Θεωρώ τον Μουρίνιο ξεπερασμένο και στάσιμο προπονητή. Το είχα γράψει και πέρυσι στις αρχές της σεζόν όταν η δική του Τσέλσι είχε κάνει ένα κάκιστο ξεκίνημα που τελικά οδήγησε και στην απόλυσή του από τον πάγκο των «μπλε» για δεύτερη φορά. Επίσης δεν τον θεωρούσα -κάτι που φυσικά ισχύει ακόμα- ως τον κατάλληλο για τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μιας και το στυλ του δεν συνάδει με το προφίλ της τεράστιας αυτής ομάδας.
Το είχα γράψει τον περασμένο Μάη, όταν ο Πορτογάλος δεν είχε ανακοινωθεί ακόμα από τους «κόκκινους» του Μάντσεστερ αλλά όλοι γνωρίζαμε ότι αυτός ο «γάμος» δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνει. Εφτά επίσημα παιχνίδια μετά την έναρξη της φετινής σεζόν (5 για το πρωτάθλημα και από ένα σε Community Shield και Γιουρόπα Λιγκ) η Γιουνάιτεντ συνεχίζει να δείχνει «άρρωστη».
Δεν παρουσιάζει καλό ποδόσφαιρο, δεν κερδίζει ή όταν το κάνει δεν γίνεται εύκολα και, το χειρότερο, φαίνεται εγκλωβισμένη στο σύστημα του προπονητή της. Αυτό το 4-2-3-1 που ο Μουρίνιο παρουσιάζει χρόνια τώρα, δίχως καμία εξέλιξη. Ένα σύστημα που όπως το δουλεύει ο ίδιος και με τους παίκτες που χρησιμοποιεί είναι εύκολο πλέον να αντιμετωπιστεί. Τουλάχιστον αυτό έχουμε δει στην έναρξη και της φετινής σεζόν. Το ποδόσφαιρο συνεχώς εξελίσσεται. Ο Μουρίνιο όχι.
Το χειρότερο, σε όλα τα παραπάνω, είναι πως για να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα έχουν δαπανηθεί πολλές δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ και πως ο Πορτογάλος ήδη ζητά και άλλους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Έχει γραφτεί έντονα το όνομα του «δεκαριού» της Ρεάλ Μαδρίτης, Χάμες Ροντρίγκεζ για τη μεταγραφική περίοδο του Γενάρη. Όλα αυτά παραμένουν φήμες, αν και είναι σίγουρο πως θα γίνουν κι άλλες προσθήκες (και αφαιρέσεις). Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα φρέσκα γεγονότα. Την Κυριακή η Γιουνάιτεντ γνώρισε την ήττα (τρίτη σερί σε διάστημα μίας εβδομάδας) από τη Γουότφορντ του Βάλτερ Ματσάρι.
Προσωπικά περίμενα ένα δύσκολο απόγευμα για την ομάδα του Πορτογάλου αλλά τόσο δύσκολο, για κανένα λόγο. Το Ιταλικό 3-5-2 του Ματσάρι κόντρα στο 4-2-3-1 του Πορτογάλου με απόλυτο νικητή τον πρώτο. Σε αυτή την αναμέτρηση φάνηκαν ξεκάθαρα όλα -μα όλα- τα προβλήματα του Πορτογάλου και της ομάδας του. Τονίζω πάντα ότι αυτός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο για την τραγική εικόνα της ομάδας του. Για να δούμε όμως τι έχω εγώ διακρίνει.
Ο Ζλάταν και η μοναξιά της επίθεσης
Ο Ιμπραίμοβιτς είναι ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ανάμεσα στους κορυφαίους των τελευταίων 20 ετών και με σπάνια τεχνική που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Μέχρι εδώ όλα καλά. Ο Ζλάταν των 35 ετών όμως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στη μοναξιά της κορυφής στο σύστημα του Πορτογάλου. Στο δύσκολο (και σκληρό) Αγγλικό ποδόσφαιρο. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεται μόνος ανάμεσα σε τρειςμουτζαχεντίν κεντρικούς αμυντικούς και με στήριγμα τον αργό Ρούνεϊ, συν δύο κεντρικά χαφ που δείχνουν -επίσης- δυσκολία να τον βοηθήσουν αλλά και να συνεννοηθούν. Ο Σεμπάστιαν Πρεντλ της Γουότφορντ «έσβησε» κυριολεκτικά τον Σουηδό (κάτι που είχε λογική με τον τρόπο που παρατάχτηκαν οι δύο ομάδες). «Μα έχει σκοράρει ήδη 4 τέρματα» θα πει κάποιος και δεν θα έχει άδικο.
