Του Πέτρου Μελαΐση
Είκοσι-δύο μόνιμοι κάτοικοι και λιγοστοί απόδημοι φιλάνε τις δικές τους Θερμοπύλες. Το χωριό Μοσφίλι της ακριτικής περιοχής Τηλλυρίας.
Σε απόσταση αναπνοής το συρματόπλεγμα της ντροπής. Λιγοστά μέτρα πιο πάτω ο Τούρκος κατακτητής.
Τίποτα, όμως, δεν αλλάζει την ψυχή τους. Η ιστορία άλλωστε της κοινότητας το αποδεικνύει.
Κάθε σπιθαμή γης, ποτισμένη με αίμα. Η γαλανόλευκη δεσπόζει σε κάθε σημείο της κοινότητας... σε κάθε οροφή σπιτιού, ανεμίζει περήφανα.
Οι κάτοικοι έμαθαν να ζουν με τον κίνδυνο, χρόνια τώρα. Από το 1700 μετά Χριστόν, όταν οι ορδές των πειρατών έκαναν αποβιβάσεις στην περιοχή. Το 1964, έζησαν τον τρόμο από τις βόμβες ναπάλμ.
Το 1974 το ίδιο σκηνικό. Αυτοί, εκεί. Αμετακίνητοι.
Η πολιτεία όμως, όπως λένε οι ίδιοι... τους ξεχνά.
Μοσφίλι. Λίγο πριν τον Πύργο Τηλλυρίας. Οι κάτοικοι του σαν άλλοι Ακρίτες δεν ακυρώνουν τα οράματα. Χρησιμοποιούν τις λέξεις του ποιητή: «η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν».
