Πενήντα 53 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ολοκλήρωση των Συμφωνιών Ζυρίχης- Λονδίνου, τις συμφωνίες που σημάδεψαν την νεότερη κυπριακή ιστορία. Οι συμπτώσεις με το σήμερα και η μαρτυρία του επίτιμου προέδρου της ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη, ο οποίος διαφώνησε τότε ανοιχτά με την υπογραφή των συμφωνιών.
Λονδίνο 19 Φεβρουαρίου 1959. Οκτώ μέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Ζυρίχης, στις 11 Φεβρουαρίου, από τους τότε πρωθυπουργούς της Ελλάδας και της Τουρκίας, Καραμανλή και Μεντερές, η Συμφωνία επικυρώνεται στην Βρετανική πρωτεύουσα με τις υπογραφές των πρωθυπουργών και των υπουργών Εξωτερικών, των εγγυητριών πλέον δυνάμεων, Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας, τον εκπρόσωπο της ελληνοκυπριακής κοινότητας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας, Φαζίλ Κιουτσούκ.
Η Συνταγματική και πολιτειακή διάθρωση ωστόσο του νεοσύστατου κράτους ήταν πολύπλοκη. Απαιτούσε ομοφωνία και των δύο κοινοτήτων σε μια σειρά από καίρια ζητήματα, ενώ με την Συνθήκη Εγγυήσεων η Τουρκία αποκτούσε έστω και υπό προϋποθέσεις δικαιώματα επέμβασης στο νησί, γεγονός που πυροδότησε από τότε τις πρώτες αντιδράσεις.
Ένας από αυτούς που διαφώνησαν με την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου ήταν και ο Γιατρός Βάσος Λυσσαρίδης.
Όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε όλα αυτά, παρά τις διαβεβαιώσεις της διεθνούς κοινότητας, λειτούργησαν ως ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της νεοσύστατης Δημοκρατίας, γεγονός που κατά τον Βάσο Λυσσαρίδη, θα πρέπει να λάβει διπλά υπόψη του ο κυπριακός Ελληνισμός και η σημερινή πολιτική ηγεσία.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, στο ίδιο έργο θεατής, ο κυπριακός Ελληνισμός, παρακολουθεί από μία ημικατεχόμενη πλέον πατρίδα, τους ισχυρούς της γης και τους ηγέτες του, να απεργάζονται ερήμην του το μέλλον του.