Η ποιότητα του είναι τέτοια που το μισό λάθος θα το μετατρέψει σε γκολ αλλά δεν μπορεί να προσφέρει (σχεδόν) τίποτα στο αμυντικό κομμάτι της ομάδας (που εννοείται ξεκινά και τελειώνει με το πρέσινγκ των επιθετικών της κάθε ομάδας) κάτι που επηρεάζει και το επιθετικό δικό του παιχνίδι (μιας και δεν διαθέτει την έκρηξη του παρελθόντος και δεν μπορεί να βρει χώρους για να σουτάρει κόντρα στους γρήγορους αμυντικούς της Πρέμιερ Λιγκ). Και στα 5 παιχνίδια της Γιουνάιτεντ για το πρωτάθλημα οι κεντρικοί αμυντικοί των αντιπάλων έβγαιναν -σχεδόν- σε όλες τις φάσεις πρώτοι στη μπάλα από τον Σουηδό. Είναι γνωστό πως στην Πρέμιερ Λιγκ δεν υπάρχει δευτερόλεπτο για σκέψη. Αν αργήσεις, χάθηκες. Ο Ζλάταν φαντάζει ακριβώς αυτό μέχρι στιγμής. Χαμένος.
Ο άφαντος Πογκμπά
Ο Γάλλος κεντρικός μέσος είναι ο ακριβότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ο άνθρωπος που πολλοί φίλοι της ομάδας περίμεναν ως τον μεσσία που θα τους οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας του DAB. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει τίποτα ούτε από αυτόν. Φυσικά και δεν ευθύνεται αποκλειστικά αυτός. Διαθέτει σίγουρα τεράστιο ταλέντο και πολλές δυνατότητες εξέλιξης αλλά εγκλωβίζεται και αυτός στο σύστημα του Μουρίνιο.
Αν ρίξουμε μια ματιά στις εξαιρετικές εμφανίσεις του Γάλλου με τη φανέλα της Γιούβε θα διαπιστώσουμε πως η θέση που έπαιζε στο Τορίνο απέχει κατά πολύ από αυτή του τυπικού κεντρικού χαφ, όπως ο ρόλος δηλαδή που έχει στη Μάντσεστερ. Ο Πογκμπά έχοντας πίσω του τον μαέστρο Αντρέα Πίρλο και δίπλα του (ως εσωτερικό μέσο) τον «σκύλο» Αρτούρο Βιντάλ είχε απόλυτη ελευθερία στις κινήσεις του έτσι ώστε να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του, σε ένα πιο εύκολο πρωτάθλημα από την Πρέμιερ Λιγκ.
Στη Γιουνάιτεντ ο ρόλος του είναι διπλός και ισορροπημένος ανάμεσα στο αμυντικό και το δημιουργικό κομμάτι, έχοντας δίπλα του, όχι κάποιον σπουδαίο αρτίστα ή ένα καθαρά αμυντικό παίκτη αλλά τον Φελαϊνί. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό το έχουν καταλάβει ακόμα και τα δίχτυα στο Όλντ Τράφορντ.
