Ασθένειες, προβλήματα αλλά και ένα αίσθημα αδικίας που επιτείνεται από τη συνεχιζόμενη αδράνεια στη μετακίνηση των επιβλαβών για την υγεία εργοστασίων.
«Έχασα ένα πολύ σημαντικό άνθρωπο στη ζωή μου που ήταν η μητέρα μου. Πέθανε από καρκίνο και ζούσε εδώ στη γειτονιάς μας».
«Τα τελευταία χρόνια υποφέρω από συνεχιζόμενες πνευμονίες».
«Η μητέρα μου είχε καρκίνο μόλις τρεις μήνες. Στο σπίτι μου έχω δυο άτομα που πάσχουν από θρομβοφυλία. Φτάνει πιά».
«Πέρασα καρκίνο του μαστού σε ηλικιά 32 χρόνων. Φοβάμαι για τα παιδία μου».
«Για εμάς είναι πολυτέλεια να ανοίγουμε τα παράθυρα του σπιτιού μας»
«Έχει 22 χρονιά που ζω στην περιοχή. Τα 15 πάσχω από αλλεργίες και χρόνιο άσθμα. Έχω πάθει τρεις φορές πνευμονία»
«Δεν θέλω να στέλνω τα παιδιά μου σε ένα σχολείο που δεν μπορούν να αναπνεύσουν μέσα στην ίδια τους την τάξη».
Αυτές είναι μόλις λίγες από τις μαρτυρίες μητέρων της περιοχής. Εμφανής η κραυγή απόγνωσης αλλα και το αίσθημα εγκατάλειψης από την πολιτεία. Όταν εδώ και περίπου έξι μήνες ελήφθη η απόφαση από το Υπουργικό Συμβούλιο μετακίνηση των μονάδων παραγωγής ασφάλτου, και μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει αναλλοίωτη.
Παράλληλα πολίτες καταγγέλλουν πως ακόμη και χθες, ανήμερα των Χριστουγέννων, τα εργοστάσια λειτούργησαν κανονικά, προκαλώντας έντονη δυσφορία στους κατοίκους. «Δεν μας αφήνουν μια μέρα με καθαρό αέρα» σημειώνουν σε ανάρτηση σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης.
Υπενθυμίζεται πως παρέμβαση για το όλο ζήτημα πραγματοποίησε στις 14 Δεκεμβρίου και ο Πρόεδρος της Βουλής Αδάμος Αδάμου, ζητώντας ενημέρωση από τον υπουργό Γεωργίας για το πού βρίσκεται η διαδικασία μετακίνησης των ρυπογόνων εργοστασίων από την κατοικημένη περιοχή.
