Κατεδαφίστηκε το Λεπροκομείο «Στέγη Άγιος Χαράλαμπος» στη Λάρνακα για να μετατραπεί σε Περιβαλλοντικό Κέντρο, ενώ οι παλιές αποφάσεις που είχαν παρθεί από την κυβέρνηση κατά καιρούς το 2014 και το αντίστοιχα 2017 εγκαταλείφθηκαν. Ωστόσο, στην περιοχή παραμένουν τέσσερα κτήρια που βρίσκονται σε καλή κατάσταση.
Σε δηλώσεις του στο ant1.com.cy ο Δήμαρχος Λάρνακας, Ανδρέας Βύρας ανέφερε ότι έχει ενάμισι χρόνο που κατεδάφισε το Υπουργείο Υγείας τα κτήρια όπου στεγάζονταν το πάλε ποτέ Λεπροκομείο «Στέγη Άγιος Χαράλαμπος».
Παρόλα αυτά, στην περιοχή έχουν μείνει τέσσερα κτήρια, τα οποία λειτουργούσαν παλαιότερα ως γραφείο Διευθυντή και στο οποίο μέχρι το 2017 έμενε η τελευταία λεπρή στην Κύπρο, ως νοσοκομείο και ως γραφεία προσωπικού, ενώ το τέταρτο κτήριο σήμερα χρησιμοποιείται από την εκκλησία Άγιος Χαράλαμπος που υπάρχει στην περιοχή.
Συγκεκριμένα, μέσα στα κτήρια υπάρχουν κούτες που περιέχουν αρχεία των ασθενών που είχαν λέπρα και παλαιά έπιπλα. Παρόλα αυτά, τα κτήρια σφραγίστηκαν στην πορεία για να προστατευτούν από ενδεχόμενους βανδαλισμούς.
.jpg)
Όπως μας επισήμανε ο κ. Βύρας τα κτήρια αυτά δεν κατεδαφίστηκαν γιατί βρίσκονταν σε καλή κατάσταση.
Όσον αφορά την τύχη του χώρου, εγκαταλείφθηκαν οι αποφάσεις που είχαν παρθεί το 2014, που προνοούσαν την εγκατάσταση του Ινστιτούτου Υδρογονανθράκων, του Κέντρου Ωκεανογραφίας και του Τμήματος Χημικών Μηχανικών και Υδρογονανθράκων αλλά και οι αποφάσεις που είχαν παρθεί το 2017 για μεταφορά θαλάσσιων ερευνών και τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Σύμφωνα, με τον Δήμαρχο Λάρνακας το Τμήμα Περιβάλλοντος έχει ήδη ξεκινήσει διεργασίες και μελετά το ενδεχόμενο δημιουργίας Περιβαλλοντικού Κέντρου, Επιμόρφωσης για την Αλλυκή αλλά και ένα ευρύτερο πάρκο στο χώρο, καθώς όπως σημείωσε ο κ. Βύρας η περιοχή αποτελεί χώρος Natura 2000.
Την ίδια ώρα, ο Δήμος Λάρνακας αναμένει το σχεδιασμό του περιβαλλοντικού κέντρου που θα στεγαστεί στην περιοχή από το Τμήμα Περιβάλλοντος και όπως μας τόνισε θα λειτουργήσεις προς όφελος των πολιτών της Λάρνακας.
Σκυβαλότοπος το παλαιό Λεπροκομείο Λάρνακας
Παρά τις αποφάσεις για αξιοποίηση της περιοχής κατά καιρούς, ο χώρος έχει αφεθεί και μετατραπεί σε σκυβαλότοπο, που ωστόσο καθαρίζεται πολύ συχνά από το Δήμο Λάρνακας αλλά πολύ είναι εκείνοι που συνεχίζουν να πετάνε τα σκουπίδια τους εκεί.
Να σημειωθεί ότι η δικαιοδοσία του χώρου δεν ανήκει στο Δήμο αλλά στο Υπουργείο Υγείας.
