Του Μάριου Αδάμου
Μόρφου, Λακεδαιμονίων κτίσμα και ακριτών καύχημα. Η άλλοτε ακμάζουσα κωμόπολη, με τους πορτοκαλεώνες, τις μέρες αυτές θα πανηγύριζε και θα τιμούσε τον πολιούχο της Άγιο Μάμα.
Όμως πέρα από τον εσπερινό της Δευτέρας και τη χθεσινή θεία λειτουργία, τίποτα δε θυμίζει τις μέρες γιορτής.
Οι εκκλησίες του Αγίου Μάμα, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Γεωργίου στις τρεις ενορίες, έχουν μετατραπεί σε μουσεία ή τζαμιά. Πλέον η πλειοψηφία των κατοίκων της αποτελείται από έποικους. Οι τουρκοκύπριοι κάτοικοι της δεν κρύβουν τη νοσταλγία τους για τις μέρες πριν από την εισβολή.
Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα βρίσκεται το αρχαίο θέατρο των Σόλων, βουβό και αυτό, αναμένοντας τον πολυπληθή χορό να ξαναζωντανέψει στην σκηνή τις αρχαίες τραγωδίες. Μερίκα μέτρα μακρύτερα τα θεμέλια της πεντάκλιτης βασιλικής του Αγίου Αυξιβίου, του πρώτου επισκόπου Σόλων.
Ο Χώρος που έζησαν και μεγαλούργησαν ο Φιλόκυπρος ο Αριστόκυπρος, ο Βασίλειος Διγενής και οι Ακρίτες του.
Η θάλασσα της Μόρφου εκεί όπου φάνηκαν από τον ορίζοντα οι ελληνικές τριήρεις και οι βυζαντινοί δρόμωνες, αιώνες πριν.
