Σε μια συγκλονιστική ανάρτηση προέβη ο Πνευμονολόγος, Δρ Χάρης Αρμεύτης, για την κατάσταση που βιώνει ο ίδιος στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του κορωνοϊού.
Με αφορμή την ανάρτηση ο Δρ. Αρμεύτης μίλησε στα Νέα του ΑΝΤ1 και εξήγησε πως «αυτό που περιγράφω δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που ζει ο κάθε ασθενής αλλά και ο κάθε γιατρός και νοσηλευτής που τον φροντίζει.»
«Δεν είναι κάτι μοναδικό. Είναι κάτι που σχεδόν όλοι οι ασθενείς περνάνε. Αυτή την τρομακτική εμπειρία μοναξιάς και εγκατάλειψης», σημείωσε μεταξύ άλλων.
«Φανταστείτε», συνέχισε, «ότι οι ασθενείς πάνε στο νοσοκομείο μόνοι τους. Αν είναι ένα ηλικιωμένο άτομο θα πάει στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο και συνοδεία ατόμων που θα είναι με μια στολή και μια μάσκα.»
«Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο είναι να μπαίνει στο νοσοκομείο ένα άτομο μόνο του. Αν είναι στο θάλαμο νοσηλείας, όλοι οι ασθενείς παραμένουν μόνοι τους γιατί απαγορεύονται λόγω του κορωνοϊού οι επισκέψεις», συμπλήρωσε.
«Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ασθενών που δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν, έστω και να μιλήσουν με τους δικούς τους… Μου έτυχε ασθενής 90 χρονών με μια βιντεο-κλήση να του δώσω την ευκαιρία να μιλήσει λίγο με τον γιό του. Και αυτό ήταν κάτι πραγματικά συγκλονιστικό και για εμάς γιατί σαν γιατροί δεν έχουμε ζήσει ξανά αυτές τις καταστάσεις», πρόσθεσε ο Δρ. Αρμεύτης.
Επίσης ο Δρ. Αρμεύτης είπε πως «αν σκεφτείς κάποιος τι σημαίνει να βιώνει ένας ασθενής μια δοκιμασία μόνος του, ακόμα και οι ασθενείς που θα επιδεινωθούν και θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να τους διασωληνώσουν.»
«Πάντα», εξήγησε, «μια ταχτική που κάναμε πριν τον κορωνοϊό, είναι να έρθουν οι συγγενείς κοντά να πούνε μια κουβέντα γιατί μπορεί να είναι και οι τελευταίες κουβέντες. Δεν ξέρει κανένας ποια θα είναι η εξέλιξη της διασωλήνωσης. Αυτοί οι ασθενείς είναι μόνοι τους. Δηλαδή, διασωληνόνονται, θα περάσουν από τον θάλαμο στην ΜΕΔ και θα περάσουν αυτό το μαρτύριο μόνοι τους.»
Αυτούσια η ανάρτηση του:
<<…..Πότε θα γίνω καλά εγώ γιε μου…. ;>>
Η κατάσταση της ήταν σοβαρή από την πρώτη μέρα .Αμφοτερόπλευρα πνευμονικά διηθήματα στην ακτινογραφία ,ταχυπνοική με μάσκα οξυγόνου….79 ετών , χωρίς ιδιαίτερα υποκείμενα νοσήματα .
Στο πρώτο <<καλημέρα …>>που της είπα ξαφνιάστηκε …και δεν απάντησε……….. και πως να μην ξαφνιαστεί αντικρίζοντας κάποιον άγνωστο ντυμένο με μια ολόσωμη άσπρη στολή και μάσκα .
