Η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ξεκίνησε το 1950, όταν ο τότε Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν, οραματίστηκε ένα κόσμο ενοποιημένο και με ένα αίσθημα αλληλεγγύης. Με ιστορικά παραδείγματα, κατάφερε να υλοποιήσει αυτή την ιδέα του, προτείνοντας τη δημιουργία μια Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), έχοντας ως σκοπό τα μέλη να επωφελούνται και να συντελούν στην ελεύθερη παραγωγή άνθρακα και χάλυβα. Σε αυτό το έργο συντέλεσαν και βοήθησαν έξι χώρες, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία και οι Κάτω Χώρες όπως η Ολλανδία.
Έπειτα ενέκριναν πως μια Ανώτατη Αρχή θα ήταν αναγκαία έτσι ώστε να μπορέσει να ρυθμίζει και να εποπτεύει την αγορά και ότι όλοι κινούνται υπό την συμμόρφωση και ακολουθία των νόμων, επιτυγχάνοντας την νομιμότητα και την διαφάνεια.
Ενώ όλα ξεκίνησαν προς μια ειρηνική Ευρώπη, το 1950 ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα στην Δύση και στην Ανατολή, ανέτρεψε τα σχέδια όσων συνέβαλαν ως πρωτεργάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αποτέλεσμα που επέφερε αυτή η αστάθεια του πολέμου αλλά και κάποια άλλα λειτουργικά προβλήματα ήταν η ΕΚΧΑ να μετονομαστεί και να ιδρυθεί το 1957 με την Συνθήκη της Ρώμης η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ή αλλιώς ο όρος “κοινή αγορά”.
Με την πάροδο του καιρού και την τότε δεκαετία του 1960, οι χώρες που συντελούνται και ήταν μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποφάσισαν να καταργήσουν τους δασμούς έτσι ώστε να διευκολύνονται τα μέρη στις εμπορικές συναλλαγές.
Παρατηρώντας οι υπόλοιπες χώρες πως αυτή η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναβαθμίζεται και συνεχώς εξελίσσεται, τότε περισσότερες χώρες επιθυμούσαν να γίνουν μέλη και να αποτελούν μέρος της ΕΕ, φτάνοντας το 1973 να είναι ενταγμένα 9 μέλη.
Την δεκαετία του 1970, ξεσπάει η πετρελαϊκή κρίση στις ΗΠΑ, όπου θα σηματοδοτήσει την αύξηση στις τιμές πετρελαίου αλλά και μια οικονομική αστάθεια μέχρι να μπορέσουν να επανέλθουν σε επιτρεπτά όρια. Ωστόσο, η ΕΕ εστιάζεται στον τομέα της περιφερειακής πολιτικής με επίκεντρο τις φτωχότερες περιφέρειες, ώστε να δημιουργηθούν υποδομές και θέσεις εργασίας για να μπορέσουν να ανελιχθούν οικονομικά και κοινωνικά.
Συγκεκριμένα την δεκαετία 1970-1979 εφαρμόζεται έπειτα από εισαγωγή η έννοια και o κανόνας «ο ρυπαίνων πληρώνει» ως ένδειξη σεβασμού και προστασίας προς το περιβάλλον. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δηλαδή το κοινοβουλευτικό όργανο της ΕΕ όπου κάθε πέντε χρόνια, εκλέγεται ο Πρόεδρος, εκπροσωπεί και διεκπεραιώνει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δίνοντας την τελική έγκριση για τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Για να δοθεί το δικαίωμα οι πολίτες να επιλέξουν και να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους, χρειάστηκε να αναμένουν μέχρι το 1979.
Καθώς οι συνθήκες αλλάζουν, η Ευρώπη χρειάζεται να αλλάξει και αυτή μαζί τους ώστε να συνάδει με τα νέα δεδομένα. Το 1986 τα οικονομικά δρώμενα αλλάζουν ξανά παρασκήνιο, η πρόταση ήταν ένα πρόγραμμα με περίοδο υλοποίησης 6 ετών για να μπορέσει να επιλύσει τα προβλήματα που είχαν μεσολαβήσει κατά την διάρκεια της ελεύθερης ροής εμπορίου. Η λύση που δόθηκε ήταν τα κράτη και η ΕΕ να οδηγηθεί προς την δημιουργία μιας «ενιαίας αγοράς». Τα σύνορά άνοιξαν με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και της Σοβιετικής Ένωσης, επανενώθηκε η Γερμανία και μετέπειτα τα υπόλοιπα κράτη αναπνεύσουν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά.
