Η έκθεση καταπέλτης, υπό τον τίτλο Covid-19: Ας είναι η τελευταία πανδημία, βρήκε αδύναμους κρίκους σε κάθε σημείο της αλυσίδας, με τους ειδικούς να καταγγέλλουν ένα πραγματικό Τσερνόμπιλ του 21ου αιώνα.
Οι εμπειρογνώμονες, με επικεφαλής την πρώην πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας Ελεν Κλαρκ, και την πρώην πρόεδρο της Λιβερίας Ελεν Τζόνσον Σέρλεφ, θεωρούν ότι η καταστροφή που προκάλεσε η πανδημία θα μπορούσε να αποφευχθεί, αν υπήρχαν ταχύτερη αντίδραση και καλύτερη διαχείριση, ενώ σημειώνουν ότι τον περασμένο Φεβρουάριο, τον οποίο χαρακτηρίζουν ως «μήνα της χαμένης ευκαιρίας», πολλές χώρες επέλεξαν να περιμένουν, αντί να προχωρήσουν σε μέτρα για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
«Η πανδημία του κορωνοϊού ήταν μία καταστροφή που μπορούσε να αποφευχθεί και δεν χρειαζόταν να κοστίσει εκατομμύρια ζωές, εάν η παγκόσμια κοινότητα είχε αντιδράσει πιο γρήγορα», σύμφωνα με την έκθεση ανεξάρτητης επιτροπής του ΠΟΥ
Σύμφωνα με την έκθεση, οι Κινέζοι εντόπισαν και προσδιόρισαν τον νέο ιό, όταν εμφανίστηκε στο τέλος του 2019, και εξέδωσαν προειδοποιήσεις που θα έπρεπε να έχουν ληφθεί υπόψη πιο γρήγορα.
Ενώ επιρρίπτονται ευθύνες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για ανεπάρκεια, αφού θα έπρεπε να είχε κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης από τις 22 Ιανουαρίου, αντί στις 30.
«Η κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα θα μπορούσε να έχει προληφθεί. Το ξέσπασμα του Sars CoV-2 μετατράπηκε σε καταστροφική πανδημία που έχει σκοτώσει πάνω από 3,25 εκατομμύρια ανθρώπους και συνεχίζει να απειλεί ζωές και τον τρόπο ζωής όλων των ανθρώπων στον πλανήτη. Οφείλεται σε πλειάδα λαθών, κενών και καθυστερήσεων στην προετοιμασία και την απάντηση. Αυτό οφείλεται στην αποτυχία να διδαχθούμε από το παρελθόν», δήλωσε η Έλεν Τζονσον Σερλεφ , Επικεφαλής ανεξάρτητης επιτροπής του ΠΟΥ
Η έκθεση κάνει λόγο για έλλειψη παγκόσμιας ηγεσίας και συνεργασίας, γεωπολιτικών εντάσεων και εθνικισμών, που είχαν ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση ενός πολυπαραγοντικού συστήματος που θα επέτρεπε να διατηρηθούν οι άνθρωποι ασφαλείς.
Η Επιτροπή προτείνει, εξάλλου, περισσότερες εξουσίες και χρηματοδότηση στον ΠΟΥ, καθώς και τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συμβουλίου απειλών υγείας, που θα διοικείται από επικεφαλής κρατών.
