Η τουρκική Κυβέρνηση έχει στόχο μέχρι το 2030 να εξαλείψει την μάστιγα αυτή. Και όμως ακόμα και σήμερα το 15% των κοριτσιών παντρεύονται ακόμα και υπερήλικες προτού συμπληρώσουν τα 18 τους χρόνια ενώ το 1% από αυτά φορά στεφάνι στα 15.
«Ο πατέρας μου είπε ότι θα με έδινε σε κάποιον για να με παντρευτεί. Ήμουν μόνο έντεκα χρονών», δηλώνει κάτοικος τουρκικού χωριού.
«Η μάνα μου ήταν παιδί όταν παντρεύτηκε τον πατέρα μου. Στην ηλικία της, τι να καταλάβει.. Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό», αναφέρει άλλος κάτοικος τουρκικού χωριού.
Και κάπως έτσι όλα τα περί κοινωνικού εκσυγχρονισμού πάνε περίπατο.
Την ίδια ώρα χιλιάδες ανήλικα, αναλφάβητα παιδιά εργάζονται σαν δούλοι σε φάμπρικες και λαϊκές αγορές σε όλη την χώρα.
Μεροκάματο πείνας, ο φόβος του βούρδουλα από τους επιστάτες. Η βελτίωση του εργατικού δικαίου περιλαμβάνει πρόνοιες που ποτέ δεν εφαρμόζονται.
«Ο πατέρας μου δουλεύει αλλά αυτά που βγάζει δεν φτάνουν για να μας ζήσει. Κι έτσι πρέπει να δουλέψω. Τα λεφτά μου τα δίνω στη μάνα μου. Εκείνη μας ψωνίζει. Πεθαίνω στη δουλειά.. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, παρά να δουλέψω..», αναφέρει ο Μοχάμεντ Αμίν, ανήλικος εργάτης.
Στο βαθύ κράτος της Τουρκίας υπάρχει μια κοινωνία που υποφέρει, δέσμια σε εκείνο το βαθύ κράτος που επιμένει ότι αφού το θέλει ο Αλλάχ δεν πρέπει τίποτα να αλλάξει στην κοινωνία και ότι το καλό τέλος σε ιστορίες του ανθρώπου που δεν τον κυνηγάει η κάμερα της γκλαμουριάς υπάρχει μόνο στις σαπουνόπερες.
