Στο κλασικό πλέον έργο των διεθνών σχέσεων του Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα που αποτελεί απάντηση και στο βιβλίο «Τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα, πιθανόν να εδράζονται οι τελευταίες κινήσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Συγκεκριμένα μετά τις τελευταίες εξελίξεις και τη διαμάχη του με τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ο Τούρκος Πρόεδρος ξεκάθαρα προσπαθεί να εργαλειοποιήσει την θρησκεία, διεκδικώντας το ρόλο του θρησκευτικού ηγεμόνα των απανταχού Μουσουλμάνων.
Ο Ερντογάν μιλά στο θυμικό μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας του αλλά και των μουσουλμάνων σε όλο τον κόσμο. Στο εσωτερικό αποπροσανατολίζει μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και κυρίως από την οικονομική ανέχεια που οδηγεί τον λαό.
Η ισοτιμία της τουρκικής λίρας με το δολάριο και το ευρώ είναι σε ιστορικό χαμηλό, ο υπερπληθωρισμός καλπάζει και ο μέσος μισθός έχει μειωθεί σχεδόν στο μισό σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν. Ο Ερντογάν επιχειρεί εκτός από τις πομπώδεις αναφορές και επικλήσεις στο οθωμανικό παρελθόν της Τουρκίας, να στοχοποιήσει «ξένες σκοτεινές δυνάμεις» ως υπεύθυνες για την οικονομική κατρακύλα της χώρας του. Αγνοώντας προφανώς τις σχέσεις στοργής με τις ΗΠΑ, μάλλον καλύτερα με τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ ο οποίος επανειλημμένος «γλύτωσε» τον Ερντογάν από την επιβολή κυρώσεων για το θέμα των S 400, την Ρωσία αν και οι δυο χώρες βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης στην Συρία και την Λιβύη και την Γερμανία η οποία στάθηκε ανάχωμα στην υιοθέτηση μέτρων κατά της Άγκυρας στα πρόσφατα Ευρωπαϊκά Συμβούλια, λόγω των έκνομων ενεργειών της σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο.
Στο εξωτερικό ο Τούρκος Πρόεδρος διεκδικεί το ρόλο του Χαλίφη ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου, επιδιώκοντας να εκμεταλλευτεί την όποια οργή απότοκο της πρόσφατης προσέγγισης του Ισραήλ με την Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν. Αυτό φαίνεται και από τη δημόσια ρητορική που έχει αναπτύξει το τελευταίο διάστημα, όπου εμφανίζεται προστάτης του Ισλάμ και ήταν αυτός που σήκωσε την παντιέρα του Ιερού Πολέμου εναντίον της Γαλλίας και του ίδιου του προέδρου Μακρόν.
Ρητορική η οποία ρίχνει λάδι στην φωτιά των φανατικών όπως δείχνουν και οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία ή σε γαλλικού στόχους. Φυσικά για να είμαστε δίκαιοι και τα σκίτσα του Charlie Hebdo δίνουν αφορμή στους εξτρεμιστές να καλλιεργούν τον φανατισμό και να στρατολογούν υποψήφιους τρομοκράτες, ειδικότερα από τα φτωχότερα στρώματα κυρίως νεαρών μουσουλμάνων μεταναστών σε ευρωπαϊκές πόλεις.
Επίσης αν και αποτελεί δυσάρεστη διαπίστωση, η διαμάχη αυτή εξυπηρετεί και τον Εμανουέλ Μακρόν ενόψει της αναμέτρησης για εκλογή προέδρου της Γαλλίας το 2022. Δείχνει τον Γάλλο πρόεδρο να ηγείται της Ευρωπαϊκής «Σταυροφορίας» έναντι του ριζοσπαστικού Ισλάμ, δίνοντας του όπλα και στο εσωτερικό της χώρας του και αφαιρώντας παράλληλα από την φαρέτρα μιας από τις κυριότερες αντιπάλους του, Μαρί Λεπέν ηγέτιδας του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.
Ως επιμύθιο αυτός ο εκτροχιασμός όσο και αν αποτελεί δυσάρεστη εξέλιξη που απειλεί την περιφερειακή αν όχι και την παγκόσμια ειρήνη, εάν ερμηνευθεί με «κυνικό» τρόπο εξυπηρετεί τα συμφέροντα Αθηνών και Λευκωσίας.
Ελλάδας και Κύπρος είναι τα πλέον προκεχωρημένα φυλάκια του Δυτικού πολιτισμού στην περιοχή. Αποδεικνύεται με τον πλέον εμφαντικό τρόπο η θέση ότι αποτελούν πυλώνες σταθερότητας και ασφάλειας, προπύργια δημοκρατίας και προώθησης των γεωπολιτικών πολιτικών της ΕΕ και στο χέρι τους είναι να εκμεταλλευθούν τις συγκυρίες ενίσχυσης των θέσεων τους, έναντι επιβουλών που απειλούν εκτός από τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και την εδαφική τους ακεραιότητας.
