Η εκλογική νύχτα ήταν, ή θα έπρεπε να ήταν, η χειρότερη στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, για τους πρωταγωνιστές στο πολιτικό σύστημα.
Το φαινόμενο Φειδίας Παναγιώτου, που δεν είναι, σίγουρα, πολιτικό, αλλά περιγράφεται ως απολίτικο, επιφύλαξε μια πραγματική ψυχρολουσία στο πολιτικό σύστημα, και αναμένουμε να δούμε εάν όντως θα απασχολήσει τα κόμματα στο βαθμό που θα έπρεπε.
Διαβάζοντας τις συσπειρώσεις, με βάση το αποτέλεσμα της κάλπης, διαπιστώνουμε ότι ο Φειδίας Παναγιώτου, ο νεαρός με τις ξεχωριστές διαδικτυακές δεξιότητες, ο οποίος δεν είχε, όμως, ούτε μία πολιτική πρόταση ή ιδέα να παρουσιάσει προεκλογικά, άντλησε τις ψήφους του από το σύνολο των κομμάτων.
Ξεπερνά, μάλιστα, το δέκα τοις εκατό η ροή ψήφων που έλαβε:
- από το πρώτο κόμμα, τον Δημοκρατικό Συναγερμό, ο οποίος άφησε εντελώς ασχολίαστο το φαινόμενο στην πρώτη χθεσινοβραδινή αντίδρασή του και περιορίστηκε να γιορτάσει για τα κεκτημένα που διατήρησε
- από το ΑΚΕΛ, που έμοιαζε μάλλον τρομοκρατημένο από το σαρρωτικό πέρασμα του Φειδία Παναγιώτου από την ευρωκάλπη, το οποίο προφανώς ούτε εκτίμησαν ως απειλή στην Εζεκία Παπαϊωάννου
- από το ΕΛΑΜ, το οποίο πλέον δικαίως περιλαμβάνεται στα συστημικά κόμματα, αφού δεν μετατρέπει σε στέρεη βάση τις ψήφους διαμαρτυρίας που συγκέντρωνε μέχρι σήμερα, αλλά τις χάνει από αυτόν που οι πολίτες θεωρούν ως πιο ηχηρή κραυγή αντίδρασης
- και βεβαίως από τα μικρά κόμματα του κέντρου, που έγιναν ακόμα μικρότερα, σε ένα πολιτικό πεδίο πιο κατακερματισμένο από ποτέ.
Πώς θα «μεταφράζαμε» την ψήφο στο φαινόμενο Φειδίας Παναγιώτου;
Σίγουρα ως διαμαρτυρίας προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος.Μιας διαμαρτυρίας, όμως, η οποία δεν μπορεί να έχει γεννηθεί από πολιτική σκέψη.
Ψηφίσαμε Φειδία Παναγιώτου για να εκδικηθούμε τους πολιτικούς, για να τιμωρήσουμε τα κόμματα, αλλά και για να σπάσουμε πλάκα. Και εμπιστευτήκαμε μια από τις μόλις έξι θέσεις στην Ευρωβουλή σε ένα νεαρό ο οποίος χρειάζεται να διδαχθεί πολλά, για να αποδειχθεί οφέλιμος για τη χώρα.
Αυτό το δεδομένο θα πρέπει να ηχήσει συναγερμό στο σύνολο της Πολιτείας και της κοινωνίας.
Διότι αν ο πολίτης δίνει με τόση ευκολία την ψήφο του σε ένα νεαρό, ο οποίος με πολύ χαρακτηριστική απλότητα, και με αφοπλιστική ειλικρίνεια δηλώνει πως δεν έχει πολιτική άποψη, γνώση ή πρόταση, αυτό σημαίνει πως ο πολίτης δεν έχει αντίληψη για τη σημασία της ψήφου του.
Και αυτό σημαίνει έλλειψη πολιτικής παιδείας. Δεν εκπαιδεύουμε τα παιδιά και τους νέους μας για να πολιτικοποιούνται. Και κακώς. Διότι η πολιτική αγωγή είναι θεμέλιο της ορθής λειτουργίας της δημοκρατίας.
Η επόμενη μέρα;
Ο λόγος στα κόμματα και στην Πολιτεία.Διότι τα μηνύματα που στέλνει με τις τοποθετήσεις του ο Φειδίας Παναγιώτου είναι ορθά. Τα κόμματα έχουν αποτύχει. Και πρέπει, επιτέλους, ή να τερματίσουν την πελατειακή σχέση τους με τους πολίτες και να αρθούν στο ύψος της αποστολής τους ως φορείς δημοκρατίας, ή να δώσουν τη θέση τους σε πιο σύγχρονα πολιτικά οικοδομήματα.
Μένει να δούμε εάν ο νεαρότερος ευρωβουλευτής μας θα ανασκουμπωθεί όντως, ώστε να αποκτήσει την γνώση που του λείπει, και να εκπροσωπήσει με τον καλύτερο τρόπο την Κύπρο στην Ευρωβουλή.
