Αν δεν χρειαζόντουσαν μια φορά τίποτα ιδιαίτεροι... πανηγυρισμοί για την -λογική για το επίπεδο του Ολυμπιακού στην Ευρώπη- εύκολη νίκη του πρώτου αγώνα στο Καραϊσκάκη, σαφώς αυτό ισχύει και λίγο παραπάνω μετά τη ρεβάνς και το νέο άνετο «διπλό» επί της Λουκέρνης. Όταν δηλαδή όλα είχαν πια κριθεί και δεν υπήρχε ψήγμα άγχους. Για ακόμη ένα 90λεπτο, η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς έκανε τα αυτονόητα στο γήπεδο, έκανε όσα και όπως έπρεπε και καθάρισε εύκολα μια πιο αδύναμη και άπειρη ομάδα.
Πλέον, απέναντι στην εξαιρετικά σφριγηλή, χωρίς εμφανείς τακτικές αδυναμίες, μπαρουτοκαπνισμένη στον υψηλό ρυθμό, διψασμένη για διάκριση αλλά και επίσης εξαιρετικά άπειρη Μπέρνλι, η οποία έπαιξε τελευταία φορά στην Ευρώπη λίγες μέρες αφότου σταυρώθηκε ο Σπάρτακος, θα φανεί όντως πόσα... απίδια πιάνει ο σάκος για τους νέους «ερυθρόλευκους» που χτίζονται φέτος όχι εντελώς από το «μηδέν» αλλά μόλις λίγα ψηφία παραπέρα. Η συγκεκριμένη Αγγλίδα, βλέπετε, είναι ένας κανονικός ευρωπαϊκός αντίπαλος από αρκετά ψηλότερο ράφι σε σχέση με τη φτωχή πλην τίμια Ελβετή.
Τα δύο στοιχεία-βάση του νέου Ολυμπιακού
Παρ' όλα αυτά, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει δύο πράγματα που προκύπτουν και από το δεύτερο επίσημο ματς των «ερυθρόλευκων». Στοιχεία που αρχίζουν να εμφανίζονται με σταθερότητα και να δημιουργούν σιγά σιγά ένα συγκεκριμένο μοτίβο, από το οποίο φαίνεται ότι όντως... κάτι γίνεται φέτος στου Ρέντη. Για την ακρίβεια και στου Ρέντη αλλά και στην Πλατεία Αλεξάνδρας, αφού ο ένας μετά τον άλλο πιάνουν Λιμάνι «κανονικοί» ποδοσφαιριστές και όχι αποφάγια του κάθε λογής μάνατζερ, ρουσφέτια και παίκτες Χ που για τον εκάστοτε λόγο «βαφτίζονται» Ψ. Όλα αυτά όμως είναι μια άλλη κουβέντα, η οποία θα γίνει αναλυτικά μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφικής περιόδου.
Στοιχείο 1: το σύνολο πάνω από το άτομο
Προς ώρας, στο μόλις δεύτερο 90λεπτο της σεζόν, η ομάδα του Μαρτίνς έδειξε ξανά αυτά τα ίδια συγκεκριμένα στοιχεία στον αγωνιστικό χώρο, τα οποία αφήνουν υποσχέσεις για το μέλλον της. Και το άμεσο -κόντρα στη Μπέρνλι- και το πιο μακρινό, στη μάχη του Νο1 φετινού στόχου: της επιστροφής στην κορυφή. Οι «ερυθρόλευκοι» παρουσίασαν εκ νέου στη Swissporarena σωστή και γρήγορη κυκλοφορία μπάλας, είχαν διακριτούς ρόλους σε όλες τις γραμμές, είχαν κίνηση χωρίς τη μπάλα, διάθεση για τρέξιμο, για μαρκάρισμα, για αλληλοκαλύψεις: διάθεση για συνεχή προσπάθεια, χωρίς αγωνιστικούς εγωισμούς. Και αυτά τα τελευταία είναι που μετράνε σε αυτό το σημείο, περισσότερο από την τακτική και τις καλές ατομικές ενέργειες.
Στοιχείο 2: το άτομο δημιουργεί το σύνολο
Όλα αυτά μπορεί να τα πει κανείς πιο απλά με το ότι ο Ολυμπιακός ήταν και πάλι ομάδα. Κανονική. Με τα αγωνιστικά Α και Ω της. Πράγματα που πριν από λίγους μήνες φάνταζαν σαν ένα μέλλον τόσο μακρινό που προκαλούσε όχι απλά προβληματισμό αλλά ατόφια θλίψη 24 καρατίων. Στο χθεσινό ματς, απέναντι σε μια ομάδα χαμηλότερης ποιότητας και γενικότερης δυναμικής, οι «ερυθρόλευκοι» ήταν ξανά σοβαροί, ήταν αποτελεσματικοί στις τρεις γραμμές και για ακόμη ένα ματς -το δεύτερο στοιχείο που εμφανίστηκε ξανά- είχαν αυτούς που ήρθαν (ή έμειναν) για να γίνουν ηγέτες, να κάνουν ακριβώς αυτό: να ηγούνται της προσπάθειας της ομάδας τους.
Λάζος λαμπρός τον οδηγεί
Ο Ποντένσε του... 1,50μ. αλλά με την πιο πληθωρική παρουσία του γηπέδου να ξεχωρίζει σαν την μύγα μεσ' στο γάλα, ο Φορτούνης του ποιοτικού «κουμάντου» στη μεσαία γραμμή που πλέον -αντί να κρύβεται- είναι ο πρώτος που πάει σε κάθε μπάλα, ο Γκερέρο των συνεχών γκολ που είναι μέσα σε όλες τις φάσεις. Μα πάνω από όλους, αυτός που ήρθε στην ομάδα που ήθελε να αγωνιστεί από μικρό παιδί και να γίνει ο ηγέτης της: ο Χριστοδουλόπουλος των ήδη τεσσάρων γκολ από μέσα Αυγούστου.
