Κατεδαφίστηκε το Λεπροκομείο «Αγίου Χαραλάμπου» στη Λάρνακα και άφησαν μόνο τρία κτήρια.
Το 2014 η Κυβέρνηση αποφάσισε ότι στον χώρο θα εγκατασταθούν το Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων, το Κέντρο Ωκεανογραφίας και το Τμήμα Χημικών Μηχανικών και Υδρογονανθράκων. Τα έργα θα ξεκινούσαν το 2016, ενώ το 2017 έχει παρθεί απόφαση για μεταφορά θαλάσσιων ερευνών και τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Εστία μόλυνσης το παλαιό Λεπροκομείο Λάρνακας
Η περιοχή όπου στεγάζονταν το πάλαι ποτέ λεπροκομείο έχει αφεθεί και μετατραπεί σε σκυβαλότοπο, που ωστόσο καθαρίζεται πολύ συχνά από το Δήμο Λάρνακας.
Παρόλα αυτά, η δικαιοδοσία του χώρου δεν ανήκει στο Δήμο αλλά στο Υπουργείο Υγείας.
Παράλληλα, στο χώρο του Λεπροκομείου έχει σε πολλές κούτες τους φακέλους υγείας των ασθενών και δεν έχουν περισσυλεγεί.
Η ιστορία του Λεπροκομείου
Το λεπροκομείο χτίστηκε το 1807-1808, από το Μέγα Δραγουμάνο Χατζηγεωργάκη Κορνέσιο και στεγαζόταν στην Αγ. Παρασκευή Λευκωσίας, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Μέχρι το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν υπήρχε καμιά απολύτως περίθαλψη και φροντίδα προς τους ασθενείς, με αποτέλεσμα οι λεπροί να μένουν στους δρόμους και να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.
Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται ιστορικά, ο Τούρκος Πασάς της Κύπρου συνοδευόμενος από τον Κορνέσιο περνούσε την Πύλη Αμμοχώστου στη Λευκωσία και είδε κάποιους λεπρούς να ζητιανεύουν, οι οποίοι ήταν παραμορφωμένοι και οι πληγές τους μύριζαν άσχημα. Ακολούθως, ο Πασάς ενοχλημένος από την εικόνα και τη μυρωδιά διέταξε να τους τουφεκίσουν.
Ωστόσο, ο Κορνέσιος τον παρακάλεσε να τους λυπηθεί και σε αντάλλαγμα θα αναλάμβανε ο ίδιος την απομάκρυνσή τους και έτσι παραχώρησε το τσιφλίκι του έκτασης 500 στρεμμάτων κοντά στην Αγία Παρασκευή στη Λευκωσία για τόπο κατοικίας των λεπρών.
Το Λεπροκομείο επισημοποιήθηκε επί Αγγλοκρατίας μετά τη θέσπιση του Περί Λεπρών Νόμου του 1891, ο οποίος προέβλεπε την αναγκαστική απομόνωση των λεπρών, χωρίς όμως παράλληλα να λαμβάνεται πρόνοια για την περίθαλψη ή για τη νοσηλεία τους.
Παρέμεινε στην πρώτη του θέση έξω από τη Λευκωσία μέχρι το 1955, μέχρι που η Αγγλική διακυβέρνηση αποφάσισε να μεταφέρει το Λεπροκομείο στη Λάρνακα, σε μια έκταση περίπου 100 στρεμμάτων γεμάτη πεύκα, κοντά στην Αλυκή.
Στη Λάρνακα οι λεπροί δημιούργησαν σιγά-σιγά το νέο τους σπίτι, το οποίο ονομάστηκε Στέγη «Άγιος Χαράλαμπος».
Ο κάθε ασθενής είχε τον δικό του χώρο διαμονής, αλλά και ένα κομμάτι γης, που μπορούσε να καλλιεργήσει, να εκθρέψει ζώα και να ασχοληθεί με ό,τι θα έκανε και έξω από το ίδρυμα.
Το κράτος τους παρείχε μηνιαίο εισόδημα και 13ο μισθό, ενώ οι εσωτερικοί ασθενείς δικαιούνταν επίδομα ρουχισμού κάθε αρχή και τέλος του χρόνου, επίδομα υγραερίου κάθε μήνα και επίδομα Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού.
Tα προνόμια αυτά βέβαια δεν τα απέκτησαν χωρίς κόπο και αγώνα. Από τη δεκαετία του 1910 με ηγέτη τους τον Χρίστο Σάββα (1895-1968) από την Απαισιά, οι λεπροί της Κύπρου άρχισαν να διεκδικούν με μεγαλύτερη επιμονή και μαχητικότητα τα δικαιώματά τους.
Μάλιστα, το 1918 ομάδα ασθενών πραγματοποίησε πορεία προς το Κυβερνείο ζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και περισσότερα φάρμακα.
Στη Στέγη έφτασαν κάποτε να ζουν μέχρι και 150 ασθενείς και αρκετό ιατρικό προσωπικό, όμως έχει ερημώσει και το 2017 έδιωξαν και την τελευταία γυναίκα, η οποία αν και είχε θεραπευτεί συνέχιζε να διαμένει καθώς ζούσε στην περιοχή τα τελευταία 40 χρόνια.