Συχνά ακούμε τους όρους ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, υπηρεσιών, προσώπων και κεφαλαίων. Αυτές οι ορολογίες είναι οι τέσσερις ελευθερίες που συντελούν την ενιαία αγορά, δίνοντας αυτά τα προνόμια σε όλα τα κράτη και πολίτες της ΕΕ. Ένα από αυτά αποτελεί η ελεύθερη μετακίνηση που πηγάζει από την Συμφωνία/Συνθήκη του Σένγκεν, όπου τα άτομα μπορούν να ταξιδεύουν ή και ακόμα να δουλεύουν σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, παρουσιάζοντας το διαβατήριο τους κατά τον έλεγχο επιβίβαση τους.
Νέα δεκαετία του 2000, άρα νέες ανατροπές και βήματα για την ΕΕ και χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία επιθυμούν να είναι μέλος της οικογένειας της ΕΕ.
Εντούτοις η 11η Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί και στιγματίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα, επικαλέστηκε και ως: “Η ημέρα που άλλαξε ο κόσμος” με την πτώση των Δίδυμων Πύργων από τρομοκρατικές επιθέσεις. Οι χώρες ενώθηκαν και συμφώνησαν να καταπολεμήσουν τέτοιου είδους εγκλήματα.
Με το πέρας ακόμη μιας δεκαετίας και φτάνοντας στο 2010 με 2020 η ΕΕ βρέθηκε αντιμέτωπη με σειρά οικονομικών και πολιτικών κρίσεων αλλά και με την παγκόσμια κρίση της πανδημίας του 2020 με την ονομασία του κορωναϊού.
Πλέον η οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαρτίζεται από 27 κράτη μέλη πλην της Μεγάλης Βρετανίας που αποφάσισε στις 31 Ιανουαρίου 2020 να αποχωρήσει και να μην είναι μέρος της Ευρωπαϊκής ηπείρου.
Εν έτη 2020 η Ευρώπη αν και κατάφερε αρκετά πρωτόγνωρα αλλά και ακατόρθωτα αξιώματα κατά την εξέλιξη της, φαίνεται ότι δυσκολεύτηκε να ερμηνεύσει ή να προλάβει κάποιες διενέξεις που προέκυψαν, όπως: οικονομικές κρίσεις, μεταναστευτικό και προσφυγικό, ανεργιακό, τρομοκρατικές επιθέσεις, αποχωρήσεις από την ΕΕ όπως το BREXIT με αποκορύφωμα την πανδημία του 2020.
Για ακόμη μια φορά έδωσε τις απαντήσεις της η ΕΕ, μέσα από νέες προτάσεις, λύσεις, ρυθμίσεις και εναλλακτικές δοκιμαστικές επιλογές που θεώρησε ότι έπρεπε να θέσει για να αναβιώσουν τόσο οι 27 ΕΕ χώρες, οι πολίτες, όσο και τα υπόλοιπα μέλη με τα οποία συνεργάζεται και βοηθάει ανά το παγκόσμιο.
Η καθημερινή ζωή αρκετών πολιτών που επιλέγουν να ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει αλλάξει δραστικά προς το καλύτερο, από το 1987 μέχρι και σήμερα μέσα από τις χρηματοδοτήσεις στον τομέα της κινητικότητας, όπου εντάσσεται το πρόγραμμα Erasmus+, διαμόρφωσε ένα καινούργιο μέλλον.
Αναμένουμε ότι η επόμενη δεκαετία 2020 μέχρι 2030, θα είναι προετοιμασμένη και εφοδιασμένη ώστε να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση, όπως αυτές του παρελθόντος, προστατεύοντας το τώρα και το αύριο των πολιτών.
