Ένα συγκινητικό βίντεο με το μήνυμα «Είμαστε όλοι διαφορετικοί. Είμαστε όλοι μοναδικοί. Είμαστε όλοι ίσοι» ετοίμασε το Τμήμα Φυλακών. Μοναδικοί άνθρωποι, διαφορετικοί μεταξύ τους, έγκλειστοι και ελεύθεροι μοιράστηκαν μεταξύ τους τα κοινά και διαφορετικά χαρακτηριστικά τους και κυρίως τη μοναδικότητα τους.
Πρωταγωνίστριές στο βίντεο τρεις γυναίκες που μοιράστηκαν τις δικές τους προσωπικές εμπειρίες με τον ρατσισμό και τον ανελέητο, ψυχολογικό και λεκτικό εκφοβισμό που βίωσαν λόγω της μοναδικότητας τους. Οι τρεις γυναίκες, που έγιναν σύμβολο της διαφορετικότητας, βρέθηκαν στις Φυλακές, έπειτα από πρόσκληση της Διεύθυνσης, για να συμμετάσχουν σε εκδήλωση για τη διαφορετικότητα.
Η Μαρία Λοΐζου από το Λιοπέτρι, η Στέλλα Μιχαήλ από τη Λευκωσία, η Νικολέτα Λειβαδιώτη από το Δασάκι της Άχνας μέσα από τις ιστορίες τους έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα για τη διαφορετικότητα και την ισότητα.
Οι τρεις γυναίκες, που έγιναν σύμβολο της διαφορετικότητας, βρέθηκαν στις Φυλακές, έπειτα από πρόσκληση της Διεύθυνσης, για να συμμετάσχουν σε εκδήλωση για τη διαφορετικότητα.
Η ιστορία της Στέλλας Μιχαήλ από το Λιοπέτρι
Η κα. Στέλλα Μιχαήλ, η μητέρα του Ρωμαίο, ενός παιδιού που γεννήθηκε υγιέστατο, όμως σε βρεφική ηλικία νοσηλεύτηκε με μηνιγγίτιδα, με αποτέλεσμα να μεγαλώσει με νοητική στέρηση και να αντιμετωπίζει μέχρι και πενήντα επιληπτικά επεισόδια τη μέρα.
Η κυρία Μιχαήλ αφηγούμενη της δική της ιστορία ανέφερε πως «τώρα που ζω και του φέρονται έτσι, αύριο όταν πεθάνω τι θα απογίνει ο γιος μου. Οι πιο σκληροί κριτές είναι τα παιδιά, τολμήσαν να βγάλουν σκουπίδια από τον κάλαθο και να ρίξουν του παιδιού μας αποκαλώντας τον ο καθυστερημένος της γειτονιάς».
«Απαιτώ σεβασμό, μην με αγαπήσεις, δεν σε υποχρέωσα αλλά να με σέβεσαι γιατί δεν σε έβλαψα, δεν σου έκανα κάτι να με φτύνεις και να κλείνεις τα κάγκελα. Να πηγαίνουμε κάπου για φαγητό και να μας βάζουν πλαστικά ποτήρια γιατί δεν βλέπου τη διαφορετικότητα», σημείωσε η κυρία Μιχαήλ.
Η Μαρία Λοΐζου πέρασε το δικό της Γολγοθά
Η Μαρία Λοΐζου πέρασε το δικό της Γολγοθά που ξεκίνησε από μικρή ηλικία καθώς λόγω της ασθενείας της κάποια χαρακτηριστικά του προσώπου της ήταν περισσότερα έντονα.
Μιλώντας για την ιστορία της είπε ότι «της μητέρας μου όταν ήμουν βρέφος της είπαν να με πετάξει να με φαν τα σκυλιά και όταν ήρθε ένα συγγενικό πρόσωπο έψαχνε εκείνο το μωρό που έλεγαν πως είναι τέρας. Και όταν μας είδαν μαζί στο κρεβάτι μας είπαν τούτο είναι μωρό αυτό γιατί το έχετε εδώ, πετάξετε το. Πόσο πληγώθηκε η μάμα μου και η κάθε μαμα για το μωρό της».
Η κα. Μαρία θυμήθηκε και σε ένα άλλο περιστατικό που της έμεινε χαραγμένο στο μυαλό και στην ψυχή. «Μια παρέα, στα 17 μου, με κάλεσε για καφέ. Με έβαλαν να ετοιμαστώ και στο τέλος έφυγαν και με άφησαν. Έτρεξα να τους προλάβω, αλλά έπεσα και χτύπησα στα γόνατά μου. Μου στοίχησε πάρα πολύ και τους ζήτησα τον λόγο γιατί δεν με περίμεναν να πάω μαζί τους. Μου είπαν τη δικαιολογία ότι δεν ήθελαν να κοιτάζουν το τραπεζάκι που θα κάθονταν εξαιτίας μου».
Η Νικολέτα απέδειξε ότι η διαφορετικότητα μπορεί να αγκαλιαστεί από τον καθένα
Την ίδια ώρα, η Νικολέτα Λειβαδιώτη, ένα παιδί γεμάτο όρεξη για ζωή και όνειρα απέδειξε ότι τίποτε δεν είναι άπιαστο και η διαφορετικότητα μπορεί να αγκαλιαστεί από τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αρκεί να δώσεις και μια δεύτερη ευκαιρία.
Η Νικολέτα ανέφερε πως «ως πέρσι που ήμουν σε καραντίνα έκανα ένα λογαριασμό σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης και ως τραγουδίστρια ανέβαζα τη δουλειά μου και εκεί μου έγραφαν απίστευτα τα μάτια μου. Εκεί αναγκάστηκα να ανεβάσω βίντεο για να τους εξηγήσω ότι γεννήθηκα με πρόβλημα όρασης και το ένα μου το μάτι είναι έτσι λόγω του προβλήματος μου. Ευτυχώς οι παραπάνω με αγκάλιασαν με θετικά σχόλια αλλά υπήρχαν και εκείνα που είναι σαν μου έβαζαν μαχαίρι».
«Περισσότερο με ενόχλησε που ήθελαν να κάνω σκούρα γυαλιά για να μην φαίνονται τα μάτια μου και απορώ τι τους κάνουν και ήθελαν να τα κρύψουν», είπε η Νικολέτα.
«Οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες μας είναι αυτές που μας κάνουν διαφορετικούς αλλά και ίσους»
Η Διευθύντρια του Τμήματος Φυλακών, Άννα Αριστοτέλους είπε ότι «κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι δημοκρατία σημαίνει μεταξύ άλλων την πλουραλιστική και ισότιμη συμμετοχή όλων μας ανεξαρτήτως από τη διαφορετικότητα μας, η οποία μπορεί να καθορίζεται από τόσα πολλά εμφανή χαρακτηριστικά».
«Οι φυλακές μας είναι αυτό το μέρος, η δημοκρατία όπου όλοι σεβόμαστε όλους και τη διαφορετικότητα, είμαστε όλοι διαφορετικοί, μοναδικοί και όλοι ίσοι. Είναι καιρός να σταματήσουν κάποιοι να πιστεύουν ότι οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες που μας διαχωρίζουν σε ανώτερους και κατώτερους ανθρώπους δημιουργώντας στερεότυπα και προκαταλήψεις για τον καθένας εμάς επειδή δεν έτυχε να είμαστε στη θέση του άλλου», είπε η κυρία Θεολόγου.
Κλείνοντας τόνισε πως «οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες είναι αυτές που μας κάνουν διαφορετικούς ανθρώπους και την ίδια ώρα ίσους».
