Τηλεόραση Ραδιόφωνο Podcasts
Η πληγή ανοικτή, το ρολόι σταμάτησε γι αυτούς το μαύρο πρωινό της 14ης Αυγούστου του 2005, την στιγμή της συντριβής, στο Γραμματικό Αττικής, της μοιραίας πτήσης της αεροπορικής εταιρείας Ηλιος, που είχε αναχωρήσει από τη Λάρνακα. 

Εκατόν-είκοσι-μια ψυχές χάθηκαν, βυθίζοντας στο πένθος και ντύνοντας στα μαύρα ολόκληρη την Κύπρο. 

Στη μαύρη λίστα 16 θύματα από το Παραλίμνι με τις οικογένειες των Οδυσσέα Κουτσόφτα, Αντώνη Αντωνίου και Χρίστου Πυρίλλη να ξεκληρίζονται στην κυριολεξία. 

ΙΣΑΑΚ ΙΣΑΑΚ (Κλιπ 4369) 

ΠΑΤΕΡΑΣ ΘΥΜΑΤΟΣ 

2.20 "Συνέχεια είναι μες την μνήμη μου. Μπαίνω βγαίνω θωρώ την κόρη μου γιατί είναι τόσο άδικα που έφυγε", δηλώνει ο Ισαάκ Ισαάκ, πατέρας θύματος.

"Αφού έχασα ένα θησαυρό σπίτι μου θα έλεγα να πάω και εγώ μαζί τους καλύτερα"

"Ώσπου να με βάλουν μές τη γη γυρεύκω συνέχεια τα μωρά μου" 

"Επειδή ήταν να φύγουν η αγάπη που μας πρόσφεραν, νομίζω δεν θα ξαναβρούμε έτσι ήταν το κάτι άλλο"

Το πρωί, ανήμερα της συμπλήρωσης δεκατεσσάρων χρόνων από την αεροπορική τραγωδία, για ακόμη μια χρόνια συγκεντρώθηκαν στο εκκλησάκι που χτίστηκε στη μνήμη των θυμάτων και προσευχήθηκαν για τα αγαπημένα τους πρόσωπα που χάθηκαν. Εχοντας στα χέρια φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα των αγαπημένων τους προσώπων, είναι γι αυτούς σαν να μην πέρασε μια μέρα και απλώς ζουν ένα εφιάλτη από τον οποίο κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν. 

Η πληγή δεν κλείνει ποτέ ούτε και θα κλείσει γιατί είναι μεγάλη να πάεις στο σπίτι και να είναι βουβό και να φωνάζω «Που είσαστε μωρά μου» και να μην ανταποκρίνεται κανένας. Ωσπου να με βάλουν μές τη γη γυρεύκω συνέχεια τα μωρά μου», δηλώνει η Χριστίνα Ισαάκ. 

"Δεν πέρασε μια μέρα που να μην τους έχουμε στην σκέψη μας. Να μην θυμηθώ τι κάναμε μαζί. Πως ήταν τα μωρά μας πως είναι τώρα. Στις λύπες μας στις χαρές μας λείπουν μας", δηλώνει η Ελένη Πυριλλή 

"Το μοιρολόι της χαροκαμένης Παραλιμνίτισσας μάνας και γιαγιάς το ίδιο σπαρακτικό, όπως την πρώτη μέρα πριν από 14 χρόνια, συγκλονίζει και συγκινεί". 

Εμαύρισε το σπίτι μου και έκρουσε η καρκία μου 

που έχει που τότες που πονώ γυρεύκω τα παιδία μου. 

Εχασα τα αγγελούθκια μου, την κόρη τον γαμπρό μου 

μα εγώ ακόμη καρτερώ 

να έρτουν πίσω να τους δω 

να σβήσει το λαμπρό μου.