Κανείς από εκείνους που έζησαν τις μεγάλες βραδιές του Ολυμπιακού με τον Μεντιλίμπαρ δεν γνώριζε, όταν πανηγύριζε, ότι ίσως παρακολουθούσε μία από τις τελευταίες μεγάλες στιγμές του. Και τώρα, που ο Βάσκος αποχωρεί από τον σύλλογο, μένει αυτή η παράξενη αίσθηση, ότι δεν τελειώνει απλώς μια συνεργασία, αλλά μια εποχή.
Μια εποχή που είχε όλα όσα κάνουν μια ποδοσφαιρική ιστορία να αξίζει να θυμάσαι. Αγωνία, πίεση, μεγάλες νίκες, ευρωπαϊκές νύχτες, τρόπαια, δάκρυα και, πάνω απ' όλα, έναν άνθρωπο που κατάφερε να γίνει κάτι περισσότερο από προπονητής. Έγινε μέρος της ιστορίας του Ολυμπιακού. Και αυτό δεν αλλάζει επειδή ήρθε το τέλος. Ίσως, μάλιστα, εκεί βρίσκεται και η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Στο ότι τίποτα δεν μένει για πάντα. Οι προπονητές φεύγουν, οι παίκτες αλλάζουν, οι πάγκοι αποκτούν νέα πρόσωπα και οι ομάδες συνεχίζουν. Κάποιος άλλος θα καθίσει στη θέση του Μεντιλίμπαρ. Κάποιος άλλος θα σηκώσει το χέρι του στον πάγκο, κάποιος άλλος θα δώσει οδηγίες, κάποιος άλλος θα γίνει το πρόσωπο της επόμενης ημέρας. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντικαθίστανται πραγματικά.
Γιατί δεν είναι μόνο η θέση που κατείχαν. Είναι όσα άφησαν πίσω τους. Και ο Μεντιλίμπαρ αφήνει πίσω του έναν ευρωπαϊκό τίτλο, έναν Ολυμπιακό που έμαθε να κοιτάζει την Ευρώπη στα μάτια και, κυρίως, την αγάπη ενός ολόκληρου κόσμου.
Τώρα αρχίζει η επόμενη ημέρα. Ίσως στην αρχή να μοιάζει παράξενη. Ίσως ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ να συγκρίνεται αναπόφευκτα μαζί του. Ίσως κάθε φορά που η κάμερα δείχνει τον πάγκο, κάποιοι να ψάχνουν ασυναίσθητα εκείνη τη γνώριμη φιγούρα. Αυτό όμως είναι το τίμημα των μεγάλων ιστοριών. Κάποια στιγμή τελειώνουν. Και η ιστορία του Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό τελειώνει όπως της αξίζει, δηλαδή με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Γιατί ορισμένοι προπονητές κατακτούν τρόπαια. Κάποιοι άλλοι, όμως, καταφέρνουν κάτι μεγαλύτερο, να αγαπηθούν. Ο Μεντιλίμπαρ τα κατάφερε και τα δύο.
gazzetta.gr
