«Αυτός ο αγώνας είναι για όλους. Εγώ πάντα μιλώ για όλη την Κύπρο όχι μόνο για την Αμμόχωστο. Μιλώ για όλους τους εκτοπισμένους φυσικά και αναφέρομαι στην Αμμόχωστο γιατί είναι η γενέτειρα μου άλλα με ενδιαφέρει και αγαπώ όλο το νησί», ανέφερε χαρακτηριστικά η κα Βασιλείου.
Πρόσθεσε στη συνέχεια ότι λόγω πανδημίας ο κόσμος προσπαθούσε να είναι λίγο πιο μακριά αλλά και κοντά για να δώσει το παρόν του εκφράζοντας την έντονη διαφωνία του για το παράνομο άνοιγμα των Βαρωσίων, την τρίτη εισβολή του Αττίλα, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.
«Θα έπρεπε να ήταν όλη η Κύπρος εκεί. Έπρεπε να κατακλειστούν οι δρόμοι ως τη Λάρνακα, σε όλο το Παραλίμνι», τόνισε στη συνέχεια η κα Βασιλείου εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευση της για το γεγονός ότι ανέμενε τη συμμετοχή περισσότερου κόσμου στο οδόφραγμα.
Έπειτα η κα Βασιλείου πήγε πίσω στον χρόνο, θυμήθηκε τα όμορφα παιδικά της χρόνια στην όμορφη Αμμόχωστο συγκινώντας με τα λεγόμενα της, κάνοντας λόγο για μια πόλη με πολιτισμό, με παιδεία, μια πόλη λαμπερή και εκλεπτυσμένη.
«Γνωρίζω τις ιστορίες που μου μετέφεραν οι παππούδες και οι γιαγιάδες άλλα έχω και δικές μου μνήμες, δικές μου ιστορίες αφού ήμουν δέκα χρονών όταν έγινε η εισβολή. Θυμάμαι πολιτισμό στην Αμμόχωστο, κλασσική μουσική, σχολεία, μπαλέτα, έρχονταν από όλα τα μέρη της γης και έμεναν τα καλοκαίρια και όλες τις εποχές του χρόνου», ανέφερε η κα Βασιλείου εμφανώς συγκινημένη.
Ο τρόπος που μεγάλωσε στη λαμπερή Αμμόχωστο ακολούθησε την κα Βασιλείου σε όλα τα χρόνια της ζωής της αφού όπως εξήγησε η ίδια της, η κοσμοπολίτικη πόλη ριζώθηκε μέσα της και της δημιούργησε την ανάγκη να ταξιδέψει τον κόσμο και να γνωρίζει καινούργιους ανθρώπους με διαφορετικές κουλτούρες και ιστορίες.
Και αφού θυμήθηκε η κα Βασιλείου θύμωσε. Θύμωσε με την αδράνεια των ιθυνόντων, με την απραξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Εγώ τα τελευταία 46 χρόνια βλέπω κινήσεις μόνο από τους τούρκους. Δεν είδα κινήσεις από άλλους. Ακόμα και τώρα. Είμαστε μέλος της Ε.Ε. Δεν είμαστε; Άρα ο κατακτητής εισβάλει όχι μόνο στην Κύπρο, στο μικρό μας νησί αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Που είναι η ανταπόκριση, η αντιμετώπιση η υποστήριξη από αυτούς που πρέπει;» ανέφερε η κα Βασιλείου εκφράζοντας τον έντονο προβληματισμό αλλά και την απογοήτευση της.
Στο σημείο αυτό η κυρία Αλέξια ξεκαθάρισε ότι ίσως να μην είναι πολιτικός άλλα είναι καλλιτέχνης και αυτό που γίνεται σήμερα στην Αμμόχωστο επηρεάζει όλο κυπριακό λαό. Πρόσθεσε στη συνέχεια ότι προφανώς και έγιναν λάθη αλλά είναι καιρός να γίνουν και πράξεις που θα τα διορθώσουν εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι Αμμοχωιστιανοί αλλά και όλοι εκτοπισθέντες θα επιστρέψουν στα σπίτια τους στα κατεχόμενα εδάφη του νησιού μας.
«Σήμερα δεν μπορώ να κλάψω. Χθες έκλαψα, λυπήθηκα, θυμήθηκα, ταράχτηκα και σήμερα θύμωσα πάρα πολύ αλλά πρέπει ο θυμός να μεταλλαχτεί σε κάτι πιο ωφέλιμο», τόνισε.
Στη συνέχεια η κα Βασιλείου διερωτήθηκε πως γίνεται ένας λαός όπως η Κύπρος, με την εξυπνάδα, τον δυναμισμό την ικανότητα που έχει να ξεκινά από το μηδέν, μη έχοντας ούτε καν τα αναγκαία πολλές φορές, δεν κατάφερε τόσα χρόνια να βρει μια λύση με αποτέλεσμα φτάνουμε σήμερα να γινόμαστε «θεατές» στο παράνομο άνοιγμα των Βαρωσίων.
Κλείνοντας η κα Βασιλείου ανέφερε ότι σήμερα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θυμούνται άλλα με το πέρασμα των χρόνων δεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν πολλοί. Τόνισε πως οι γονείς, οι γιαγιάδες, οι παππούδες, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά την ιστορία του τόπου μας έτσι ώστε η φλόγα της ελπίδας για επιστροφή να μεταφερθεί από γενιά σε γενιά μέχρι να φτάσει εκείνη η μέρα της επιστροφής.
