Στην Κύπρο του «Μαρούλλα είσαι η πελλάρα μου» και του «Θύρα 256», τα γκράφιτι που ζωγραφίζουν τα παιδιά στους τοίχους, και που αποτελούν καθρέφτες αλληλεγγύης και καταγγελίας, δεν μπορούμε να τα βαφτίζουμε όλα «ρητορική μίσους».
Στην ημικατεχόμενή μας Κύπρο, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το σβήσιμο των γκράφιτι στους τοίχους. Γκράφιτι που, στην ανεξάρτητη και ευρωπαϊκή κατά τα άλλα χώρα μας, καταγγέλλουν τη βία και τον πόλεμο, κι εμείς τα βαφτίσαμε «αντισημιτικά».
Κι αφού το προωθήσαμε κι αυτό, γιατί δεν το ξεχειλώνουμε κιόλας και να συστήσουμε και μία επιτροπή, απ’ αυτές που μάθαμε πολύ καλά να στήνουμε κάθε φορά που δεν μπορούμε να πράξουμε ή να πάρουμε ευθύνη, για να αποφασίζει ποια γκράφιτι αξίζει να παραμείνουν και ποια να σβηστούν; Δηλαδή, ας απασχολήσουμε ακόμα μία ομάδα να βάλει κάτω τα αισθητικά της κριτήρια και να μας πει τι λέει το κάθε γκράφιτι, ποιον εκφράζει, τι αποκαλύπτει για την εποχή μας. Αλήθεια, ποιος θα μετρήσει τον «αντισημιτισμό» των γκράφιτι στην Κύπρο;
Στη Γάζα αυτή τη στιγμή δεν μετριούνται μόνο οι νεκροί, οι τραυματίες, οι εκτοπισμένοι, οι καταστροφές, τα ερείπια.
Στη Γάζα αυτή τη στιγμή μετριέται η ικανότητά μας να σταθούμε, με οποιονδήποτε τρόπο, δίπλα σε όσους υποφέρουν και απέναντι σε όποια αδικία και βία. Και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε ότι στη Γάζα, αυτή τη στιγμή, μετριέται η στάθμη της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης της παγκόσμιας κοινότητας.
Και κάθε σιωπή, αδιαφορία ή και προσπάθεια να φιμωθούν οι φωνές που καταγγέλλουν τον πόλεμο μάς ξεγυμνώνει ως ανθρώπους και ως κοινωνίες.
Διαβάστε επίσης:
- ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γροθιά στο στομάχι οι εικόνες με τους Παλαιστίνιους να αποχωρούν άρον άρον από τη Γάζα
- Κόλαση δίχως τέλος: Θάνατος ή η δύσκολη έξοδος οι επιλογές των Παλαιστινίων
Οι τοίχοι της πόλης, και της κοινωνικής μας συνείδησης, δεν πρέπει να ενοχλούνται από αλήθειες, ούτε η τύχη τους να εξαρτάται από πολιτικές ευαισθησίες ή διπλωματικές πιέσεις.
Κι άντε και σβήστηκαν τα γκράφιτι. Αυτό σβήνει αυτόματα κι όλα όσα συμβαίνουν στη Γάζα;
Η αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό δεν αποτελεί «ρητορική μίσους» και αντισημιτισμός δεν είναι να ζητάς δικαιοσύνη.
Η καταδίκη της ισοπέδωσης της Γάζας δεν στρέφεται κατά του εβραϊκού λαού. Άλλο είναι ένας λαός με την ιστορία του κι άλλο το κράτος του Ισραήλ με τις πολιτικές και τις πράξεις του.
Στη Γάζα σήμερα δοκιμάζονται οι αξίες μας. Κι αν δεν μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε έναν λαό που εξοντώνεται, τότε τι αξία έχει η δική μας ιστορία, οι δικές μας μνήμες;
Η αλληλεγγύη δεν είναι προαιρετική αλλά το μέτρο της αξίας μας ως κοινωνία.
Μην ζητάτε να σβηστούν όσα ζωγραφίζουν τα παιδιά στον τοίχο. Ζητήστε να σιγήσουν τα όπλα που σκοτώνουν παιδιά.
Διαβάστε εδώ: Επιμένει ο Νετανιάχου: Συνεχίζουμε μέχρι να πετύχουμε όλους τους στόχους
