Η μουσική είναι κοινά αποδεκτό ότι πρόκειται για «γλώσσα επικοινωνίας». Μία νότα μπορεί να μας μεταφέρει σε άλλη διάσταση και να μας προκαλέσει διάφορα συναισθήματα. Η λαϊκή και η παραδοσιακή μουσική στην Κύπρο θεωρούνται από πολλούς είδη τα οποία είναι ξεπερασμένα. Ωστόσο, αυτά τα δύο είδη μουσικής είναι μέρος της ιστορίας και της κουλτούρας μιας κοινωνίας, στο πώς συμπεριφέρεται, πώς διασκεδάζει και το πώς βιώνει κάποιες καταστάσεις.
Στις μέρες μας, μπορεί κάποιος να διακρίνει ότι ανάμεσα στην παράδοση και τις νέες γενιές υπάρχει ένα χάσμα. Αυτό το χάσμα είναι που προσπαθεί ο Alejjos να περιορίσει έτσι ώστε να πέσουν τα στερεότυπα γύρω από τη λαϊκή και παραδοσιακή μουσική και να την προσεγγίσουν με αρμονία οι νέες γενιές και ιδιαίτερα η δική του η γενιά η οποία, όπως αναφέρει, περνά μία κρίση ταυτότητας.
Ο Alejjos έχει δημιουργήσει, μετά από αναρτήσεις του, στις οποίες παρουσιάζει τη μουσική του και στη συνέχεια γίνονταν viral, συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτές οι συζητήσεις κινούνταν γύρω από το αν μπορεί η παραδοσιακή λαϊκή μουσική να εισχωρήσει στην ηλεκτρονική μουσική.
Μία από τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις του, ήταν αυτή που παίζει σε ζωντανή του εμφάνιση, σε εκδήλωση που παιζόταν κυρίως house μουσική, το τραγούδι «Κάτω απ' το Πουκάμισό μου» που ακούστηκε για πρώτη φορά από τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το είχε κάνει αφού έχει επίσης διασκευάσει παραδοσιακά κομμάτια τα οποία είχαν μεγάλη απήχηση μέσω του διαδικτύου και στις ζωντανές του εμφανίσεις.
Ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική από τα εφηβικά του χρόνια και μετέπειτα συνέχισε το ταξίδι του από το Μουσικό Λύκειο Λεμεσού. Εκτός από dj-παραγωγός, είναι και επαγγελματίας μουσικός και συγκεκριμένα κρουστός.
Μέσα από μία εφ όλης της ύλης συνέντευξη στο ant1live, o Alejjos μας εξηγεί ποια είναι η πρόθεση του μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία του.
Όπως αναφέρει ο ίδιος: «η ηλεκτρονική μουσική ήταν ένα είδος το οποίο πάντα με ενδιέφερε και κατάλαβα ότι μέσω της μπορώ να εκφραστώ».
Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με την ηλεκτρονική μουσική;
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την παραγωγή ηλεκτρονικής μουσικής πριν από τρία χρόνια περίπου και ο λόγος ήταν επειδή ήθελα να διευρύνω την καλλιτεχνική μου δραστηριότητα και ένοιωθα ότι οι υφιστάμενες δεξιότητες που είχα ως μουσικός μπορούσαν να μεταφερθούν εκεί εύκολα γιατί στην ηλεκτρονική μουσική κατά κύριο λόγο προστίθενται και αφαιρούνται layers. Για μένα αυτό είναι μια φιλοσοφία βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα των κρουστών οργάνων και ήταν κάτι που μπορούσα να ερμηνεύσω και να αναπαράγω σχετικά εύκολα.
