Οι έρευνες για τα ακριβή αίτια που «κρύβονται» πίσω από τον θάνατο των κοριτσιών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Την ίδια ώρα, ορισμένα δημοσιεύματα βάζουν στον κάδρο τους γονείς των παιδιών, ενώ δεν έλειψαν και οι αναφορές για το εν λόγω σύνδρομο, το οποίο συνδέουν με τη μητέρα τους.
Η εγκληματολόγος, Δήμητρα Τσίτση, παρενέβη στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Μέρα Μεσημέρι» και εξήγησε τι είναι το σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου, ενώ υπογράμμισε ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή ψυχική ασθένεια.
«Είναι ένα πολύ επικίνδυνο σύνδρομο. Το άτομο τείνει να θεωρεί ότι το παιδί, είτε το εξαρτώμενο από αυτόν άτομο είναι ασθενής, παραποιώντας κάποια σημάδια τα οποία παρουσιάζει. Θέλει να νιώθει ότι το άλλο άτομο είναι ασθενής με αποτέλεσμα να το υποβάλει συνεχώς σε επίπονες ιατρικές εξετάσεις, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει σημαντικός λόγος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Εξέφρασε μάλιστα την άποψη ότι πρόκειται για μια μορφή κακοποίησης, ενώ σημείωσε ότι συνήθως τα θύματα είναι παιδιά κάτω των έξι ετών ή άνθρωποι που έχουν οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας, καθώς επίσης και ηλικιωμένοι.
Τα άτομα που πάσχουν από το συγκεκριμένο σύνδρομο αποζητούν την προσοχή, την εύνοια και την συμπόνια του περίγυρου τους, ενώ τα κίνητρα τους δεν σχετίζονται με οικονομικά οφέλη.
Προσπαθούν να προβάλουν την εικόνα ότι οι ίδιοι φροντίζουν και ενδιαφέρονται για τα εξαρτώμενα από αυτά άτομα, ενώ στην πραγματικότητα τα κακοποιούν και πολλές φορές βάζουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους.
Σύμφωνα με την εγκληματολόγο, τα μέχρι στιγμής στοιχεία δείχνουν ότι το συγκεκριμένο σύνδρομο αφορά συνήθως μητέρες, ενώ υπήρξαν και ορισμένες αναφορές για περιστατικά με «πρωταγωνίστριες» νταντάδες.
«Συνήθως πρόκειται για το άτομο που είναι πλήρως αφοσιωμένο στο εξαρτώμενο πρόσωπο», εξήγησε και πρόσθεσε ότι αν και υπάρχει θεραπεία για το συγκεκριμένο σύνδρομο, κατά την άποψη της είναι χρονοβόρα και δύσκολο να εφαρμοστεί αφού αυτά τα άτομα δεν αντιλαμβάνονται ποτέ ότι πάσχουν.
«Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι είναι ψυχική διαταραχή, εγώ το λέω εγκληματική ενέργεια. Η θεραπεία είναι δύσκολη για το άτομο που πάσχει από το σύνδρομο δεν το αντιλαμβάνεται. Ζει σε μια δική του μορφή πραγματικότητας, σε μια μυθοπλασία που θεωρεί ότι αυτό που κάνει είναι το σωστό», υπογράμμισε.
Τα συγκεκριμένα άτομα σπάνια γίνονται αντιληπτά από τον περίγυρο τους, εφόσον η στάση και η συμπεριφορά τους συνήθως εκλαμβάνεται ως αγάπη και αφοσίωση προς τα εξαρτώμενα σε αυτά πρόσωπα.
Κάποια από τα χαρακτηριστικά που ενδεχομένως δεικνύουν ότι πρόκειται για άτομο που πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο, αφορούν στη δημοσιοποίηση περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που σχετίζεται με τις «ασθένειες» που πάσχει το εξαρτώμενο από αυτά πρόσωπο.
Κλείνοντας, η εγκληματολόγος επανέλαβε ότι πρόκειται για επικίνδυνα άτομα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις έχουν ιατρικές γνώσεις, εργάζονται στον τομέα της υγείας και προβαίνουν σε αναπροσαρμογή οποιονδήποτε δεδομένων που σχετίζονται με την κατάσταση της υγείας του άλλου προσώπου. Ξεκαθάρισε ωστόσο, ότι το συγκεκριμένο θέμα χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, αφού η γραμμή μεταξύ του ατόμου που πάσχει από το σύνδρομο και αυτού που πραγματικά είναι αφοσιωμένο στο εξαρτώμενο άτομο δεν είναι ιδιαίτερα διακριτή.
