Σύμφωνα με ειδικούς επί στρατιωτικών θεμάτων τα επικρατέστερα σενάρια για τον πιθανό εκτροχιασμό του ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικού όπλου ήταν:
1ον: Λάθος του χειριστή του συστήματος ή
2ον:Αστοχία υλικού στο σύστημα αυτοκαταστροφής του πυραύλου στον αέρα ή εκτροπή λόγω θερμικής παρεμβολής.
Δεν υπήρξε πρόσκρουση του πυραύλου στο έδαφος αφού αυτό θα δημιουργούσε κρατήρα και οι ζημιές που θα προκαλούσε θα ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες.
Η συγκεκριμένη γενιά πυραύλων, οι οποίοι αποτελούν τον πρόδρομο του νεότερου συστήματος S 300 και του υπερσύγχρονου S 400, σχεδιάστηκαν στη Σοβιετική Ενωση τη δεκαετία του 1960 και θεωρούνταν τότε το κορυφαίο αντιαεροπορικό όπλο στον κόσμο. Ωστόσο σήμερα σύμφωνα με τον αντιστράτηγο εν αποστρατεία Ανδρέα Πενταρά, δεν έχουν μεγάλη αποτελεσματικότητα.
''Ήταν μια ατυχής συγκυρία διαφόρων συμβάντων για να έχουμε το αποτέλεσμα αυτό. 1ον η κατεύθυνση που εκτοξεύθηκε προφανώς ήταν η κατεύθυνσή της Κύπρου. Δεν βρήκε τον στόχο και δεν λειτούργησε το σύστημα αυτοκαταστροφής. Η τροχιά του ήταν ανεξέλεγκτη'', δήλωσε ο Αντιστράτηγος Ε.Α., Ανδρέας Πενταράς.
Ανεξέλεγκτη τροχιά
Σύμφωνα με πληροφορίες η ανεξέλεγκτη τροχιά του πυραύλου εντοπίστηκε από το σύστημα εγκαίρου προειδοποιήσεως της Εθνικής Φρουράς μόλις εισήλθε στην εμβέλεια των ραντάρ, ωστόσο το διάστημα αυτό ήταν ελάχιστα δευτερόλεπτα.
''Δεν υπάρχουν συστήματα και άλλα όπλα που να εξουδετερώνουν τους αντιαεροπορικούς πυραύλους σε καμία χώρα. Και δεν έχουν κατασκευαστεί ποτέ τέτοια όπλα. Οι αντιαεροπορικοί πύραυλοι εξουδετερώνονται με ηλεκτρονικά αντίμετρα μόνο. Εκτοξεύονται εναντίον του αεροσκάφους είτε θα βρουν το αεροσκάφος είτε θα αυτοκαταστραφούν'', δήλωσε ο Αντιστράτηγος Ε.Α., Ανδρέας Πενταράς.
Το συγκεκριμένο σύστημα σύμφωνα με το διεθνολόγο Γιάννη Ιωάννου έχει ιστορικό με δυσλειτουργίες.
''Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι το 2001 όπου ως σύστημα που το είχε η ουκρανική αεράμυνα κατά λάθος κλείδωσε ένα επιβατικό με τραγικό αποτέλεσμα να καταρρίψει ένα αεροπλάνο με 58 ανθρώπους μέσα'', δήλωσε ο Διεθνολόγος, Γιάννης Ιωάννου.
Οι S 200 τους οποίους η Συρία αγόρασε από την Σοβιετική Ενωση στις αρχές της δεκαετίας του 80 έχουν μέγιστο βεληνεκές 190 μίλια δηλαδή 300 χιλιόμετρα, αναπτύσσουν ταχύτητα πάνω από 7 χιλιάδες χιλιόμετρα ανά ώρα και μπορούν να φθάσουν σε ύψος 40 χιλιάδων μέτρων.