύνες επί δικαίων και αδίκων. Μάλιστα στο στόχαστρο τους έχουν μπει κυρίως ελληνοκύπριοι, διαφωνούντες με τις δικές τους θέσεις. Για παράδειγμα στα αίτια της ήττας Ακιντζί θεωρούν ότι σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η αντικατοχική εκδήλωση του Σαββάτου στην Δερύνεια. Μάλιστα υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση είχε ως αποτέλεσμα να συσπειρώσει τους εθνικιστές στα κατεχόμενα. Μια εκδήλωση η οποία εξελίχθηκε, παρά την παρουσία χιλιάδων διαδηλωτών, με απόλυτα ειρηνικό τρόπο με τους ομιλητές μάλιστα να καλούν επανειλημμένος τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας να αντιληφθούν ότι η κατοχή απειλεί και τη δική τους ύπαρξη. Θεωρούν ότι το τέλμα των τελευταίων ετών στις διαπραγματεύσεις, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη ο θαλάσσιος Αττίλας, έσπρωξε τους ψηφοφόρους στην ακραία λύση Τατάρ.
Δεν βλέπουν την πρωτοφανή στα ιστορικά, απροκάλυπτη επέμβαση και χειραγώγηση του αποτελέσματος από πλευράς Τουρκίας; Αγνοούν, ότι εδώ και μια βδομάδα βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης της Τουρκίας, αλώνιζαν στα κατεχόμενα τάζοντας «φούρνου ποξαμάθκια» στην καλύτερη και εκβιάζοντας και απειλώντας στην χειρότερη; Αρνούνται να αντιληφθούν ότι οι έποικοι δεν χρειάζονταν καμία εκδήλωση στις ελεύθερες περιοχές, ούτε διακοπή συνομιλιών για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες της Άγκυρας, οι οποίες την παρούσα φάση εξυπηρετούνταν από την «εκλογή» Τατάρ [όπως εξυπηρετούνταν το 2005 από την εκλογή του αριστερού Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και την απομάκρυνση τότε του Ραούφ Ντενκτάς ]; Δεν αντιλαμβάνονται ότι με αυτές τις θέσεις που εκφράζουν δίνουν το τέλειο άλλοθι στην Τουρκία, να προπαγανδίζει ότι η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν επιθυμεί λύση [κάτι το οποίο αποτελεί παντιέρα του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου];
Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Με κάποιους να χαιρεκακούν για την ήττα του εκλεκτού των «ενδοτικών» όπως χαρακτηρίζουν τους πιο πάνω, αγνοώντας προφανώς ότι με τον Ακιντζί τουλάχιστον θα ήταν πιο εύκολη η συνεννόηση και θα αποτελούσε η επικράτηση του ένα μικρό έστω ράπισμα στις πολιτικές ισλαμοποίησης των κατεχομένων. Χωρίς σε καμία περίπτωση να πιστεύουμε ότι ο βετεράνος Τουρκοκύπριος πολιτικός θα είχε μεγάλα περιθώρια ελιγμών, απέναντι στις επιταγές της Τουρκίας,
Προς όλους αυτούς να υπενθυμίσουμε ότι ο κλειδοκράτορας βρίσκεται στην Άγκυρα. Όπως αποδείχθηκε αυτός είχε το πρώτο και τον τελευταίο λόγο, το δεσμείν και λύειν και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Αν λαός και ηγεσία, δεν το έχουμε αντιληφθεί τόσα χρόνια, ε τότε απλώς αλίμονο μας. Έτσι οι καυγάδες στο διαδίκτυο, μόνο ως οδός ψυχολογικής εκτόνωσης μπορούν να χρησιμέψουν, χωρίς να εξυπηρετούν κανένα σκοπό και στόχο.
