«6 κ 35 μπαίνω στο Νοσοκομείο ..επικρατεί αναστάτωση κ φόβος για το τι θα επακολουθήσει... σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι στις θέσεις τους με σειρά κ τάξη λες κ ήταν πάντα προετοιμασμένοι», αναφέρει μεταξύ άλλων σε ανάρτηση της στον προσωπικό της λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Μέχρι σήμερα τέτοια μέρα ξυπνάω το πρωί κ πενθώ χωρίς να έχω κάποιον δικό μου... Πενθώ γιατί χωρίς ίχνος συγγένειας όλοι αυτοί που χάθηκαν ήταν ταγμένοι να υπηρετούν την Κύπρο μας ...εμάς τους πολίτες και χάθηκαν άδικα, παράλογα κ ξαφνικά... Αιωνία η μνήμη κ κουράγιο στις οικογένειες τους…», σημείωσε η νοσηλεύτρια.
Αυτούσια η ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
«11.7.11....
Το ξυπνητήρι ρυθμισμένο για τις 6κ 15 το πρωί...χτυπάει αλύπητα..τι στο καλό;; χάλασε η ρύθμιση ;; κοιτάω με μισό μάτι 6 λέει...κλήση απο 198... Απαντάω στην άλλη γραμμή εσύ που ήσουν νυχτέρι ...θυμάσαι Maria Tsombangeorgiou ?? Μου πες με ψυχραιμία αλλά έντονο ύφος ΞΥΠΝΑ ΝΤΥΣΟΥ Κ ΕΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ... Ντάξει φίλη ξυπνάω σιγά σιγά...7 πιάνω δουλειά..βιάστηκες να με ξυπνήσεις;; ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ...ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ....
κλείνει η γραμμή κ το μισό μάτι γίνονται 2 ορθάνοιχτα..ξαφνικά με λούζει κρύος θδρώτας απο το σόκ μα και απο την ζέστη..κοιτάω πάνω,το a/c κλειστό..πολλή ζέστη...δεν υπάρχει ρεύμα
Γιάννο ξύπνα έχουμε λέει μαζική καταστροφή...τοί στο καλό ;; Στην Κύπρο ;; 3 λεπτά νύφτηκα κ καθώς ντυνόμουν ανοιχτή ακρόαση καλώ το 198... Anna Christoforou εσύ;; ακούω την ανάσα κ τον ήχο της φωνής σου βαρύ
;; πες μου τι έγινε;;
Ντύσου κ έλα...
έτοιμη είμαι πες μου να ξέρω...
Έχουμε μαζική καταστροφή στο Μαρί, μιλάνε για μεγάλη έκρηξη πυρομαχικών..
οκ σε 10 είμαι εκεί..
κλείνω κ μιλώ με τον σύζυγο ( συνεχίζω να ετοιμάζομαι με γρήγορες κινήσεις)
τι έχει στο Μαρί ;
Κάποια ποσότητα πυρομαχικών αποθηκευμένη μου λέει..δεν νομίζω να σου κάνουν πλάκα..
βάζω τον σταυρό μου κ εύχομαι να μην υπάρχουν θύματα" ο θεός να μας βοηθήσει".φιλάω την οικογένεια γρήγορα ..
6 κ 35 μπαίνω στο Νοσοκομείο..επικρατεί αναστάτωση κ φόβος για το τι θα επακολουθήσει...σχεδόν όλοι οι συναδέλφοι στις θέσεις τους με σειρά κ τάξη λες κ ήταν πάντα προετοιμασμένοι....
Οι πρώτες πληροφορίες μιλάνε για απώλεια ανθρώπινων ζωών...Χριστέ μου κάνε να είναι ψέμα..αμ δε....
