50 χρόνια μετά από την τουρκική εισβολή και οι πληγές εξακολουθούν να είναι ανοιχτές. Πέρασαν 50 χρόνια από την αποφράδα εκείνη μέρα που έμελλε να σταματήσει ο χρόνος, που οικογένειες ξεκληρίστηκαν, και οι άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες μέσα σε μια στιγμή.
Η νέα γενιά δεν έχει γνωρίσει την κατεχόμενη γη μας όμως αγωνίζεται προκειμένου η φλόγα της επιστροφής να μην σβήσει ποτέ. Με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή το GC School διεξήγαγε έρευνα με σκοπό να κρατήσει άσβεστη τη μνήμη και την αγωνιστικότητα των νέων.
Καθηγήτρια GC SCHOOL Γιώτα Γεροντίδου
«Ο τίτλος από μόνος του λέει πολλά. 50 χρόνια και η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί, στοίχοι του νομπελίστα ποιητή μας του Γιώργου Σεφέρη, του ανθρώπου του πρόσφυγα που έχασε τα σπίτια του μα και εμείς χάσαμε τα σπίτια μας. Ως εκπαιδευτικός θα πω και θα εξομολογηθώ, με έτρωγε το σαράκι της αυτοκριτικής. Έχουμε επιτύχει εμείς οι εκπαιδευτικοί να κρατήσουμε άσβεστη την αγωνιστικότητα των νέων μας; Βουρκώνουν τα μάτια τους όταν ατενίζουν τον Πενταδάκτυλο; Ας μην ξεχνούμε ότι σήμερα τα παιδιά μας ζουν περισσότερο στον ψηφιακό κόσμο και λιγότερο στον πραγματικό. Ζούμε σε μια εποχή ακηδίας του πνεύματος και της ψυχής»
Στην έρευνα συμμετέχουν οι μαθητές, Όλγα Μαυράτσα, Φάνος Κοντός, Αγγελική Χατζηγρηγορίου, Σταύρος Παπαχαραλάμπους, Ξένια Παπανδρέου, Στυλιανή Κυπριανού, Δάφνη Χατζηπαύλου, Φωτεινή Αχιλλέως, Ανδριανή Μαφκά, υπό την επίβλεψη των καθηγητριών Γιώτας Γεροντίδου και Μαρίας Μυτίδου.
Τα οφέλη που αποκόμισαν οι μαθητές μέσα από την έρευνα πολλά και τα διδάγματα ακόμα περισσότερα.
Μαθήτρια Δάφνη Χατζηπαύλου
«Μέσω της έρευνας γνωρίσαμε περισσότερο τα αλύτρωτα εδάφη μας, ευαισθητοποιηθήκαμε και αγαπήσαμε περισσότερο τον τόπο μας»
Μαθητής Σταύρος Παπαχαραλάμπους
«Εμείς υποσχόμαστε ότι τον πόθο και την αγάπη για την απελευθέρωση των αλύτρωτων εδαφών μας θα την μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές»
Μεταξύ άλλων οι μαθητές ρωτήθηκαν από πού έχουν ενημερωθεί για τα γεγονότα της εισβολής και της κατοχής της πατρίδας μας. Οι περισσότεροι έχουν ενημερωθεί από την οικογένεια τους, και ακολούθως από το σχολείο.
Το 59,9% των μαθητών έχουν ενημερωθεί από την οικογένειά τους, ενώ το 38,8% από το σχολείο και οι υπόλοιποι με ποσοστό 1,3% από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Μαθήτρια Δάφνη Χατζηπαύλου
«Ενημερώθηκα από την οικογένεια μου, από το σχολείο και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.»
Στο ερώτημα για το πως αισθάνονται που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη μέρα που πάτησε η μπότα του Αττίλα στο νησί μας και το μοίρασε στα δύο, η πλειοψηφία απάντησε ανησυχία για το μέλλον της πατρίδας μας.
Το 65.2% απάντησε πως ανησυχεί για το μέλλον της πατρίδας μας, 25.6% αισθάνεται αισιοδοξία για την εξεύρεση λύσης ενώ το 9.3% δεν προβληματίζεται.
Μαθήτρια Στυλιανή Κυπριανού
«Αντικρίζοντας την τουρκική σημεία στον Πενταδάκτυλο είναι κάτι που μου προκαλεί πόνο, μελαγχολία, αγανάκτηση, καθώς λειτουργεί ταυτόχρονα ως ένα εμπόδιο για του που είναι ο κατακτητής και ότι βρίσκεται μια ανάσα μακριά μας».
Στο ερώτημα αν οι μαθητές έχουν καταγωγή από τα κατεχόμενα δυο στους τρεις απάντησαν ότι έχουν προσφυγική καταγωγή.
Μαθητής Σταύρος Παπαχαραλάμπους.
«Είμαι από οικογένεια προσφύγων, η γιαγιά μου και ο παπάς μου είναι από τον κατεχόμενο Άγιο Νικόλαο του Λευκονοίκου. Και οι δύο μου μίλησαν για τον τόπο μας αλλά και για την ώρα των βομβδαρδισμών.»