Το ίδιο (πάνω-κάτω) το είδαμε να λειτουργεί αρνητικά και στην εθνική Γαλλίας το καλοκαίρι. Η κατάσταση δυσκολεύει πολύ περισσότερο όταν ο Πογκμπά υψώνει τα μάτια και βλέπει μπροστά του τον Ρούνεϊ. Ίσως έχει φτάσει η ώρα να αλλάξει θέση και να ανέβει πολλά μέτρα στο γήπεδο, ξέροντας όμως πως πίσω του θα υπάρχει ένας (ή και δύο) καθαροί αμυντικοί μέσοι που θα τον βοηθήσουν να ξεδιπλώσει τις επιθετικές (κυρίως) του αρετές. Ποιοι μπορούν να το κάνουν αυτό; Σίγουρα ο ένας είναι ο Κάρικ που μπορεί να παίξει το ρόλο του deep lying play maker ακριβώς μπροστά από τους δύο στόπερ. Ένας Κάρικ που αραχνιάζει στον πάγκο σαν ξεχασμένη λατέρνα σε παλιατζίδικο.
Οι πλάγιοι μπακ και οι βοήθειες στο κέντρο της άμυνας
Στα χρόνια του Μουρίνιο στην Αγγλία, οι Σο και Βαλένσια είναι σίγουρα οι δύο πιο επιθετικοί πλάγιοι μπακ που είχε ποτέ ο Πορτογάλος. Κάτι που φυσικά λειτουργεί αρνητικά σε ολόκληρη την αμυντική λειτουργία της ομάδας. Σε συνδυασμό πάντα με τους εξτρέμ που έχουν μπροστά τους. Ούτε ο Ράσφορντ, ούτε ο Μαρσιάλ, ούτε ο Λίντγκαρντ, ούτε ο Μικχιταριάν είναι λάτρεις της άμυνας. Το στυλ παιχνιδιού της Γιουνάιτεντ τους αφαιρεί τα συνεχόμενα ανεβάσματα αλλά τους φέρνει συνεχώς πιο κοντά στους δύο -μέτριους- στόπερ.
Κανένας εκ των δύο εννοείται πως δεν μπορεί να «κλείσει» στην άμυνα ως τρίτος στόπερ, κάτι που βλέπαμε συνεχώς στις ομάδες του Μουρίνιο με πλάγιους μπακ όπως ο Ιβάνοβιτς, ο Φερέιρα και ο Γκαλάς, κάτι που αποδυναμώνει κατά πολύ την άμυνα και σε συνθήκες πίεσης με ομάδα που παίζει με την μπάλα στο χόρτο (όπως η Σίτι και η Λίβερπουλ) αλλά και με αυτές που χρησιμοποιούν μακρινές μπαλιές με τη μπάλα στα σύννεφα (Γουότφορντ και Χαλ). Λύση πρέπει να βρεθεί και εδώ κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ίσως ο Ματέο Νταρμιάν να είναι μια καλύτερη λύση για το δεξί άκρο της άμυνας στο μέλλον. Αν και ο Μουρίνιο είναι ικανός να χρησιμοποιήσει εκεί και τον Σμόλινγκ, ακόμα και τον Φιλ τον Τζόουνς με μηδενικά επιθετικά ανεβάσματα.
Θα μου πείτε αρκετοί πως είμαι ισοπεδωτικός. Πως βρίσκω και γράφω μόνο τα αρνητικά της σπουδαίας ομάδας του Μάντσεστερ. Πως αν ήθελα θα μπορούσα να βρω και θετικά. Στα θετικά είναι σίγουρα πως με την εικόνα που παρουσιάζει στο γήπεδο, αυτό της προβλέψιμης και προβληματικής, βρίσκεται μόνο στο -6 από τη συμπολίτισσα Σίτι του Γκουαρντιόλα, ενώ θα μπορούσε να βρίσκεται ήδη στο -8 (τουλάχιστον). Μιας Σίτι που χάρις στον προπονητή της παρουσιάζει εξαιρετικό και σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Η Γιουνάιτεντ μπορεί σίγουρα να βελτιωθεί καθώς διαθέτει μεγάλη ποιότητα αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να αλλάξουν πρόσωπα και καταστάσεις στην εντεκάδα. Αυτό είναι 100% σίγουρο. Αλλιώς προβλέπω να μας παρουσιάζει ένα εντελώς διαφορετικό, προς το καλύτερο πάντα, πρόσωπο με άλλο προπονητή στον πάγκο. Να μου το θυμηθείτε.
www.sombrero.gr
