Ο Αναστάσης Νικόλα Χατζησάββας με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής, προτίμησε να παραμείνει στη γενέτειρά του σε αντίθεση με τους πλείστους συντοπίτες του, πιστεύοντας ότι το κακό θα τελειώσει σύντομα.
47 και πλέον χρόνια μετά, επέστρεψαν μόνο τα οστά του. Η σύζυγός του Χρυστάλλα, και ο πρωτότοκος γιος του, έφυγαν από τη ζωή το 2013 και το 2019 αντίστοιχα, μετά από προσμονή δεκαετιών για τον αγαπημένο τους Αναστάση, τον οποίο έμμελε τελικά να αποχαιρετλησει το εγγονός του.
«Γύρισες κοντά μας μέσα σ’ αυτό το κασελάκι, που δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπινος νους ότι χώρεσε ανθρώπου σώμα. Ένα κασελάκι, που αντί να το φέρεις εσύ ερχόμενος από τη γη σου τότε εκείνο το μαύρο Αύγουστο έχοντας μέσα λεμόνια και τουλίπες από τον τόπο σου, κανένα τσιακκί ή κουζούι και λίγο χώμα απ’ τα μέρη τα κλεμμένα, ήρθε με τόσα καθυστέρηση έχοντας ως περιεχόμενο τα πολυπόθητα για μας οστά σου», είπε ο εγγονός του ήρωα.
«Είχε τη συνείδησή του καθαρή, και ποτέ του δεν ενόχλησε άνθρωπο, μήτε τούρκο μήτε ρωμιό. Απεναντίας, βοηθούσε τους συνανθρώπους του, ήταν θρησκευόμενος και καλός χριστιανός», είπε ο Δήμαρχος Λαπήθου, Νεοπτόλεμος Κοτσάπας.
Η σωρός του Αναστάση Νικόλα Χατζησάββα ανευρέθηκε το 2006 σε ομαδικό τάφο με άλλα τέσσερα άτομα σε γειτονικό με το σπίτι του χωράφι στην περιοχή Αϊρκώτισσα της Λαπήθου.
