Μεγάλο κτύπημα στις ήδη ανοιχτές πληγές, ήταν για κάθε Αμμοχωστιανό οι εικόνες του περασμένου Οκτωβρίου με τις μπουλντόζες και τα φορτηγά να εισβάλλουν ξανά μετά από 46 χρόνια στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου. Το κατοχικό καθεστώς με τις «ευλογίες» του προέδρου της Τουρκίας εισέβαλαν στα Βαρώσια και άνοιξαν μέρος της παράκτιας ζώνης της περίκλειστης πόλης.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ένα μήνα μετά οι μπουλντόζες έπιασαν και πάλι δουλεία για να καλύψουν τον πόνο και την φρίκη που αποτυπώνει η εικόνα της Αμμοχώστου σήμερα και να υποδεχθούν τον Ταγίπ Ερντογάν, για το πικνίκ της ντροπής που πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου.
Οι νεότερες γενιές που δεν έζησαν την εισβολή έλεγαν μέχρι πρότινος «Δεν Ξεχνώ», τώρα και να ήθελαν δεν μπορούν να ξεχάσουν, αφού προ δύο μηνών εν ολίγοις είδαν στις οθόνες τους με τα ίδια τους τα μάτια μια νέα εισβολή. Χωρίς όπλα αυτή τη φορά, αλλά με μπουλντόζες, το κατοχικό καθεστώς εισέβαλε ανενόχλητο στην Αμμόχωστο μας. Στην ομορφότερη άλλοτε πόλη, η οποία πλέον είναι έρμαιο στα χέρια του Αττίλα, «μαραζωμένη» και «γερασμένη».
Το πώς βλέπει ένα παιδί τον πόνο που βιώνει η Αμμόχωστος, αποτυπώνεται πλήρως στις ζωγραφιές και τις εργασίες που έφτιαξαν οι μαθητές του Στ’ Νηπιαγωγείου Αγίου Στυλιανού στην Λακατάμεια.
Οι μαθητές με την καθοδήγηση των δασκάλων τους δημιούργησαν ένα φιλμάκι με τις ζωγραφιές και τις εργασίες τους για την προσφυγιά και την Αμμόχωστο, με αφορμή τις πιο πάνω εξελίξεις για την Αμμόχωστο, το οποίο είναι κυριολεκτικά «γροθιά στο στομάχι».