Ποια η θέση του πειραματισμού στη μουσική γενικά και ειδικά στην ηλεκτρονική μουσική;
Θεωρώ ότι ο πειραματισμός θα έπρεπε να έχει τον πρώτο λόγο στην πορεία ενός καλλιτέχνη γιατί είναι από εκεί που ξεκινούν και τελειώνουν όλα, από εκεί γεννιούνται οι ιδέες, δηλαδή εμένα να με βάλεις να παίζω μουσική άλλων για μια ζωή, το θεωρώ το ίδιο με το να με βάλεις να κάνω μια οποιαδήποτε άλλη συμβατική δουλειά. Άλλο να είσαι δημιουργός και άλλο να είσαι μουσικός εκτελώντας τη μουσική άλλων ζωντανά. Και το ένα χρειάζεται τέχνη και το άλλο απλά εμένα αφορά περισσότερο η δημιουργία και η δημιουργία για να προκληθεί πρέπει να υπάρχει πειραματισμός. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας ο πειραματισμός.
Σου αρέσουν οι ταμπέλες στη μουσική τέχνη;
Οι ταμπέλες μας βοηθούν κατά πρώτον να επικοινωνούμε και κατά δεύτερον να αναλύουμε τις μάζες για να μπορούμε να πλασάρουμε πράγματα, μιλώντας γενικά.
Στη μουσική μου προσπαθώ να αποσπαστώ από τις ταμπέλες μου γιατί εγώ είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος εκφράζεται και με παραδοσιακά και με λαϊκά και με ηλεκτρονική μουσική και με ροκ. Στα show μου μπορεί να παίξω Rage Against the Machine και μετά να παίξω ένα πολύ heavy techno κομμάτι. Για μένα η μουσική είναι 12 νότες, δεν έχει ταμπέλες.
Στη συνέχεια της συζήτησής μας και αφού ξεκίνησα να προσφωνώ την ερώτηση που έχει σχέση με τη house εκδήλωση που έπαιξε Καζαντζίδη, ο Alejjos ξεκαθάρισε αστειευόμενος, πως επρόκειτο για «house party επειδή το είδος της μουσικής που παιζόταν ήταν house και όχι επειδή παιζόταν σε σπίτι», καθώς όπως είπε, υπήρξε παρανόηση από κάποιους.
Ποιος ορίζει τα «πρέπει» στη μουσική και η άποψη του Alejjo για τον «στιγματισμό» της λαϊκής μουσικής:
Εγώ αγγίζω και την παράδοση και το λαϊκό τραγούδι διότι αν δεν τα αγγίξουμε θα τα αφήσουμε να πεθάνουν. Η κουλτούρα που κουβαλά το λαϊκό τραγούδι και η παραδοσιακή μουσική είναι τεράστια.
Ας μας πουν τι είναι πιο προβληματικό, οι «πουριτανοί» ή αυτοί που βάζουν την παράδοση σε ένα άλλο πλαίσιο γιατί ουσιαστικά αυτό το πράγμα γίνεται. Εγώ μεγάλωσα με λαϊκή μουσική και πίστεψέ με κανένα άλλο είδος δεν κατάφερε να με κάνει να διασκεδάσω, να κλάψω, να γελάσω, να αγαπήσω περισσότερο από την λαϊκή και παραδοσιακή μουσική του τόπου μας.
Απλά έπιασα αυτή τη μουσική και την τοποθέτησα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, λίγο πιο απελευθερωμένο γιατί όπως κουβαλά ένα ρομαντισμό, κουβαλά και ένα συντηρητισμό η λαϊκή και παραδοσιακή μουσική και θεωρώ ότι είναι αυτό που αποξενώνει τους νέους από αυτή.
Έχει στιγματιστεί η λαϊκή και παραδοσιακή μουσική ότι είναι κάτι «χωρκάτικο». Πρόθεση μου ήταν να την απαλλάξω από αυτό το «στίγμα» και να την φέρω σε ένα πλαίσιο που κάποιος μπορεί να την αντιληφθεί και να αλληλεπιδράσει μαζί της με ένα τρόπο ασυνήθιστο αλλά και διαφορετικό. Γιατί εγώ, για παράδειγμα, δεν θέλω να πάω στα μπουζούκια να ακούσω λαϊκή μουσική.