Η ιστορία του Λεπροκομείου
Το λεπροκομείο χτίστηκε το 1807-1808, από το Μέγα Δραγουμάνο Χατζηγεωργάκη Κορνέσιο και στεγαζόταν στην Αγία Παρασκευή Λευκωσίας, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Μέχρι το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν υπήρχε καμιά απολύτως περίθαλψη και φροντίδα προς τους ασθενείς, με αποτέλεσμα οι λεπροί να μένουν στους δρόμους και να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.
Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται ιστορικά, ο Τούρκος Πασάς της Κύπρου συνοδευόμενος από τον Κορνέσιο περνούσε την Πύλη Αμμοχώστου στη Λευκωσία και είδε κάποιους λεπρούς να ζητιανεύουν, οι οποίοι ήταν παραμορφωμένοι και οι πληγές τους μύριζαν άσχημα. Ακολούθως, ο Πασάς ενοχλημένος από την εικόνα και τη μυρωδιά διέταξε να τους τουφεκίσουν.
Ωστόσο, ο Κορνέσιος τον παρακάλεσε να τους λυπηθεί και σε αντάλλαγμα θα αναλάμβανε ο ίδιος την απομάκρυνσή τους και έτσι παραχώρησε το τσιφλίκι του έκτασης 500 στρεμμάτων κοντά στην Αγία Παρασκευή στη Λευκωσία για τόπο κατοικίας των λεπρών.
Το Λεπροκομείο επισημοποιήθηκε επί Αγγλοκρατίας μετά τη θέσπιση του Περί Λεπρών Νόμου του 1891, ο οποίος προέβλεπε την αναγκαστική απομόνωση των λεπρών, χωρίς όμως παράλληλα να λαμβάνεται πρόνοια για την περίθαλψη ή για τη νοσηλεία τους.
Παρέμεινε στην πρώτη του θέση έξω από τη Λευκωσία μέχρι το 1955, μέχρι που η Αγγλική διακυβέρνηση αποφάσισε να μεταφέρει το Λεπροκομείο στη Λάρνακα, σε μια έκταση περίπου 100 στρεμμάτων γεμάτη πεύκα, κοντά στην Αλυκή.
Στη Λάρνακα οι λεπροί δημιούργησαν σιγά-σιγά το νέο τους σπίτι, το οποίο ονομάστηκε Στέγη «Άγιος Χαράλαμπος».
Ο κάθε ασθενής είχε τον δικό του χώρο διαμονής, αλλά και ένα κομμάτι γης, που μπορούσε να καλλιεργήσει, να εκθρέψει ζώα και να ασχοληθεί με ό,τι θα έκανε και έξω από το ίδρυμα.
Το κράτος τους παρείχε μηνιαίο εισόδημα και 13ο μισθό, ενώ οι εσωτερικοί ασθενείς δικαιούνταν επίδομα ρουχισμού κάθε αρχή και τέλος του χρόνου, επίδομα υγραερίου κάθε μήνα και επίδομα Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού.
Tα προνόμια αυτά βέβαια δεν τα απέκτησαν χωρίς κόπο και αγώνα. Από τη δεκαετία του 1910 με ηγέτη τους τον Χρίστο Σάββα (1895-1968) από την Απαισιά, οι λεπροί της Κύπρου άρχισαν να διεκδικούν με μεγαλύτερη επιμονή και μαχητικότητα τα δικαιώματά τους.
Μάλιστα, το 1918 ομάδα ασθενών πραγματοποίησε πορεία προς το Κυβερνείο ζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και περισσότερα φάρμακα.
Στη Στέγη έφτασαν κάποτε να ζουν μέχρι και 150 ασθενείς και αρκετό ιατρικό προσωπικό, όμως έχει ερημώσει και το 2017 έδιωξαν και την τελευταία γυναίκα, η οποία αν και είχε θεραπευτεί συνέχιζε να διαμένει καθώς ζούσε στην περιοχή τα τελευταία 40 χρόνια.
