Θα έχει μήκος 1872 χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 1335 χιλιόμετρα θα είναι υποθαλάσσια. Θα μπορεί να μεταφέρει 10 δισεκατομμύρια κ.μ φυσικού αερίου ετησίως, με δυνατότητα επέκτασης έως τα 20 δισεκατομμύρια.
Σύμφωνα με τον προυπολογισμό το έργο θα κοστίσει περίπου 5,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Το κόστος του παράλληλα με το μεγάλο βάθος και άλλα γεωμορφολογικά εμπόδια, αποτελούν τις μεγάλες προκλήσεις για το φιλόδοξο αυτό έργο, που έχει ωστόσο τεράστια γεωπολιτική σημασία.
Ο Υπ. Ενέργειας της Ελλάδας Κωστής Χατζηδάκης δήλωσε ότι: «Έχουμε ένα όραμα συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη και σε εταιρείες τα οποία συνασπίζονται για την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου στην νοτιοανατολική μεσόγειο και στην προώθηση της συνεργασίας στον ενεργειακό τομέα.»
Οι 3 χώρες μάλιστα θωρακίζουν τον αγωγό, με ρήτρα που προνοεί τη λήψη μέτρων προστασίας και διασφάλισης του, κάτι που διπλωματικές πηγές χαρακτήρισαν στον ΑΝΤ1 μείζονος σημασίας.
Είναι έργο που αναγνωρίζεται από την Ε.Ε και στηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς διευρύνει τις επιλογές που η Γηραιά Ήπειρος έχει για την εισαγωγή φυσικού αερίου, που επί του παρόντος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την Μόσχα.
Μάλιστα σύμφωνα με άρθρο των Financial Times, στόχος είναι να καλύπτει εν καιρώ, το 10% των ευρωπαικών αναγκών σε φυσικό αέριο.
Η υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού, για την Ελλάδα και την Κύπρο αποτελεί συνάμα και μια απάντηση στις τουρκικές μεθοδεύσεις.
Η Άγκυρα που επιχείρησε να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα Αθήνας και Λευκωσίας με τα γεωτρύπανα, τα ερευνητικά της σκάφη και εσχάτως με το μνημόνιο που υπέγραψε με την Τρίπολη, βρίσκεται πλέον στο περιθώριο και εκτός των μεγάλων ενεργειακών συμμαχιών της ανατολικής Μεσογείου.
