Ωστόσο οι τουρκικές «αντιστάσεις» απέναντι στους «ιμπεριαλιστικούς» σχεδιασμούς των ΗΠΑ κάμφθηκαν λίγους μήνες αργότερα με την επίτευξη νέας συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Πληροφορίες τότε έφεραν την Άγκυρα μετά από αλισβερίσι με την Ουάσιγκτον, να έχει εξασφαλίσει σημαντικά ανταλλάγματα, μεταξύ των οποίων η μη δημιουργία αυτόνομου Κουρδικού κράτους αλλά και ικανοποίηση όλων των τουρκικών απαιτήσεων στην Κύπρο, διαμέσου του Σχεδίου Ανάν.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για να καταδειχθεί η πάγια τακτική της Τουρκίας να σπεύδει να εκμεταλλευτεί εκβιαστικά συγκυρίες ώστε να ικανοποιήσει πολλές φορές εξωφρενικές απαιτήσεις. Δεν αποκλείεται - μάλλον θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο - ότι το ίδιο θα πράξει και αυτή την φορά, δηλαδή θα επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει την διαμάχη Ρωσίας – ΗΠΑ προς όφελος της, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει ανταλλάγματα κυρίως από τη Δύση. Ανταλλάγματα που θα αφορούν φυσικά, πέραν του στραγγαλισμού των εθνικών οραμάτων του Κουρδικού λαού και ικανοποίηση διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Κυριαρχικά δικαιώματα Κύπρου και Ελλάδας, δεν αποκλείεται να προσφερθούν από κάποιους κύκλους ως δέλεαρ και λάφυρο στην Τουρκία, για να παραμείνει στο Δυτικό στρατόπεδο. Ωστόσο οι γεωπολιτικές καταστάσεις θεωρούνται ως σημαντικά διαφοροποιημένες σε σύγκριση με αυτές του 2003. Η τυχοδιωκτική πολιτική Ερντογάν τα προηγούμενα χρόνια, ο εναγκαλισμός του με την Μόσχα και οι απροκάλυπτες επεμβάσεις στα εσωτερικά ξένων κρατών (Συρία, Λιβύη, Αίγυπτο, Ιράκ κ.α.) προκαλούν επιεικώς τη δυσπιστία μέχρι πρότινος στενών εταίρων και νυν δυνητικών ανταγωνιστών της Άγκυρας. Μάλιστα κάποιοι αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Πούτιν έχει στο «χέρι» τον Ερντογάν και προσπάθεια απογαλακτισμού του Τούρκου προέδρου από την ρωσική επιρροή, ίσως αποδειχθεί μοιραία για την πολιτική επιβίωση του. Προς επίρρωση τούτου, μπορεί να υποδειχθεί η στήριξη που παρείχε την Παρασκευή ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον πρόεδρο της Ρωσίας, μετά τις τελευταίες δηλώσεις Μπάιντεν.
Η Άγκυρα πλέον έχει συνειδητοποιήσει και η ίδια ότι χώρες με τις οποίες μέχρι πριν λίγα χρόνια είχε στενές σχέσεις, πλέον την αντιμετωπίζουν ως κράτος ταραξία, που απειλεί την όποια εύθραυστη σταθερότητα στην περιοχή. Αντιλαμβάνεται και η ίδια ότι ο αναθεωρητισμός της, είχε ως αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό την απομόνωση της και επιχειρεί με διάφορα, κυρίως επικοινωνιακά, τεχνάσματα να αλλάξει αυτή την εικόνα. Τα πρόσφατα ανοίγματα σε ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και Αίγυπτο, αλλά και χώρες του Αραβικού κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προς το παρών δεν είχαν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για την τουρκική εξωτερική πολιτική
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να την πτοεί και ούτε αναμένεται να τερματίσει αυτή την προσπάθεια. Ως αντίβαρο στην επιχείρηση λαφυραγώγησης που με μαθηματική ακρίβεια θα θέσει σε εφαρμογή η Τουρκία, επιχειρώντας εκβιαστικά να εκμεταλλευτεί την αναβίωση του ψυχροπολεμικού κλίματος στις σχέσεις Μόσχας – Ουάσιγκτον, θα πρέπει να είναι η σταθερή και στοχοπροσηλωμένη εξωτερική πολιτική της χώρας.
Αποτελεί από τα πλέον παρήγορα γεγονότα ότι οι σχέσεις συνεργασίας που Αθήνα και Λευκωσία έχουν συμπήξει την τελευταία δεκαετία με χώρες της περιοχής και όχι μόνο, εξακολουθούν να δουλεύουν, όπως φαίνεται και από τις αντιδράσεις της Τουρκίας (σημ. αυτή η θέση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί προσπάθεια λιβανίσματος του οποιουδήποτε, μακριά από εμάς κάτι τέτοια!).
Οι συνέργειες αυτές όχι μόνο πρέπει να προφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού, αλλά θα πρέπει να επεκταθούν, ειδικότερα δε στο τομέα της ασφάλειας και αμυντικής συνεργασίας. Πλέον είμαστε στο σημείο καμπής. Είτε θα προχωρήσουν στο επόμενο επίπεδο και θα περάσουμε από το επίπεδο των διακηρύξεων σ’ αυτό της πρακτικής εφαρμογής επί του πεδίου, είτε εγκυμονεί ο μεγάλος κίνδυνος να τελματοποιηθούν και στην συνέχεια να μετατραπούν σ’ άοσμα και άχρωμα σχήματα, που απλώς θα περιορίζονται σε διακηρύξεις. Η δημιουργία και ενός μεγάλου περιφερειακού σχήματος με ηγέτιδα χώρα ίσως την Γαλλία, στα πρότυπα και του East Med Gas Forum, το οποίο θα λειτουργεί και ως εξισορροπιστής στην ολοένα και οξυνόμενη σύγκρουση Ρωσίας – ΗΠΑ στην περιοχή, θα δημιουργήσει νέες προοπτικές.
Η οικοδόμηση συμμαχιών είναι η καλύτερη απάντηση απέναντι στις «εξωφρενικές» στις πλείστες των περιπτώσεων τουρκικών απαιτήσεων. Αυτή είναι ίσως η μόνη οδός που πιθανό να αναγκάσει την Τουρκία να ανακρούσει πρύμναν, να αρχίσει σταδιακά να εγκαταλείπει επεκτατικές βλέψεις και να επιδείξει διάθεση συνεργασίας.
Ωστόσο ακόμη και αν το πετύχουμε αυτό, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρούμε ότι ο οποιοσδήποτε θα έρθει να μας προστατεύσει την ώρα της κρίσεως, εάν πρωτίστως οι ίδιοι δεν φροντίσουμε να λάβουμε μέτρα για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας.