10 λεπτά μετά παίρνουμε οδηγίες να παραστούμε στην σκηνή για να ετοιμάσουμε την διαλογή τραυματιών...μπαίνω στο ασθενοφόρο βάζω ζώνη κ χάνομαι στις σκέψεις μου....που πάω ; σε ζώνη πολέμου ;; ζωντανοί ; νεκροί; διαμελισμένοι;
τρόμαξα απο το χτύπημα στο παράθυρο... Riana Constantinou άνοιξες την πόρτα κ μπήκες μαζί...κατευθυνόσουν μου είπες για Λευκωσία κ είδες τα αυτοκίνητα να "χτυπιούνται" απο ωστικό κύμα , ρώτησες τι έγινε έμαθες κάποιες συγκεχυμένες πληροφορίες κ επέστρεψες στο Νοσοκομείο Λεμεσού...Δεν περίμενα φυσικά κάτι λιγότερο απο σένα...Ήσουν κ θα είσαι το υπόδειγμα μιας καθόλα άξιας προιστάμενης υπηρεσίας Ασθενοφόρων...
σον δρόμο για το Μαρί μύριζε καπνός, μύριζε καταστροφή, στο μυαλό μου εντυπώθηκε ώς καταστροφή κ θάνατος...μέχρι σήμερα...κοντεύαμε κ έβλεπα στον δρόμο αμάξια χτυπημένα..το ραδιόφωνο μετέδιδε τις πρώτες πληροφορίες...θυμήθηκα που μου λεγε ο πατέρας μου για το 1974 κ τις πρώτες πληροφορίες απο ραδιοφώνου...
βρε μπας κ έχουμε πόλεμο ;;; ξανά θεέ μου βάλε το χέρι σου.....
ακούμε στον ασύρματο για συνάδελφο που μεταφέρει σοβαρά τραυματία πίσω στην βάση μας...
ξαφνικά βλέπουμε ένα τεράστιο κρατήρα ( τόσο φάνταζε στα μάτια μου τότε )
7 κ κάτι φτάνουμε στο σημείο διαλογής που μας υπέδειξαν η αστυνομία κ πυροσβεστική...αρκετά μακριά απο την σκηνή..κατεβαίνουμε γρήγορα με χίλιες σκέψεις στο μυαλό.....
εκεί ήδη ήταν στημένη η διαλογή απο ασθενοφόρα όλων των πόλεων..αναμένουμε οδηγίες για δράση....
τίποτα...
Μαρί ώρα μηδέν...αυτό ήταν για μένα....
η μυρωδιά του θανάτου δεν έφευγε..
δεν μπορείτε να πλησιάσετε...δεν υπάρχει ασφάλεια σκηνής...Το θυμάμαι ...το εμπέδωσα...η Ριάνα μας το χε μάθει ποιήμα! ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΚΗΝΗΣ...
η ώρα μηδέν έγιναν ώρες....οι ελαφριά τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λεμεσού...άλλοι δεν υπήρχαν λένε...Το ΤΑΕΠ πανέτοιμο να υποδεχτεί μαζικό αριθμό τεαυματιών...μα δεν υπήρχε..ώρα να φύγετε αναλαμβάνουν άλλοι....
Μα γιατί ; πώς; τι γίνετε;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΩΣΕΤΕ...κοκκαλο εγώ με το γιατί στο στόμα...νομίζω τα δάκρυα μου με εμπόδιζαν να δώ την πραγματική κατάσταση.....
Αναχωρήσαμε για την βάση μας...πλησιάζοντας στο ΤΑΕΠ κόσμος παντού ...όχι τραυματίες μα συγγενείς κ οικογένειες που έψαχναν απεγνωσμένα πληροφορίες..μου πάγωσε η ψυχή...έτρεμε το μέσα μου ..μάνες , συζύγοι αδέλφια...τι να τους πείς;;; πώς να τους παρηγορήσεις; ποια λόγια ήταν κατάλληλα;;;
η μόνη λέξη που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν " νεκροί" μα δεν μπορούσα ούτε σε μένα να το πώ......
Στιγματίστηκα..και γώ και οι συνάδεφοι κ όλη η Κύπρος....
Για πολλά χρόνια...
Μέχρι σήμερα τέτοια μέρα ξυπνάω το πρωί κ πενθώ χωρίς να έχω κάποιον δικό μου...Πενθώ γιατί χωρίς ίχνος συγγένειας όλοι αυτοί που χάθηκαν ήταν ταγμένοι να υπηρετούν την Κύπρο μας ...εμάς τους πολίτες και χάθηκαν άδικα, παράλογα κ ξαφνικά...
Αιωνία η μνήμη κ κουράγιο στις οικογένειες τους..»