Λοιπόν, ας δημιουργήσουν μία μουσική αστυνομία, να μας λέει τι τραγούδια μπορούμε να παίζουμε, που μπορούμε να τα παίζουμε, τι ρούχα μπορούμε να φοράμε, πως μπορούμε να κινηθούμε. Όπως παίζω ένα τραγούδι του Michael Jackson στο set μου, μπορώ να παίξω και ένα τραγούδι του Καζαντζίδη.
Η λαϊκή μουσική είναι μέσα μας, είτε λόγω αισθητικής, είτε λόγω ρομαντισμού, γιατί κάποιου μπορεί να μην αρέσει ο Καζαντζίδης αισθητικά, αλλά μπορεί να μεγάλωσε ακούγοντας Καζαντζίδη και αυτό είναι τόσο συνδεδεμένo με την παιδική του ηλικία που να τον ελκύει. Οπότε, έχει πάνω από ένα λόγους κάποιος να ακούει λαϊκή μουσική και να τον αγγίζει.
Πιστεύεις ότι πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια στη δημιουργία;
Δεν πρέπει να υπάρχουν όρια στη δημιουργία γιατί μετά μπαίνουμε σε μονοπάτια λογοκρισίας και δεν ξέρεις που τελειώνουν αυτά τα μονοπάτια.
Alejjo, όπως βλέπουμε στα προφίλ σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα βίντεο που κοινοποιείς υπάρχει έντονη η παρουσία του χιούμορ και της σάτιρας. Στα live έχεις χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο;
Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το project το οποίο ήταν βασισμένο στη σάτιρα. Ήταν μια καρικατούρα δική μου για το πως αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, και ήθελα να προβάλω την κρίση ταυτότητας που έχει η γενιά μας στην Κύπρο. Μόλις ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου live το χρησιμοποιούσα απλά από ένα σημείο και μετά ένοιωθα ότι ο κόσμος με σύνδεε με αυτό ενώ εγώ είχα πολύ περισσότερα να πω. Από εκεί και πέρα πήρα μια στροφή, πιο καλλιτεχνική και πιο εσωτερική.
Σου αρέσει να προκαλείς τα βλέμματα και τις σκέψεις μέσω της τέχνης σου;
Είμαι ένας άνθρωπος που γενικά αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως εσωστρεφή. Δεν είμαι πολύ εκφραστικός κοινωνικά και θεωρώ ότι μέσω αυτού βρήκα τη φωνή μου. Το project αυτό ξεκίνησε γιατί είχα ανάγκη εγώ μέσα μου να αποδεχτώ τον εαυτό μου. Στην Κύπρο θεωρώ, ότι πάσχουμε από μια καταπίεση και ένα συντηρητισμό που μας φυλακίζει εγκεφαλικά και έχουμε την τάση να θέλουμε να τον σπάσουμε. Για αυτό το σκοπό και για αυτό είχε τόση απήχηση το κομμάτι με τον Καζαντζίδη.
Αντιλαμβάνομαι γιατί προκλήθηκε όλος αυτός ο «ντόρος». Αυτό το θέμα δημιουργήθηκε γιατί η μουσική και η ταυτότητα μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες οπότε από τη στιγμή που πειράζω τη μουσική σου είναι σαν να πειράζω και τη ταυτότητα σου.
Μετά από αυτό που έγινε με τον Καζαντζίδη, έχει δημιουργηθεί μια κοινωνική/πολιτιστική συζήτηση στον χωροχρόνο του διαδικτύου. Υπήρξαν και θετικά και αρνητικά σχόλια κάτω από το βίντεο. Πως τα εκλαμβάνεις εσύ;
Ο καθένας έχει το δικαίωμα από τη στιγμή που είναι δημόσιο κάτι, να το σχολιάσει και να το συζητήσει. Έχει καιρό που κάνω αυτό το πράγμα οπότε ξεκίνησα να συνηθίζω τα αρνητικά σχόλια γιατί ειδικά ότι έχει να κάνει με την παράδοση, κουλτούρα, θρησκεία, όλα πιάνουν αρνητικές αντιδράσεις.