Σχεδόν στο σύνολο τους οι μαθητές δήλωσαν ότι επιβάλλεται να διατηρηθούν ζωντανές οι μνήμες από τα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεότερη κυπριακή ιστορία.
Το 97.4% απάντησε θετικά ενώ το 2.6% απάντησε αρνητικά.
Μαθήτρια Ξένια Παπανδρέου
«Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό οι νέοι να γνωρίζουν για τα γεγονότα της εισβολής για να κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη. Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.»
Οι μαθητές ρωτήθηκαν επίσης για την γνώμη τους όσον αφορά τους αγνοούμενους. Η μεγάλη πλειοψηφία θεωρεί χρέος τη διεκδίκηση της διακρίβωσης της τύχης των αγνοουμένων.
Το 82.4% πιστεύει πως είναι χρέος όλων μας να διεκδικούμε την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων. Το 12.3% απάντησε πως είναι θέμα που αφορά μόνο τις οικογένειες των αγνοουμένων και το 5.3% πως έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν μας απασχολεί
Δάφνη Χατζηπαύλου – Μαθήτρια
«Θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν όλοι οι αγνοούμενοι καθώς πολλοί μάρτυρες έχουν πεθάνει»
Οι μαθητές ρωτήθηκαν αν θεωρούν ότι είναι δυνατή η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ Ε/κ και Τ/κ.
Το 52.6% απάντησε αρνητικά, σε αντίθεση με το 47.7% που απάντησε θετικά
Μαθήτρια Στυλιανή Κυπριανού
«Θεωρώ πως στο παρελθόν ζήσαμε ειρηνικά αλλά λόγο των πολιτικών συμφερόντων στο παρόν θεωρώ πως αυτή η συνύπαρξη δεν είναι εφικτή»
Οι μαθητές απάντησαν στην ερώτηση εάν έχουν ακόμη ελπίδα για τη διάσωση των κατεχομένων εδαφών. Διάχυτος είναι ο προβληματισμός που αποτυπώνεται στις απαντήσεις τους.
Το 32,2% απάντησε πως δεν είναι σίγουροι, το 24,7% πως δεν έχουν πολλές ελπίδες, το 22,9% πως έχουν ελπίδα, το 14,1% πως έχει μεγάλη ελπίδα και το 6,1% πως δεν έχουν καθόλου ελπίδα.
Μαθήτρια Ξένια Παπανδρέου.
«Πιστεύω ότι πως είναι πολύ δύσκολη η διάσωση των κατεχόμενων εδαφών μας, ίσως η μόνη λύση να είναι η διεθνοποίηση του προβλήματος»
Οι μαθητές ρωτήθηκαν εάν πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί λύση δεδομένου ότι μετά από προσπάθειες 50 χρόνων και 8 διαφορετικών προέδρων, δεν έχει βρεθεί λύση. Η πλειοψηφία απάντησε ότι δεν έχει χαθεί η προοπτική επίλυσης του εθνικού μας προβλήματος.
Το 61.8% απάντησε θετικά σε αντίθεση με το 38.2% που απάντησε αρνητικά.
Μαθήτρια Ξένια Παπανδρέου
«Ευελπιστούμε πως θα βρεθεί μια λύση για το Κυπριακό αλλά όλα εξαρτώνται από τις πολιτικές αποφάσεις και τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων»
Κατά την παρουσίαση της έρευνας ξεχώρισε η κατάθεση ψυχής της Χαρίτας Μάντολες, της γυναίκας σύμβολο του δράματος των αγνοουμένων. Ο ΑΝΤ1 συνάντησε τη κ. Χαρίτα στο σπίτι της και μας μετέφερε τα συναισθήματα που ένιωσε στην εκδήλωση.
Χαρίτα Μάντολες
«Μίλησα στα μωρά, συγκινημένα πάρα πολλά τα μωρά, τα μωρά κατάλαβα ότι γνωρίζουν πολλά πράγματα αλλά ήθελαν να τα ακούσουν και από άνθρωπο που τα έζησε. Με έχουν κατά συγκινήσει ειλικρινά»
Την ίδια ώρα μας αποκάλυψε συγκινημένη ένα περιστατικό που βιώσε κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης του σχολείου.
Χαρίτα Μάντολες
«Με συγκίνησε πολύ την ώρα που έφευγα, που έφευγα εβουρήσαν τα αγόρια τα μεγάλα τετάρτη πέμπτη μεγάλα αγόρια μεγάλα και λεν μου κυρία Χαρίτα από εσάς παίρνουμε τη σκυτάλη και εμείς θα συνεχίσουμε γιατί είπα τους εμείς φεύγουμε που τη ζωή και ποιοι εν να συνεχίσουν πρέπει εσείς να μάθετε, με μια αγκαλιά τα παιδιά εβουρούσαν με που πίσω να μην στεναχωριέσαι και θα συνεχίσουμε τον αγώνα εμείς ελέαν μου»
