Η αλλαγή δεν είναι καθόλου τυχαία, ενόψει των διερευνητικών επαφών με την Ελλάδα στις 25 Ιανουαρίου, την σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Φεβρουάριο και την σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Μάρτιο. Να σημειωθεί ότι θέμα κυρώσεων δεν υπάρχει καν στην ατζέντα της Συνόδου των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, που όλος τυχαία συνέρχεται στις 24 Ιανουαρίου.
Ξεκάθαρος στόχος της Άγκυρας να αποφύγει τυχόν ευθύνες από ενδεχόμενη κατάρρευση των διερευνητικών με την Ελλάδα αλλά κυρίως κυρώσεις που θα πλήξουν περαιτέρω την ήδη εύθραυστη και παραπαίουσα οικονομία της χώρας. Ηλίου φαεινότερο είναι ότι ο Ερντογάν προσπαθεί πάση θυσία να κερδίσει χρόνο σ’ ότι αφορά την οικονομία αναζητώντας σωσίβια, στρεφόμενος μεταξύ των οποίων και προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εκτός από την αποφυγή επιβολής κυρώσεων στο Συμβούλιο του Μαρτίου – μάλιστα ο εκπρόσωπος του τούρκου προέδρου Ιμπραχίμ Καλίν θεωρεί δεδομένο ότι η Άγκυρα θα αποφύγει τα ευρωπαϊκά μέτρα-, στοχεύει στην συνέχιση της γενναιόδωρης οικονομικής συνδρομής των Βρυξελών για το μεταναστευτικό, κατάργηση των θεωρήσεων βίζας και επικαιροποίηση της τελωνειακής ένωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση (σχεδόν το 45% των εξαγωγών της Τουρκίας έχουν προορισμό κράτη μέλη της Ένωσης).
Ο Τούρκος πρόεδρος βλέπει ως οικονομικό σωσίβιο την αναθέρμανση των σχέσεων του με χώρες της ΕΕ (με όσα φυσικά είχαν χαλάσει) και επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την επίθεση φιλίας, ενώ δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε νέες κινήσεις, δήθεν καλής θέλησης, για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Όπως πχ στο Κυπριακό, αφού όπως εκτιμάται από έμπειρους διπλωμάτες σε καμία περίπτωση στόχος της διαπραγματευτικής τακτικής της Τουρκίας δεν είναι ο τορπιλισμός της διαδικασίας, αλλά να αναγκάσει την ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά σε υποχωρήσεις, ώστε να υπάρξει υιοθέτηση των τουρκικών θέσεων. Ακολουθώντας την ίδια διαπραγματευτική τακτική προ του 2004 και εκμεταλλευόμενος και την ποντιοπιλατική στάση των ΗΕ. Στην παρούσα συγκυρία ενδεικτική είναι η προσέγγιση Τατάρ, ο οποίος ενώ αρχικά διατυμπάνιζε σε όλους τους τόνους ότι στην άτυπη πενταμερή θα επιμένει στα δυο κράτη, τις τελευταίες των ημερών δηλώνει ότι η συζήτηση θα επικεντρωθεί στα διαδικαστικά. Ναι μεν η Άγκυρα και το ανδρείκελο της στα κατεχόμενα, διακηρύττουν ότι η επιδιωκόμενη λύση για τους ίδιους είναι αυτή των δυο κρατών, ωστόσο αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο των γενικότερων τουρκικών σχεδιασμών για να επιτευχθεί λύση συνομοσπονδίας, η οποία θα καταστήσει την Τουρκία εκτός από κυρίαρχη στο Βορρά, συνεταίρο στο Νότο και θα δια της τεθλασμένης θα αποκτήσει και λόγο στην ΕΕ.
Άλλωστε οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ΕΕ ποτέ δεν πρόκειται να δώσει την συγκατάθεση της για λύση δυο κρατών, τα οποία θα έχουν και την ιδιότητα του κράτους μέλους, αφού θα ανοίξει και τον ασκό του Αιόλου σ’ ότι αφορά αποσχιστικές τάσεις στην Ευρωπαϊκή Επικράτεια. Αναλυτές και έμπειροι διπλωμάτες εκτιμούν ότι η Τουρκία μας πουλά τα δυο κράτη για να αγοράσουμε την συνομοσπονδία, σπεύδοντας να εκμεταλλευτεί φυσικά και την θλιβερή κατάσταση στο εσωτερικό μας μέτωπο. Ο στόχος, μάλλον καλύτερα η «μεγάλη ιδέα» Ερντογάν με ορίζοντα το 2023, αποτυπώνεται στη Γαλάζια Πατρίδα και όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλώς «φενάκη» και παραλλαγή των πραγματικών επιδιώξεων του.
