16 Αυγούστου, σαν σήμερα, το 1974, η Μόρφου και η ευρύτερη της περιοχή έπεφτε στα χέρια του Τούρκου κατακτητή, που σκορπούσε τον όλεθρο και την καταστροφή.
Από τότε άρχισε μία οργανωμένη προσπάθεια των Τούρκων για να αλλάξει η μορφή και ο χαρακτήρας της ευρύτερης περιοχής.
Χαρακτηριστικά, η επιχείρηση τουρκοποίησης της κατεχόμενης πόλης, ξεκίνησε με τούρκικες ονομασίες στους δρόμους και στα τοπωνύμια της Μόρφου, το ξεπούλημα των πολιτιστικών και εκκλησιαστικών θησαυρών σε όλα τα μέρη του εξωτερικού, η σύληση και βεβήλωση εκκλησιών, κοιμητηρίων και κάθε ιερού και οσίου των Ελλήνων της Κύπρου, η μετατροπή σε τζαμιά των εκκλησιών.
Ενώ έχουν βάψει τα πάντα με το κόκκινο της ημισελίνου και της ντροπής.
Οι Έλληνες όμως της Κύπρου και ιδιαίτερα οι Μορφίτες δεν ξεχνούν και δεν παραδίδουν την αγαπημένη τους πόλη στο τούρκο κατακτητή.
Η Μόρφου κουβαλά πανάρχαιο πολιτισμό και ελληνική παράδοση. Η ονομασία της προέρχεται από την Θεά Αφροδίτη την οποία οι Σπαρτιάτες αποκαλούσαν Μορφώ.
Στη Μόρφου ξεχώριζαν οι ιεροί ναοί του Αγίου Μάμαντος, της Αγίας Παρασκευής, που έχει μετατραπεί από τους Τούρκους σε τζαμί και του Αγίου Γεωργίου, αλλά και τα πέντε γυμνάσια.
Η Μόρφου αποτελεί και τόπο ηρώων, αφού απαριθμεί αρκετούς πεσόντες και αγνοούμενους κατά την τούρκικη εισβολή. Εκατοντάδες Μορφιτες συμμετείχαν και στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.
Σημείο αναφοράς για την Μόρφου αποτελεί, η εύφορη γη με την μεγάλη παραγωγή πορτοκαλιών η ποιότητα των οποίων ήταν διεθνώς αναγνωρισμένη.
Απέραντοι πορτοκαλεώνες, απλώνονταν σε όλη την πόλη και επαρχία, ενώ αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι το 51 % των εσπεριδοειδών παγκυπρίως, καλλιεργείτο στη Μόρφου.
Κατά την δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, όπου επίσης παραβίασαν την εκεχειρία, οι αττίλες κατέλαβαν επίσης την Αμμόχωστο και την Καρπασία.
