Στο Καλέ υπάρχει έντονο πρόβλημα κυρίως ανδρών μεταναστών, οι οποίοι προσπαθούν να μεταβούν στο έδαφος της Μεγάλης Βρετανίας μέσω της Μάγχης.
Ο αντιδήμαρχός της πόλης, Φιλίπ Μινιονέ ισχυρίζεται πως «το Καλέ δεν είναι πόλη μεταναστών, δεν είναι πόλη όπου γίνονται πόλεμοι. Εδώ και 15 χρόνια παλεύουμε με αυτό το πρόβλημα. Όλη η Ευρώπη μάς επικρίνει και μάς συγκρίνει με τη Λαμπεντούζα. Αλλά μια απόφαση κανείς δεν θέλει να την πάρει στην Ευρώπη. Είναι πολύ απλό να λέει κανείς `κάνε αυτό και κάνε εκείνο`. Ωραία, αλλά κάντε και εσείς κάτι».
Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων την πολιτική της στο θέμα του ασύλου, τονίζει ο Φιλίπ Μινιονέτ και εξηγεί ότι ο πυρήνας του προβλήματος έγκειται στον κανονισμό που ορίζει ότι οι μετανάστες μπορούν να καταθέτουν αίτηση για χορήγηση ασύλου στην πρώτη χώρα εισόδου στην ΕΕ.
Εξοργισμένος φαίνεται και ο Ζαν Μαρκ Πουισεσό, ο επικεφαλής του λιμανιού στο Καλέ. Είναι θυμωμένος κυρίως με τη Μ. Βρετανία διότι αφήνει όλο το βάρος των ελέγχων να πέσει στους Γάλλους. Τα επόμενα τρία χρόνια, όμως, το Λονδίνο θα δαπανά ετησίως γύρω στα πέντε εκατομμύρια ευρώ για τη βελτίωση των συνθηκών του λιμανιού, γεγονός που ικανοποιεί ιδιαίτερα τον Ζαν Μαρκ Πουισεσό.
Η γαλλική αστυνομία είναι πολύ βεβαρημένη. Μόνο αυτό το χρόνο κατέγραψε 8.000 αντίστοιχα περιστατικά, τέσσερις φορές περισσότερα από ό,τι τον προηγούμενο χρόνο. Οι αρχές υπολογίζουν ότι γύρω στους 1.500 πρόσφυγες προσπαθούν επανειλημμένα να περάσουν με φέρι στη Μεγάλη Βρετανία.
Όποιος θέλει να δει τη διάσταση της τραγωδίας των προσφύγων στο Καλέ, μπορεί να πάει στα συσσίτια που προσφέρει μια ανθρωπιστική οργάνωση κάθε βράδυ. Γύρω στα 700 άτομα συγκεντρώνονται. Ένα φτωχό γεύμα καθημερινά. Κάτι παραπάνω δεν μπορεί να προσφέρει το Καλέ. Πριν από δώδεκα χρόνια η γαλλική κυβέρνηση έκλεισε το κέντρο του Ερυθρού Σταυρού. Ο δήμος θα έπρεπε να βρει καταλύματα, υποστηρίζει ο Κλερ Μιγιό από την ανθρωπιστική οργάνωση Salam.
