Της Μαρίνας Χατζηκώστα
Στις 14 Αυγούστου, οι Έλληνες της Κύπρου τράπηκαν τρομοκρατημένοι σε φυγή, με αυτοκίνητα, με λεωφορεία, με τα πόδια. Δεν πήραν τίποτα μαζί τους. Έφυγαν με τα ρούχα που φορούσαν. Περίμεναν βοήθεια από μια ξένη δύναμη, αλλά δεν ήρθε. Και η φυγή τους κράτησε εβδομάδες. Κράτησε μήνες. Κρατά δεκαετίες.
Με αυτά τα λόγια αρχίζει την περιγραφή της για την κατάληψη της Αμμοχώστου από τους Τούρκους η Βικτόρια Χίσλοπ, στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Η Ανατολή».
Τα ίδια λόγια χρησιμοποίησε και στο άρθρο της στη βρετανική Daily Telegraph.
Το πρώτο της ταξίδι στην Κύπρο είχε γίνει το καλοκαίρι του 1978.
«Σήμερα υπάρχουν σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες στη βόρεια Κύπρο. Τότε το 1978 ήταν σαφώς περισσότεροι. Βρέθηκα σε ένα νησί όπου οι Τούρκοι είχαν καταφέρει να σχηματίσουν μία γραμμή και να χωρίσουν τον Βορρά από τον Νότο, αποκόπτοντας την Αμμόχωστο και άλλες πόλεις από τον Ελληνοκυπριακό πληθυσμό. Ρώτησα αν μπορώ να πάω (στην Αμμόχωστο). Μου είπαν: «Όχι. Είναι εκτός ορίων». Η Αμμόχωστος είχε γίνει η πόλη σύμβολο του διχασμού.» δήλωσε η συγγραφέας.
Καταλήγοντας στο σήμερα συμμερίζεται την οδύνη που αισθάνονται οι Ελληνοκύπριοι να βλέπουν την ανοικοδόμηση της πόλης τους, από μακριά.
Η Συγγραφέας είπε «Το περασμένο Σαββατοκύριακο συμμετείχα σε ένα συλλαλητήριο για τα 40 χρόνια από την εισβολή. Για να φτάσω στο συλλαλητήριο πέρασα από δρόμο παράλληλο της πράσινης γραμμής που μοιράζει την Κύπρο. Κάθε λίγα χιλιόμετρα έβλεπα μία θέση φρουράς σε ένα ύψωμα, από το οποίο Τούρκοι στρατιώτες μας παρακολουθούσαν.»
Κλείνει το άρθρο της με την ελπίδα ότι οι υδρογονάνθρακες που ανακαλύφθηκαν στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου θα έχουν καταλυτικό ρόλο στη λύση του Κυπριακού. Και εύχεται πως το μέλλον της Αμμοχώστου δεν θα αποτελέσει ερμηνεία του ονόματος της, δηλαδή η πόλη δεν θα θαφτεί για πάντα κάτω από την άμμο.
