Στη Χρυστάλλα Παναγιώτου προκαλούν συναισθήματα που δεν μπορούν να περιγραφούν με λέξεις. Και αυτό, γιατί εκεί, στη Συρία βρίσκονται τα δυό παιδιά της, σήμερα 8 και 11 ετών.
Τα πήρε, παρά τη θέλησή της ο Σύρος πατέρας τους, αφού έστησε ένα άριστο σχέδιο απαγωγής, από το Λίβανο, όπου είχε μεταφέρει όλη την οικογένειά του το 2013.
Η Χρυστάλα Παναγιώτου έχει να δει τα δυο παιδιά της εδώ και έξι και πλέον χρόνια.
«Θέλω τα παιδιά μου τα θέλω κοντά μου τα θέλω καλά και ασφαλισμένα. Ειναι το μαρτύριο που ζουν εκει μέσα στον πόλεμο δεν ξέρω αν ειναι καλά όντως μου λένε ότι ειναι καλά, αλλα τα λογια ειναι καλά, στην καθημερινότητα τί γίνεται εγω δεν ειμαι τζιαμε χάνω τα καλύτερα τους χρόνια».
Βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν μόνο μέσα από φωτογραφίες. Η τελευταία που πήρε ήταν, όμως, πριν από ένα χρόνο.
Και τρομάζει όταν παρακολουθεί τις αναρτήσεις του συζύγου της στις σελίδες που διατηρεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Από ότι είδα μέσα στο Facebook του συζύγου μου φαίνεται ότι ήταν Τζιχαντιστής. Όταν κάποτε του είπα στειλε μου φωτογραφίες των παιδιών να δω, θυμάστε τότε που έβαλαν τα χημικά στην Συρία και μου έστειλε δυο φωτογραφίες που ήταν πεθαμένα μωρά σκεπασμένα, αντλαμβάνεστε ότι έχασα τη γη κάτω απο τα ποδια μου νόμιζα πως ήταν τα μωρά μου μέσα».
Η τελευταία πληροφόρηση που είχε είναι πως τα παιδιά βρίσκονται στη Δαμασκό. Kαι καταγγέλλει πως ο σύζυγός της, τής ασκεί και ψυχολογικό πόλεμο.
«Ειναι δίπλα τα παιδιά ακούω την φωνή τους , του λεω να μιλήσω στα παιδιά σε παρακαλώ και μου λεει δεν ειναι μαζί μου τα παιδιά ενω ακούω την φωνή τους. Θέλουν να επιστρέψουν στην Κυπρο κοντά στην μαμά τους. Εδω στην Κυπρο γεννήθηκαν στο Μακάρειο στη Λευκωσία έχουν κυπριακά διαβατήρια ειναι Κυπριοι πολίτες».
Ο αγώνας της για να φέρει τα παιδιά πίσω στην Κυπρο άρχισε από την πρώτη στιγμή μετά την απαγωγή τους.
Της έδωσαν πολλές φορές διαβεβαιώσεις, ακόμη και σε συνεδρίες της αρμόδιας επιτροπής στη Βουλή, όμως αποτέλεσμα δεν υπήρξε.
«Ναι έχω παραπονο που την κυπριακή κυβέρνηση θελουμε στηριξη. Θα γινόταν μία επιτροπή για τα απαχθέντα παιδιά. Δέν έγινε απολύτως τίποτε».
Παρόμοιο Γολγοθάν ανεβαίνουν και άλλες μητέρες, με συζύγους που έχουν απαγάγει τα παιδιά τους. Κάποιες φοβούνται ακόμη και να μιλήσουν.
