Στις 5:30 το πρωί, ο ανατριχιαστικός ήχος των σειρήνων ακούστηκε ξανά σε κάθε γωνιά της Κύπρου.
Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974 η μνήμη παραμένει ζωντανή και η πληγή της κατοχής εξακολουθεί να αιμορραγεί.
Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα μνήμης και τιμής για όσους έπεσαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, για τους αγνοούμενους, τους εγκλωβισμένους και τους χιλιάδες πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους. Πενήντα δύο χρόνια μετά η Κύπρος δεν ξεχνά και συνεχίζει να ζητά δικαίωση.
20 Ιουλίου 1974 - Από τότε που ο «Αττίλας» πάτησε το πόδι του στην Κύπρο και κατέχει παράνομα περισσότερο από το ένα τρίτο του νησιού
Το ξημέρωμα εκείνης της Κυριακής, η Κύπρος ξύπνησε στον ήχο των εκρήξεων και των σειρήνων. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αποβιβάστηκαν στις ακτές της Κερύνειας, ενώ αλεξιπτωτιστές έπεφταν σε διάφορα σημεία του νησιού, σηματοδοτώντας την έναρξη της τουρκικής εισβολής με την κωδική ονομασία «Αττίλας».
Η εισβολή εκδηλώθηκε πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, που ανέτρεψε τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’. Μέσα σε λίγες ώρες, η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με μια τραγωδία που θα άλλαζε για πάντα την πορεία της.
Παρά την αντίσταση της Εθνικής Φρουράς και της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου, οι τουρκικές δυνάμεις εδραίωσαν τις θέσεις τους στην Κερύνεια και προχώρησαν προς τη Λευκωσία. Η διεθνής κοινότητα αντέδρασε με εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 353, ζητώντας τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.
Οι μάχες, ωστόσο, δεν σταμάτησαν. Στις 14 Αυγούστου ξεκίνησε η δεύτερη φάση της εισβολής και μέσα σε δύο ημέρες η Τουρκία κατέλαβε περίπου το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πόλεις και χωριά ερημώθηκαν, χιλιάδες οικογένειες ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν, αφήνοντας πίσω τους ανοιχτές πληγές.
Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο, ενώ εκατοντάδες οικογένειες συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αναζητούν την τύχη των αγαπημένων τους που αγνοούνται από το καλοκαίρι του 1974.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, οι σειρήνες εξακολουθούν να ηχούν κάθε 20ή Ιουλίου στις 5:30 το πρωί. Όχι μόνο για να θυμίζουν την έναρξη της εισβολής, αλλά για να υπενθυμίζουν ότι η κατοχή συνεχίζεται, ότι η μνήμη δεν σβήνει και ότι για την Κύπρο η 20ή Ιουλίου δεν είναι απλώς μια ιστορική επέτειος. Είναι μια πληγή που παραμένει ανοιχτή.
