Τηλεόραση Ραδιόφωνο Podcasts
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις που αφορούν την πανδημία και ειδικότερα για τις εξαγγελίες που αφορούν τους εμβολιασμούς και το λεγόμενο «πάσο κορωνοϊού», όπως σχεδόν αναμενόταν με βεβαιότητα, βρήκαμε πάλι καταφύγιο στο εθνικό μας σπορ, αυτό της διχόνοιας και του εξακοντισμού αφορισμών ένθεν κακείθεν.  

Όπως καθολικά σχεδόν παραδέχονται όλοι, άστοχοι χειρισμοί, με αποκορύφωμα τα όσα διαδραματίζονται με την Πύλη Εμβολιασμού, ανακοινώσεις ήξεις αφήξεις, μέτρα τα οποία αναιρούνται με την παρέλευση μερικών ωρών, εξαγγελίες που κινούνται επικίνδυνα στο όριο της Συνταγματικότητας ή μη, όπως είναι φυσικό  επιτείνουν την αντίδραση της μετέωρης οικονομικά και κυρίως κουρασμένης ψυχολογικά πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Από την μια ενοχλεί το ύφος, αρκετές περιπτώσεις υπεροπτικό, με τους πολίτες να νιώθουν ότι τους κουνάνε το δάχτυλο μπροστά από το πρόσωπο, νουθετώντας τους επιτιμητικά.

Επίσης η ακατάσχετη παρουσία ειδικών σε κάθε είδους Μέσο, με πολλές φορές θεματολογία εντελώς άσχετη με την επιδημιολογική εικόνα, προκαλεί τον εκνευρισμό σε μεγάλη μάζα του πληθυσμού και κυρίως δημιουργεί προβλήματα στις επιστημονικές εξηγήσεις.

Από την άλλη οι συνωμοσιολόγοι οι οποίοι εφευρίσκουν ότι με την χρήση του εμβολίου θα αλλάξει το DNA μας και θα μας παρακολουθούν, ότι με την χρήση της μάσκας θα μας υποδουλώσουν, ότι με λίγα λόγια θα πρέπει να αναμένουμε εισβολή των Νεφελίμ και τον Ελοχίμ. Να χλευάζουν όσους εμβολιάστηκαν ή δηλώνουν ότι θα εμβολιαστούν και όσους λαμβάνουν μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Φυσικά υπάρχουν και οι «ζηλωτές» της αντίθετης πλευράς οι οποίοι με λίγα λόγια ζητούν τον κοινωνικό εξοστρακισμό, για όσους εκφράζουν ενδοιασμούς για τα εμβόλια.  

Δεν θα μπορούσαν φυσικά, ούτε οι μεν ούτε και οι δεν να πράξουν ότι νομίζουν καλύτερο για τους ίδιους και να το κρατήσουν για τον εαυτό τους ή τουλάχιστον να το εκφράσουν με ήπιο τρόπο. Αντιθέτως ανενδοίαστα, θεωρούν ότι θα πρέπει να επιβάλουν τις απόψεις τους και στους υπόλοιπους, από τους οποίους μάλιστα έχουν και την απαίτηση να τις αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα. Χωρίς να σκέφτονται το πιο απλό, ότι μπορεί να πάρουν κάποιο στο λαιμό τους.

Και στο μέσο η μεγάλη πλειοψηφία (θέλω τουλάχιστον να πιστεύω) της κοινωνίας να παρακολουθεί άναυδη τις διαμάχες σε Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ενώ παράλληλα καλείται να διαχειριστεί εναγωνίως πως θα ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της επόμενης μέρας.  

Προσωπικά τις τελευταίες μέρες την πιο σωστή κουβέντα την άκουσα από ένα ιερέα χωριού, ο οποίος απευθυνόμενος προς το ποίμνιο του, το κάλεσε να μην ζητά από τον ίδιο να το συμβουλεύσει εάν θα εμβολιαστεί ή όχι. Όπως πολύ σωστά είπε ο συγκεκριμένος νεαρός ιερέας: «Αυτό είναι δουλειά των επιστημόνων και σε αυτούς θα πρέπει να απευθυνόμαστε για ιατρικές συμβουλές είναι οι προσωπικοί μας ιατροί». «Εμείς σ’ αυτή την περίπτωση», κατέληξε «μπορούμε να σας βοηθήσουμε με την προσευχή και τις ευχές μας».