Η βιογραφία, με την υπογραφή του Πέτερ Λόγκεριχ, και τίτλο "Χίτλερ" θα κυκλοφορήσει την Δευτέρα και είναι ένα έργο 1295 σελίδων που περιλαμβάνει υλικό από τα ημερολόγια του Υπουργού Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας Γιόζεφ Γκέμπελς, και από μερικές εκ των πρώτων ομιλιών του Χίτλερ.
"Συνολικά, έχουμε την εικόνα ενός δικτάτορα, ο οποίος είχε πολύ μεγαλύτερο έλεγχο, λάμβανε πολύ περισσότερες ατομικές αποφάσεις απ`ό,τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα. Hθελα να επαναφέρω στο επίκεντρο τον Χίτλερ ως άτομο", δήλωσε ο Λόγκεριχ σε συνέντευξή του στο Ρόιτερς.
Πρόσφατα έργα για τον Τρίτο Ράιχ έχουν τονίσει περισσότερο το κοινωνικο-πολιτικό κλίμα που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού μετά την ήττα στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λόνγκεριχ, ο οποίος είναι καθηγητής στο London University, υποστηρίζει ότι ενώ η πολιτική του Χίτλερ και τα αποτελέσματά της ήταν καταστροφικά, ο ίδιος ενήργησε με εξυπνάδα σε συγκεκριμένες καταστάσεις.
"Θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα πώς κατάφερε να φτάσει τόσο ψηλά: προφανώς είχε την ικανότητα να εκμεταλλεύεται συγκεκριμένες καταστάσεις για δικό του όφελος και για τους δικούς του σκοπούς", εξηγεί ο ιστορικός. Μάλιστα, ο ίδιος υποστηρίζει ότι ακόμη κι η ρατσιστική του ιδεολογία που οδήγησε στην εξόντωση τουλάχιστον έξι εκατομμυρίων εβραίων στο Ολοκαύτωμα, οφειλόταν εν μέρει σε πολιτικό οπορτουνισμό.
Ο Λόνγκεριχ πιστεύει ότι σε νεαρή ηλικία ο Χίτλερ δεν υπήρξε φανατικός αντισημίτης. "Περίπου το 1919-1920 αντιλήφθηκε ότι θα μπορούσε να επιτύχει στην πολιτική υιοθετώντας και υποκινώντας τον αντι-σημιτισμό", εξηγεί ο καθηγητής και προσθέτει ότι την δεκαετία του 30` αυτά τα χαρακτηριστικά έγιναν κεντρικό στοιχείο του χαρακτήρα του Χίτλερ.
Η ικανότητα του Χίτλερ για εξουσία είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή, υποστηρίζει ο Λόνγκεριχ, δεδομένου ότι ο αυστριακής καταγωγής Αδόλφος ήταν ένας "ασήμαντος" χωρίς καμία ιδεολογία μέχρι περίπου τα 30 του χρόνια. Μόνο τότε, αρνούμενος να δεχτεί την ήττα της Γερμανίας, προσελκύστηκε, όπως λέει, από το ναζιστικό κόμμα.
Ο Λόνγκεριχ επίσης επιχειρεί να καταρρίψει τη θεωρία ότι ο Χίτλερ είχε ένα ακαταμάχητο χάρισμα που μάγευε τους Γερμανούς, υποστηρίζοντας ότι ουσιαστικά αυτό ήταν κατασκευασμένο από τη ναζιστική μηχανή προπαγάνδας που πρόβαλλε φωτογραφίες από γοητευμένους οπαδούς του σε πορείες.
Ο συγγραφέας δεν απαλλάσσει, πάντως, τους Γερμανούς από την ευθύνη, λέγοντας ότι μεγάλο τμήμα του λαού υποστήριζε τον Χίτλερ, ενώ άλλοι τον ακολουθούσαν από συμφέρον, αλλά γράφει ότι υπήρχε κοινωνική δυσαρέσκεια και εντάσεις, για παράδειγμα στους κόλπους της εκκλησίας.
