Αυτό δεν αφορά τόσο τα ζητήματα υγείας του Τούρκου προέδρου, καθώς παραμένει ασαφές εάν οι διάφορες εικόνες που τον δείχνουν αδύναμο απλώς αποτυπώνουν την κούραση ενός σκληρού προγράμματος εργασίας ή παραπέμπουν σε κάποιο συστηματικό πρόβλημα υγείας. Άλλωστε πάντα εμφανίζονται και οι εικόνες που τον δείχνουν π.χ. να παίζει μπάσκετ. Κυρίως αφορά ότι κάποια στιγμή η πολιτική του διαδρομή θα ολοκληρωθεί, είτε αυτό επιταχυνθεί από ζητήματα υγείας είτε όχι.
Και το ερώτημα αυτό συνδέεται με την ίδια την κατεύθυνση που θα πάρει η Τουρκία από εδώ και πέρα.
Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν;
Προς το παρόν, όμως, δεν φαίνεται τόσο δεδομένο ότι θα αναδειχθεί μια πειστική εναλλακτική λύση απέναντι στο AKP και τον Ερντογάν. Η αντιπολίτευση εξακολουθεί να αποφεύγει να φτιάξει ένα μέτωπο που να περιλαμβάνει και το αριστερό φιλοκουρδικό HDP παρότι η συμμετοχή του θα προσέθετε στη συμμαχία το συμπαγές 10-11% που διαθέτει στο εκλογικό σώμα. Αυτό στην πραγματικότητα δίνει μια μικρή ανάσα στον Ερντογάν.
Έπειτα, υπάρχει το θέμα ποια φιγούρα μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα το μέτωπο της αντιπολίτευσης. Η απόφαση του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ηγέτη του CHP, του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, να ζητήσει από τους δημοφιλείς δημάρχους της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, και της Άγκυράς Μανσούρ Γιαβάς, να διεκδικήσουν και δεύτερη θητεία σημαίνει ότι χάνεται η ευκαιρία να επιλεγεί κάποιος από τους δύο αυτούς δημοφιλείς πολιτικούς για τη διεκδίκηση της προεδρίας. Ταυτόχρονα και η δήλωση της Μεράλ Ακσενέρ, της επίσης δημοφιλούς επικεφαλής του αντιπολιτευτικού «Καλού κόμματος», ότι θα διεκδικήσει την πρωθυπουργία και όχι την προεδρία, επίσης σημαίνει ότι ηγεσία του μετώπου της αντιπολίτευσης θα είναι ο Κιλιτσντάρογλου. Όμως, αυτό σημαίνει μια φιγούρα αρκετά γερασμένη και ταυτισμένη στα μάτια της τουρκικής γνώμης με την «δεύτερη θέση» και την αδυναμία να κερδίσει εκλογές.
Το εάν όλα αυτά διαμορφώνουν μια συνθήκη όπου ο Ερντογάν θα καταφέρει ξανά να κερδίσει τις εκλογές, έστω και οριακά, εκμεταλλευόμενος και τη συμμαχία του με τους εθνικιστές του MHP, είναι κάτι που θα φανεί το επόμενο διάστημα, παρότι προς το παρόν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν αυξημένη δυσαρέσκεια σε βάρος του. Οι πληροφορίες για ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές το 2022 αντί για το 2023 που λήγει η θητεία του, ίσως να αποτυπώνουν μια διάθεση να εκμεταλλευτεί την όποια δυναμική πρωτιάς έχει ακόμη.
Οι διάδοχοι
Από εκεί και πέρα υπάρχει και το ζήτημα της διαδοχής εντός του ίδιου του AKP, ιδίως σε περίπτωση που έχουν βάση οι πληροφορίες για προβλήματα υγείας.
Εδώ το πρόβλημα που αναδεικνύεται είναι ότι δύσκολα μπορεί αυτή τη στιγμή να αναδειχτεί μια φιγούρα που να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Ερντογάν, την ώρα που ο τρόπος που ο Ερντογάν κάνει προσωπική πολιτική δεν έχει αφήσει και μεγάλα περιθώρια για να αναδειχθεί μια εναλλακτική λύση.
Μέχρι τώρα τρεις φιγούρες δείχνουν να ξεχωρίζουν στην κούρσα για τη διαδοχή: Ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών Χακάν Φιντάν, ο υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Χουλουσί Ακάρ.
Ο Φιντάν είναι γνωστός στους Τούρκους, όμως κυρίως κινείται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι φιλοδοξίες του Σοϊλού καταστράφηκαν όταν ο μαφιόζος Σεντάτ Πεκέρ υποστήριξε ότι ο υπουργός Εσωτερικών είναι διεφθαρμένος και σε συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα. Κατά συνέπεια έμεινε μόνο ο Ακάρ.
Ο Ακάρ είναι δημοφιλής και έχει ένα βασικό πλεονέκτημα που είναι ότι προέρχεται από τις τάξεις του στρατού – ήταν επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος. Ως υπουργός Εθνικής Άμυνας έχει επιβλέψει όλη την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων μετά το πραξικόπημα. Αυτό σημαίνει ότι εποπτεύει έναν πολύ ισχυρό μηχανισμό, που μπορεί να έχει έναν ευρύτερο πολιτικό ρόλο αλλά και ότι εμμέσως εκπροσωπεί μια κοινωνική κατηγορία τους στρατιωτικούς που μπορούν να έχουν ευρύτερη απήχηση μέσα στην κοινωνία και να λειτουργήσουν και ως δικός του μηχανισμός.
Ωστόσο, το ερώτημα είναι εάν και σε ποια κατεύθυνση μπορεί να έχει συνέχεια το όλο εγχείρημα του Ερντογάν, ιδίως εάν δεν είναι αυτός επικεφαλής. Είναι το ερώτημα εάν και κατά πόσο μπορεί να έχει την ίδια απήχηση η δική του εκδοχή «πολιτικού Ισλάμ», στον όποιο συνδυασμό του με έναν νέο εθνικισμό, σήμερα στην Τουρκική κοινωνία. Όμως, αυτό υπερβαίνει αρκετά την επιλογή του ενός ή του άλλου προσώπου.
Πηγή:in.gr