Ο Λάζαρος που... περίσσευε από την ΑΕΚ, που ήρθε στον Ολυμπιακό για να «κολλήσει ένσημα» στα 31 του, που «από μόνος του δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά» και πόσα άλλα όμορφα γράφτηκαν για αυτόν από τον τίμιο ΕΣΣΔ (Έλληνα Σχολιαστή Σπορ Διαδικτύου), μέχρι στιγμής έχει γράψει στο δίμηνο βιογραφικό του στο Λιμάνι ότι τον πήρε από τον χέρι και με 4 γκολ τον έστειλε στην επόμενη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Ανεξαρτήτως αντιπάλου και εποχής. Έκανε αυτό ακριβώς για το οποίο αποκτήθηκε: πρωταγωνίστησε. Και μαζί του, κουβάλησε και τράβηξε προς τα πάνω όλους τους υπόλοιπους, δείχνοντας ότι μπορεί να γίνει το σημείο αναφοράς στην αγωνιστική Ανάσταση του Ολυμπιακού.
Το γεγονός ότι ο Λάζαρος και ο Ποντένσε έκαναν αυτές τις δύο συγκεκριμένες εμφανίσεις, ενώ από πίσω τους υπάρχουν επίσης Φετφατζίδης, Βρουσάι και όποιος άλλος «επιβιώσει» στο ρόστερ στις θέσεις των πλάγιων επιθετικών, ίσως μάλιστα έχει να κάνει ως ένα ποσοστό και για το ότι έχει καθυστερήσει η υπόθεση της μεταγραφής του εξτρέμ. Και δεν είμαι βέβαιος για το αν θα υπάρξει καν.
Τζούρα... αντικαταθλιπτική
Εν πάση περιπτώσει, όποιος βλέπει παίκτες σαν τον Λάζαρο και τον Ποντένσε και αναπολεί τις εποχές που παρακολουθούσε τον Σεμπά να σπριντάρει με 80 χλμ. / ώρα αλλά τελικά να διεμβολίζει σαν ρινόκερος τον πρώτο συμπαίκτη ή αντίπαλο που βρισκόταν μπροστά του, ή τον πάντα αγαπημένο στο Λιμάνι, Κέβιν Μιραλάς, να προκαλεί θλίψη μη μπορώντας να ντριμπλάρει ούτε πλάτανο ενώ κάποτε έπαιζε τα φώτα στα αντίπαλα μπακ από τα δέκα μέτρα, προφανώς πρέπει να το κοιτάξει. Υπάρχει συνταγή για όλα.
Καταλήγοντας, ακόμη και μετά από όλα αυτά, δεν υπάρχει χώρος για ενθουσιασμό. Ο Ολυμπιακός που έβαλε 7 γκολ στη Λουκέρνη και έφτιαξε άλλες 10 κλασικές ευκαιρίες, δεν γίνεται, δεν πρέπει να εντυπωσιάσει κανέναν. Ακριβώς επειδή προέρχεται από ένα μεγάλο, κακό φεγγάρι. Ακριβώς επειδή είναι ομάδα δύο μηνών με πάρα πολύ δρόμο και δουλειά μπροστά της ώστε έστω να πλησιάσει το πώς πρέπει να παίζει βδομάδα παρά βδομάδα. Ακριβώς επειδή έχει μπροστά της απείρως πιο δύσκολα παιχνίδια, πολλά εμπόδια και χωρίς καν να έχει πάρει ακόμη την τελική μορφή της, ούτως ώστε να αρχίσει το πραγματικό μοντάρισμα που θα οδηγήσει σε ομοιογένειά και αυτοματισμούς και που θα χτίσει ξανά τον ξεχασμένο χαρακτήρα της.
Από την άλλη όμως, ΟΚ, ίσως αξίζει μια καλοκαιρινή τζούρα ενθουσιασμού και μεγάλης αισιοδοξίας για το μέλλον, γιατί όλα όσα περιγράφηκαν παραπάνω για τα δύο πρώτα 90λεπτα της σεζόν, ήρθαν ενώ ο προπονητής α) δεν είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα τελευταία μεταγραφικά αποκτήματα λόγω ανετοιμότητας, β) δεν είχε στη ραχοκοκαλιά της ομάδας τους δύο βασικούς χαφ της, αφού ο ένας έφτασε πριν από λίγες μέρες και ο άλλος στην κυριολεξία λίγες ώρες πριν τη σέντρα, γ) δεν είχε στην ενδεκάδα τον ένα από τους δύο βασικούς της στόπερ και πιθανώς και τον δεύτερο, αν φυσικά πάει για νέα μεταγραφή, δ) είχε στην κορυφή της επίθεσης τον παίκτη που ήρθε για μπακ-απ του βασικού σέντερ φορ, ασχέτως του ότι ο Κούκα (σ.σ. η προφορά σύμφωνα με τους Αιγύπτιους) θα πρέπει να σκοράρει κατά ριπάς με το καλημέρα για να βγάλει τον Γκερέρο από την ενδεκάδα.
Η ομάδα όμως είχε όλα όσα δούλεψε με τους παίκτες του ο Μαρτίνς σε αυτή την εξαιρετικά επίπονη προετοιμασία, είχε και τους νέους πρωταγωνιστές της να φωνάζουν με τις εμφανίσεις τους ότι αυτή τη φορά οι μεταγραφές δεν έγιναν απλά για να γεμίσει το ρόστερ ονόματα και... θεωρία αλλά ποδοσφαιρική πράξη και ουσία