Δεν περίμενα να πάρει το θέμα με τον Καζαντζίδη τόση έκταση και τόση συζήτηση. Πάντα κάποιος θα προκληθεί με κάτι που κάνεις. Όσο μεγαλύτερη έκταση παίρνει κάτι τόσο παραπάνω συζήτηση θα προκαλέσει. Η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα μπει στη διαδικασία να κάνει αρνητικό σχόλιο. Να γράψεις ένα σχόλιο μίσους νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο ο καθένας μας πρέπει να το δει με τον ευατό του. Δεν μπορεί να ελεγχθεί αυτό το πράγμα.
Τα θετικά σχόλια εννοείτε με ενθαρρύνουν, διότι η μουσική έχει να κάνει με την ταυτότητα του ανθρώπου, όπως είπα και πριν. Είναι τεράστιο συναίσθημα.
Alejjo, ποια η θέση της παραδοσιακής/λαϊκής μουσικής στο σήμερα; Πώς βλέπεις να αντιμετωπίζει τόσο η κοινωνία όσο και η πολιτεία την παράδοση αυτής της χώρας και αν παραδίδεται στο τέλος της μέρας στις νέες γενιές όπως γινόταν παλαιότερα;
Θεωρώ ότι είναι λίγο προβληματική η σχέση μας με την παράδοση, ειδικά στην Κύπρο γιατί αντιλαμβάνομαι ότι ο παραπάνω κόσμος την παράδοση την έχει σαν κάτι που είναι στη βιτρίνα κλειδωμένο για ένα χρόνο και το βγάζει όποτε υπάρχει μια εκδήλωση, το βλέπει, το βάζει πίσω στη βιτρίνα και το ξανακλειδώνει. Αυτό μάλλον είναι που δημιουργεί την απόσταση του κόσμου με την παράδοση.
Δεν υπάρχει εξέλιξη στην παράδοση, με τον τρόπο που γίνεται μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει να είναι μουσειακός αλλά βιωματικός ο τρόπος που την αντιμετωπίζουμε. Υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί που βάζουν το λιθαράκι τους στην κυπριακή μουσική παράδοση αλλά η μάζα του κόσμου την έχει στιγματισμένη. Αυτό το «στίγμα» είναι παρά πολύ δύσκολο να το αποποιηθούμε αν δεν, αρχικά αποδεχτούμε τους εαυτούς μας.
Θεωρώ πως σε μεγάλο βαθμό η πολιτεία «καπηλεύεται» την κυπριακή παράδοση για να πάρουν κονδύλια για φεστιβάλ και διάφορες εκδηλώσεις οι οποίες είναι πράγματι πολλές αλλά οι περισσότερες έχουν ένα τουριστικό χαρακτήρα κάτι που είναι θετικό, όμως παράλληλα πρέπει να βρούμε κι ένα τρόπο να φέρουμε κοντά τη μάζα των νέων της Κύπρου.
Κατά την άποψή μου, η παράδοση παραδίδεται στις νέες γενιές για να παραδοθεί. Η απότομη αλλαγή του τρόπου ζωής μας, μέσα στα χρόνια, δημιούργησε ενοχή για το παρελθόν μας.
Έχει παίξει στο εξωτερικό ο Alejjos;
Έπαιξα Αγγλία και Ελλάδα. Ήταν θετικά τα σχόλια. Κάτι αξιοσημείωτο ήταν όταν έπαιξα στη Θεσσαλονίκη, δεν έπαιξα το κομμάτι «Kafkas», και το ζητούσαν οι Ελλαδίτες στο κοινό.
Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια;
Προσπαθώ το 2025, να κυκλοφορήσω τρία κομμάτια τα οποία είναι εμπνευσμένα από την Κυπριακή παράδοση. Γενικότερα θέλω να κυκλοφορήσω μουσική.
