Σαράντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την βάρβαρη Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, με τις πληγές να παραμένουν ανοικτές στο κορμί του νησιού.
20 Ιουλίου 1974, πέντε και τριάντα το πρωί. Η τραγικότερη μέρα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας ξημερώνει.
Η Τουρκία, με πρόσχημα το προδοτικό Πραξικόπημα του άφρονος καθεστώτος της Χούντας των Αθηνών και την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, εισβάλλει στο νησί, αλλάζοντας τον ρου της ιστορίας.
Τα αεροπλάνα της τουρκικής αεροπορίας κάνουν την εμφάνιση τους στον κυπριακό ουρανό, βομβαρδίζουν στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους, και ρίχνουν εκατοντάδες αλεξιπτωτιστές, στο τουρκοκυπριακό θύλακα Λευκωσίας, το Κιόνελι.
Την ίδια ώρα, στην αφύλακτη κερκόπορτα, στην ακτή του Πέντε Μίλι, πατάνε την κυπριακή γη οι μπότες των πρώτων Αττίλων που έφτασαν από τη θάλασσα.
Απέναντι τους εθνοφρουροί και ΕΛΔΥΚάριοι, προασπίζονται τις κυπριακές Θερμοπύλες, δίνοντας με ηρωισμό τον άνισο αγώνα απέναντι στις υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις.
Στον Πενταδάκτυλο, τον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας, το Κοντεμένο, τον Κουτσοβέντη, την Λευκωσία, την Λάπηθο τον Καραβά, γράφονται νέες σελίδες ηρωισμού σε μια απέλπιδα προσπάθεια διαφύλαξης της προδομένης αξιοπρέπειας του έθνους.
Το τελών υπό πλήρη αιφνιδιασμό καθεστώς της Χούντας στην Αθήνα παρακολουθεί, ανήμπορο να αντιδράσει, και κάτω από το βάρος της ανυπαρξίας του καταρρέει.
Η Δημοκρατία επανέρχεται στην Ελλάδα, με ακριβό τίμημα την Κύπρο.
Το έγκλημα ολοκληρώνεται τον Αύγουστο, με τη δεύτερη φάση της Τουρκικής Εισβολής και την κατάληψη της Αμμοχώστου, της Καρπασίας, της Μεσαορίας και της Μόρφου.
Εκατοντάδες οι νεκροί και οι αγνοούμενοι, διακόσιες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι στο δρόμο της προσφυγιάς, και σαραντα-πέντε χρόνια μετά ακόμα προσμένουν την άγια ώρα της επιστροφής στην πατρώα γη.