Με τα παιδιά της και τον άντρα της μίλησε για τελευταία φορά πριν από οκτώ μέρες μια και δεν μπορούσαν να την δουν γιατί απλά απαγορεύεται…
Την επόμενη μέρα η συχνότητα αναπνοών της αυξήθηκε, το οξυγόνο μειώθηκε και αποφασίσαμε να την διασωληνώσουμε . Βάλαμε την στολή ,την μάσκα, τα προστατευτικά γυαλιά και μπήκαμε στο ψυχρό δωμάτιο του 5oυ ορόφου .Της είπαμε καλημέρα , πάλι δεν απάντησε και λίγο πριν έρθει ο αναισθησιολόγος μου μίλησε για πρώτη και τελευταία φορά <<Πότε θα γίνω εγώ καλά γιε μου…;>> Της απάντησα με δυσκολία με το συνηθισμένο που λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις << …υπομονή και σε λίγες μέρες θα είσαι καλά…>> . Ήξερα όμως ότι απλά της έδινα θάρρος αποχαιρετώντας την μέχρι να κυλίσει στις φλέβες της το αναισθητικό που θα την παρέσυρε στον βαθύ ύπνο για να τοποθετηθεί με περισσότερη ευκολία ο σωλήνας στην τραχεία και μετά να αναλάβει το μηχάνημα να αναπνέει για την ίδια , για ένα ταξίδι που από το ξεκίνημα του οι πιθανότητες γυρισμού ήταν περιορισμένες ….
Κανένας δικό της δεν ήταν δίπλα της , κανένας δεν της κράτησε το χέρι, κανένας δεν της ψιθύρισε ένα τελευταίο σ’ αγαπώ, κανένας δεν την αποχαιρέτησε.Παρόντες στο ψυχρό της δωμάτιο ήταν τρεις άγνωστοι με άσπρες φόρμες και καλυμμένα πρόσωπα.
Για τους ασθενείς αυτή η πανδημία αποτελεί μια τρομακτική εμπειρία μοναξιάς και εγκατάλειψης . Ξεκινώντας από την είσοδο στο νοσοκομείο , στον θάλαμο νοσηλείας δεν υπάρχει κανένας δικός τους άνθρωπος να τους δώσει κουράγιο , ένα ποτήρι νερό η να φωνάξει για βοήθεια σε μια δύσκολη στιγμή.
Δυστυχώς ο θάνατος από τον κορωνοϊό βιώνεται μοναχικά καθώς αλλάζει ένα βασικό στοιχείο του πολιτισμού μας ,που είναι το καταλυτικό γεγονός του τέλους της ζωής να το βιώνουμε συλλογικά για να καταπραΰνει τον πόνο και να βοηθά να ξεπεράσουμε την θλίψη .
Πολιτισμός δεν είναι άλλο από το «εμείς» στη ζωή και το θάνατο.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες δεν δίνουμε μόνο τη μάχη για την υγεία και τη ζωή. Δίνουμε επίσης μάχη για να κρατήσουμε όρθιο τον πολιτισμό. Για να κρατήσουμε ζωντανό το «εμείς». Για να μη μετατραπούμε από έλλογα όντα σε φοβισμένα αγρίμια που κοιτάζουν μόνο την προσωπική επιβίωση τους σε βάρος των άλλων.
Σήμερα ίσως όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να στηρίξουμε τους δίπλα μας ,τους μοναχικούς ασθενείς και όλους αυτούς που βιώνουν την απώλεια μόνοι, που αναγκάζονται να αποχαιρετούν τους αγαπημένους τους μέσα από μια σφραγισμένη σακούλα, που δεν κατάφεραν να τους ψελλίσουν τα τελευταία λόγια αγάπης . Οι ασθενείς «φεύγουν» μόνοι. Αλλά σχεδόν μόνοι είναι και οι οικείοι τους στον τελευταίο αποχαιρετισμό.
Το πιο δυνατό μήνυμα αυτά τα Χριστούγεννα δεν μπορεί να είναι άλλο από αυτό της αγάπης και της στήριξης προς όλους αυτούς που δίνουν χωρίς βοήθεια την μάχη ενάντια στον θάνατο . Για όλους αυτούς που αφιέρωσαν την ζωή τους με δυσκολίες και στερήσεις για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Για τους γονείς ,τους παππούδες και τις γιαγιάδες …. του καθενός από εμάς .
Την αγάπη μας την δείχνουμε προστατεύοντας τους για να συνεχίσουμε να τους έχουμε κοντά μας και τα επόμενα Χριστούγεννα..
Τίποτα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία ή άλλοθι όταν έχουμε να κάνουμε με την διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής.
Ας μην ξεχάσει κανείς αυτές τις ώρες, αυτές τις μέρες, τις αξίες της αλληλεγγύης, του σεβασμού, του ανθρωπισμού, της δέσμευσης, της υπομονής .
Το έχουμε ως υποχρέωση απέναντι σε όλους αυτούς που έφυγαν μόνοι και αβοήθητοι , που έφυγαν τρομαγμένοι …
