Της Έλλης Κοτζαμάνη
Στη χερσόνησο της Καρπασίας, στη στροφή μετά την εικόνα της παραλίας με τη βαθιά άμμο, που σου κόβει την ανάσα, προβάλλει το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, κτισμένο πάνω στο ακρωτήρι που φέρει το όνομα του Πρωτόκλητου των Αποστόλων.
Ο ήχος της καμπάνας βάλσαμο στη ψυχή των χιλιάδων προσκυνητών, που διένυσαν χιλιόμετρα για να εκπληρώσουν ένα τάμα ζωής, φορτωμένοι με λαμπάδες και με την καρδιά ξέχειλη από προσευχές.
Στο ετοιμόρροπο μοναστήρι, όπου η πίστη κρατά ζωντανή την ανάμνηση, και μαζί την ελπίδα, ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος τέλεσε, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, τη θεία λειτουργία για τη γιορτή του Αποστόλου Ανδρέα, συνεπικουρούμενος από τον Παπαζαχαρία, που στέκει ακοίμητος φρουρός του μοναστηριού και της πίστης.
Ανάμεσα στο πλήθος των προσκυνητών, η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ʼντρη Αναστασιάδη, αλλά και ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, Αβέρωφ Νεοφύτου.
Πορευόμενος προς τη Μικρά Ασία, ο Απόστολος Ανδρέας στάθμευσε στο ανατολικότερο ακρωτήρι της Κύπρου, και άφησε ως παρακαταθήκη το Ευαγγέλιο Του Χριστού. Το βαθύτερο νόημα της εορτής του Πρωτόκλητου των Αποστόλων, θέλησε να μοιραστεί με το ποίμνιό του ο Επίσκοπος Καρπασίας.
Και ήταν αυτή ακριβώς την ώρα, που τον λόγο του διέκοψε η είσοδος του Μουφτή Σακίρ, δεύτερου τη τάξει στη θρησκευτική ηγεσία των Τουρκοκυπρίων.
Ο Μουφτής Σακίρ συμμετείχε στη λιτανεία της θαυματουργής εικόνας του Αποστόλου Ανδρέα, συνοδεύοντας τον Επίσκοπο Καρπασίας, και κοινό ήταν το μήνυμα που απηύθυναν αμέσως μετά προς τους πιστούς.
Σε σύντομη συνάντηση που είχαν στη συνέχεια, στο Αρχονταρίκι του Παπαζαχαρία, απηύθυναν την ίδια ευχή, με τον Μουφτή Σακίρ να δηλώνει πως για μια συνολική πολιτική λύση στο νησί η θρησκεία μπορεί να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο.
Καθ’ όλη τη διάρκειας της μέρας, πιστοί συνέρρεαν από κάθε γωνιά της Κύπρου στο κατεχόμενο μοναστήρι.
Προσκυνούσαν, άναβαν λαμπάδες και πρόσφεραν στον ʼγιο τα τάματα και τις προσευχές τους, δρόσιζαν τα χέρια τους στο αγίασμα που κάποτε ανάβλυζε από το βράχο δίπλα στη θάλασσα.
Η διάσωση του μοναστηριού ήταν η κοινή κατάληξη στις προσευχές όλων, καθώς η θέα της καταστροφής σε κάθε τοίχο και κάθε σιδερόφρακτο παράθυρο, μέσα και έξω από την εκκλησία, προκαλεί δέος και ανατριχίλα.
